About 95 Asylum seekers went on Hungerstrike on Saturday in Munich, Rindermarkt‏

[link to open letter below: http://www.refugeetentaction.net/index.php?Itemid=117&lang=de]
[news from the second day and further links, in german (https://linksunten.indymedia.org/node/89527)]
---------------------

About 95 Asylum seekers went on Hungerstrike today in Munich, Rindermarkt. Below the open letter of the striking asylum seekers in English, French and Farsi and German:

From: striking asylum seekers in Munich- Germany

To: Angela merkl, minister president of Germany and Andreas Voßkuhle ,President of the Constitutional Court

We are asylum seekers from different countries who reside around Germany but we came plague of living in isolating camps, exclusion of freedom of movement and every nights nightmare of deportation. We are not willing to live in this situation, even one more day.

We are only alive in these situations while we are aware of why we are here.

We are here because the war, with the weapons and very developed suppression technologies manufactured in your countrie(s), has destroyed our safety in areas where we have born. We are here because hundred years of colonization and exploitation and fatal economic boycotts, have destroyed political and economical infrastructure of peripheral countries. We are here because your political and economical friendships in supporting dictatorships, out of “firs world” borders, are closing the ways on forming civil resistance in those geographical areas.

Because of these, we don’t see the German government (and other first worlds governments) in the position to ask our reasons of being here or judge about it in its own judicial system. We know living in welfare and safety as a right for everybody and for achieving our earliest rights of humans (right of staying, right of educating, right of working, freedom of movement, right of choosing living place and etc) only one way exists for us and that is acceptation of our asylum applications.

Today in the streets of Munich, in heart of so-called democratic Europe which its human rights slogans scratched everybody’s psyche, we are going on hunger strike for getting our number one acceptation of asylum (a16) and the government of Germany only has 3 days for realizing this demand.

Now you are responsible about our life and we want to clarify for everybody that in 21^st century, the life of human being is more important or some pieces of paper?

Des demandeurs d‘asile en grève à Munich

AngelaMerkel,Chancelièredel’Allemagne

AndreasVoßkuhle,LePrésidentdelaCourConstitutionelleFederaledel’Allemagne(‘Bundesverfassungsgericht’)

Noussommesdesdemandeu.ses.rsd’asilededifférentspaysquirésidentenAllemagne.Nousnevoulonsplusvivredansdescampsd’isolation,privésdelalibertédemouvementetayantdescauchemarsdedéportationtouteslesnuits.Nousnevoulonsplusvivredanscettesituation,mêmepasunjourdeplus.

Noussommesseulementvivantsdanscettesituationàcaused’êtreconscientsdesraisonspourlesquellesnoussommesici.

Noussommesiciàcausedesguerres,quiestnourriedesarmesetdestechnologiesd’oppressiontrèsdéveloppées,produitesdansvospays,ontdétruitnotresécuritédanslesrégionsoùonestnés.Noussommesiciparcequedescentainesd’annéesdecolonisationetd’exploitationetdesboycottséconomiquesfatalsontdétruitlesinfrastructurespolitiquesetéconomiquesdespayspériphériques.Noussommesiciparcequevosamitiéspolitiquesetéconomiquesquisoutiennentdesdictatures,loindesfrontièresdu« premiermonde »fermentlapossibilitédeformerdelarésistanceciviledanscesrégions.

C’estlaraisonpourlaquellenousnevoyonspaslegouvernementallemand(etd’autresgouvernementsdupremiermonde)danslapositiondedemandernosraisonsd’êtreicioudejugersurceladanssonpropresystèmejudiciaire.Noussavonsque,vivredanslebien-êtreetensécuritéestundroitdetoutêtrehumainetafind’obtenirnosdroitshumains(ledroitderester,ledroitàl’éducation,ledroitdetravail,ledroitdelibertédemouvement,ledroitdechoisirlelieud’installationetc.)iln’existequ’unseulcheminpournousetcelac’estl’acceptationdenosapplicationsd’asile.

Aujourd’huidanslesruesdeMunich,danslecœurdel’Europeappelée ‘démocratique’dontlesslogansdesdroitsdel’hommegrattentlapsychédechacun.e,onvaentrerengrèvedelafaimafind’obtenirnotreacceptationd’asilenuméroun(§16a)etlegouvernementd’Allemagnen’aquetroisjourspourréalisercettedemande.

Maintenant,vousêtesresponsablesdenosvies.Nousvoulonsmontreràtouslapositiondugouvernementallemand,qu’auXIXesiècle,demorceauxdepapiersontplusimportantsquelaviedesêtreshumains.

از: پناهجویان اعتصابی در مونیخ_آلمان

به انجلا مرکل صدر اعظم آلمان و آندریاس فورسکوله،رئیس جمهور دادگاه قانون اساسی آلمان

ما پناهجویانی از کشور‌های مختلف هستیم، که در جایجای کشور آلمان ساکن بوده ولی از زندگی‌ در کمپ‌های منزوی کننده ، محرومیت از تردد آزاد، و کابوس هر شب دیپورت به ستوه آمده و حاضر به زندگی در این شرایط، حتی برای یک روز دیگر نیستیم.

در حالی در این شرایط صرفا زنده مانده ایم، که از چرایی مهاجرت اجباری مان آگاهیم
اینجایم زیرا جنگ، با تسلیحات و تکنولوژی دست اول سرکوب گر ساخت کشور (های) شما، امنیت مان را در جایی که در آن به دنیا آمده ایم نابود کرده است.اینجاییم چرا که استعمار و استثمار چند صد ساله و تحریم های اقتصادی کشنده، زیر ساخت های سیاسی و اقتصادی کشورهای «پیرامونی« را نابود کرده است. اینجا هستیم چرا که روابط دوستانه اقتصادی و سیاسی شما در حمایت از دیکتاتوری ها، خارج از مرزهای «جهان اولی» تان، راه را برای شکل گیری مقاومت

مردمی در آن جغرافیاها مسدود کرده است.

به همین منظور، دولت آلمان (و دیگر دولتهای «جهان اولی») را در جایگاهی نمی دانیم که چرایی اینجا بودنمان را مورد پرسش قرار داده و یا ان را در سیستم قضایی خود قضاوت کنند. زندگی در امنیت و رفاه را حق هر انسانی می دانیم و برای دستیابی به ابتدایی ترین حقوق انسانی (حق ماندن، حق تحصیل، حق کار، تردد آزاد، حق انتخاب محل زندگی و ...) یک راه برای ما وجود دارد و آن دریافت قبولی درخواست پناهندگی مان است.

امروز در خیابانهای شهر مونیخ، در قلب اروپای به اصطلاح دموکراتیک، که شعارهای حقوق بشری اش روان همگان را ساییده است، جهت دریافت قبولی درجه یک پناهندگی (آ ۱۶) وارد اعتصاب غذای تر می شویم، و دولت آلمان، برای تحقق این خواسته، تنها سه روز فرصت دارد

حال مسئولیت جانمان با شماست و می‌خواهیم برای همگان مشخص شود که در قرن ۲۱، جان انسان با ارزش تر است یا چند برگ کاغذ.

Von: Streikenden Asylsuchenden in München – Deutschland

An: Angela Merkel, Deutsche Bundeskanzlerin und Andreas Voßkuhle, Präsident des Bundesverfassungsgerichtes

Wir sind Aslysuchende aus verschiedenen Ländern, die in Deutschland wohnen aber vom Leben in Isolationslagern, dem Ausschluss von Bewegungsfreiheit und allnächtlichen Alpträumen von Abschiebungen geplagt werden. Wir sind nicht Willens in dieser Situation zu leben - nicht einmal einen Tag mehr. Wir sind in dieser Situation nur noch am Leben, weil wir wissen, warum wir hier sind.

Wir sind hier wegen des Krieges (mit den Waffen und den hoch entwickelten Unterdrückungstechnologien die in Ihren Ländern hergestellt wurden), der unsere Sicherheit in den Gebieten zerstört hat, wo wir geboren wurden. Wir sind hier wegen hunderter Jahre Kolonialisierung, Ausbeutung und fatalen Wirtschaftsboykotts, die die politische und ökonomische Infrastruktur peripherer Länder zerstört haben. Wir sind hier, weil Ihre Regierungen politische und wirtschaftliche Freundschaften mit Diktaturen schließen und somit außerhalb der Grenzen der ‚ersten Welt’ die Möglichkeit zum Formieren von zivilem Widerstand in diesen geographischen Bereichen zerstören.

Deswegen sehen wir die Deutsche Regierung (und andere Regierungen der ersten Welt) nicht in der Position, uns um die Gründe für unser Hier-Sein zu fragen oder in ihrem eigenen Rechtssystem darüber zu urteilen. Wir wissen, dass Wohlfahrt und Sicherheit ein Recht für Alle ist, und um unsere frühesten Rechte des Menschen (Recht zu Bleiben, Recht auf Bildung, Recht auf Arbeit, Bewegungsfreiheit, Recht auf freie Wahl des Lebensortes etc.) zu realisieren, gibt es für uns nur eine Möglichkeit, und das ist die Anerkennung unserer Asylanträge.

Heute in den Straßen von München, im Herzen des sogenannten demokratischen Europas, sind wir in den Hungerstreik getreten, um unsere Aslyanerkennung nach Artikel 16 zu bekommen, und setzen der deutschen Regierung eine Frist von drei Tagen, um diese Forderung zu erfüllen.

Jetzt sind Sie verantwortlich für unser Leben, und wir wollen für alle klarstellen, was im 21. Jahrhundert wichtiger ist: Das Leben von Menschen oder ein paar Stücke Papier?

Die hungerstreikenden Asylsuchenden in München