Op het Smidsehof, een vroegere vierkantshoeve, is het leven naar binnen gericht door de bouw van de L- vormige woning rond de binnenplaats. Ik reisde de laatste 20 jaar van mijn leven wel 30 keer naar Marrakech voor aankopen te doen van artisants. Daar leerde ik het zalige effect van een Riad kennen en probeer dat hier te vertalen. Op het noorden is een blinde muur. De gevel op het zuiden gericht staat in een halve cirkel. Er heerst een klein microklimaat. Ik plantte dan ook bomen en druiven en kiwi's op de binnenkoer. In Marrakech zie je veel Appelsienbomen op de binnenplaats van Riads.
Je komt van het station.....je stapt de ijzeren poort binnen en je waant je in een andere wereld.
We hebben 5 appartementen en een aantal logeer kamers. Daarnaast zijn er veel andere ontmoetingsruimtes.
Je komt van het station.....je stapt de ijzeren poort binnen en je waant je in een andere wereld.
We hebben 5 appartementen en een aantal logeer kamers. Daarnaast zijn er veel andere ontmoetingsruimtes.
Waar is het begonnen?
Het idee om anders te gaan leven dan enkel in traditioneel een - gezinsverband ontstond in de jaren zestig, In de jaren 70 -80 zijn veel woongemeenschappen gestart, soms vanuit kraakpanden. Ik heb vanaf mijn 25 ste dus al 30 jaar in zo een verbanden gewoond. In België leefden studenten samen in grote mooie panden en bleven daar later ook hangen. In Nederland zijn er totaal tienduizend woongemeenschappen (LVCW). In 2018 heeft deze vereniging gegevens over ruim achthonderd woongemeenschappen verzameld, driehonderd daarvan zijn projecten voor ouderen. En het gezamenlijk wonen groeit in Nederland, er stoppen er maar er komen er meer bij (> 100 elk jaar ).Ook in Duitsland en Denemarken zijn al heel lang duizenden co-housing projekten.
Evolutie
Het gezamenlijk wonen is wel wat veranderd met vroeger. Na de ervaring in Nederlandse woongroepen die ik vaak gehorig vond met weinig privacy, vond ik dit huis juist heel interessant voor samenwoning , omdat het mogelijk is op verschillende plaatsen bijna geluidsvrij van elkaar te wonen. Er zijn verschillende dikke muren.Ik zorgde ook voor extra brandvrije geluidsisolatie in vloeren en muren. Elke wooneenheid heeft een eenvoudige keuken en douche. Daarnaast is er een ontmoetingsruimte waar een grote houtkachel staat en een keuken en een extra wc-douche voor gasten.’ Het boeiende is om met ouderen alleenstaanden en koppels met kinderen door elkaar te wonen. Maar dan heb je wel echt aparte woningen nodig voor de gezinnen terwijl de alleenstaande een keuken knn delen desnoods.
Een nieuw soort 'Grootgezin'
Vaak komen mensen naar een woongroep met het idee:
" hier wordt ik misschien opgevangen" .
Buiten Europa zoals In Marokko bv wonen grootouders, kinderen en kleinkinderen samen in een huis . Vaak is een van de keukens van de grootouders de plaats waar iedereen eet. Een grootgezin heet dat. Kinderen worden er groot gebracht met het idee dat als je het algemeen belang dient van het gezin, dit voordelen biedt voor jezelf. Dit maakt dat iedereen zich "gedragen" voelt door de groep en dat geeft kracht.
Ik zie een woongroep als een nieuw samengesteld "grootgezin". Wanneer je in een woongroep stapt is het belangrijk stevig op je benen te staan. Het gebruik van drugs en alcohol is dan ook niet toegestaan want inherent zelfvernietigend. Een grote dosis zelfrespect straalt uit naar de anderen en geven hen de kans ook te stralen en respectvol om te gaan met zichzelf en verantwoording te nemen. Dat heeft dan een positieve weerslag op de sfeer en de relaties.
Buiten Europa zoals In Marokko bv wonen grootouders, kinderen en kleinkinderen samen in een huis . Vaak is een van de keukens van de grootouders de plaats waar iedereen eet. Een grootgezin heet dat. Kinderen worden er groot gebracht met het idee dat als je het algemeen belang dient van het gezin, dit voordelen biedt voor jezelf. Dit maakt dat iedereen zich "gedragen" voelt door de groep en dat geeft kracht.
Ik zie een woongroep als een nieuw samengesteld "grootgezin". Wanneer je in een woongroep stapt is het belangrijk stevig op je benen te staan. Het gebruik van drugs en alcohol is dan ook niet toegestaan want inherent zelfvernietigend. Een grote dosis zelfrespect straalt uit naar de anderen en geven hen de kans ook te stralen en respectvol om te gaan met zichzelf en verantwoording te nemen. Dat heeft dan een positieve weerslag op de sfeer en de relaties.
Ik denk ook dat mensen die gemeenschappelijk wonen meer geneigd zijn om maatschappelijke verantwoordelijkheid te nemen, of misschien stimuleert samenwonen die verantwoordelijkheid juist. Men deelt autos, wasmachines edm.
Klankbord tegen eenzaamheid
Klankbord tegen eenzaamheid
Groepswonen kan nog een ander, maatschappelijk probleem oplossen: eenzaamheid. "Zo’n 35 procent van de mensen tussen 19 en 35 mist betekenisvolle relaties met kennissen. Dat percentage stijgt met het ouder worden tot meer dan vijftig procent onder 85-plussers". Blijkt uit een studie van het GGD in Nederland. In Vlaanderen stappen vier mensen per dag uit het leven en er zijn 28 zelfmoord pogingen per dag. Een woongroep ondervangt dat gevoel van eenzaamheid en geen klankbord te hebben als je thuis komt. Huisgenoten delen van alles met elkaar: succesjes en teleurstellingen op het werk, familie- en liefdesperikelen, nieuwe apps.... Laatst was ik mijn sleutels voor de zoveelste keer kwijt. Dan is het heerlijk als er iemand is met wie je dat leed even kan delen.
Er is minstens één "logeerkamer" altijd vrij waar regelmatig mensen stranden die even een dak boven hun hoofd nodig hebben en geen zorgen. Iedereen kan wel eens een vriend of vriendin even willen depanneren en soms is er ook even sociale ondersteuning nodig.
Er is minstens één "logeerkamer" altijd vrij waar regelmatig mensen stranden die even een dak boven hun hoofd nodig hebben en geen zorgen. Iedereen kan wel eens een vriend of vriendin even willen depanneren en soms is er ook even sociale ondersteuning nodig.
WOONVORM VAN VERLEDEN EN TOEKOMST
Woongroepen zijn niet alleen aantrekkelijk voor jonge alleenstaanden voor ze een gezin stichten. Het is ook geschikt voor mensen na de 50 jaar. Nu ik ouder word, denk ik dat dit een goede manier is voor ouderen om te wonen. Je kunt elkaar steunen en de mensen om je heen om hulp vragen. Ik denk dat het de woonvorm van de toekomst is. Ook omdat het heel duurzaam is, doordat je dingen met elkaar deelt.’Voor gezinnen vind ik woongroepen minder geschikt. Het koppel en het gezin slokken al zoveel sociale energie op dat er soms geen emotionele ruimte meer is voor "huisgenoten".
Wat schrijft wonen Vlaanderen;
"Nieuwe vormen van gemeenschappelijk wonen lopen voor op de regelgeving. Experimentele projecten ondervinden daarom vaak moeilijkheden om te starten binnen het bestaande wettelijke kader. Daarom heeft Wonen-Vlaanderen in 2017 een project gelanceerd voor experimentele woonvormen in een regelluwe proefomgeving. " Dit zal na 5 jaar geëvalueerd worden. Hier doen 27 projecten aan mee.
Met de huidige wetgeving (Codex) wil de overheid helaas niets anders vergunnen als eengezinswoningen van 250 - 300 000 € die ze naast elkaar zetten.
Dat is geen co housen en streeft aan zijn doel voorbij van betaalbaar te zijn voor bv alleenstaande moeders. Waar nood aan is, zijn kleine wooneenheden voor alleenstaanden. De trend is alleen maar naar gezinsverdunning. Dus waarom blijven deze projecten nu toch zo hangen in het verouderd uniek beeld van het klein gezin met kinderen? Dat is niet de realiteit maar misschien wel een goed marktsegment waar koopkracht zit?
www.cohousingprojects.com/ cohousing-projecten/
Cohousen zoals nu overal aanbevolen wordt is enkel voor de rijken.
Woonbeleid als hefboom tegen armoede:
Een goed uitgewerkt woonbeleid met sociale huisvesting en een versterkt huurbeleid kan mensen in armoede vooruithelpen" , dat schrijft de Vlaamse woonraad; De Vlaamse regering gebruikt het woonbeleid daar echter niet voor.
"Nieuwe vormen van gemeenschappelijk wonen lopen voor op de regelgeving. Experimentele projecten ondervinden daarom vaak moeilijkheden om te starten binnen het bestaande wettelijke kader. Daarom heeft Wonen-Vlaanderen in 2017 een project gelanceerd voor experimentele woonvormen in een regelluwe proefomgeving. " Dit zal na 5 jaar geëvalueerd worden. Hier doen 27 projecten aan mee.
Met de huidige wetgeving (Codex) wil de overheid helaas niets anders vergunnen als eengezinswoningen van 250 - 300 000 € die ze naast elkaar zetten.
Dat is geen co housen en streeft aan zijn doel voorbij van betaalbaar te zijn voor bv alleenstaande moeders. Waar nood aan is, zijn kleine wooneenheden voor alleenstaanden. De trend is alleen maar naar gezinsverdunning. Dus waarom blijven deze projecten nu toch zo hangen in het verouderd uniek beeld van het klein gezin met kinderen? Dat is niet de realiteit maar misschien wel een goed marktsegment waar koopkracht zit?
www.cohousingprojects.com/ cohousing-projecten/
Cohousen zoals nu overal aanbevolen wordt is enkel voor de rijken.
Woonbeleid als hefboom tegen armoede:
Een goed uitgewerkt woonbeleid met sociale huisvesting en een versterkt huurbeleid kan mensen in armoede vooruithelpen" , dat schrijft de Vlaamse woonraad; De Vlaamse regering gebruikt het woonbeleid daar echter niet voor.
Men bouwt 10 keer meer luxe woningen als sociale. Ook het hippe " Co housen ", zoals nu overal door de steden aangeboden, is enkel voor de rijken en dat was niet de bedoeling van samenwonen.
Op het Smidsehof zien we bij de pogingen om dit project te regulariseren dat er weinig begrip is voor de armoede en vooral wordt uitgegaan van misbruik, bedrog en winst maken door de eigenaar. Het is gestart zonder kapitaal. Met open boek delen we al de kosten en door creativiteit en zelfredzaamheid kan je er warm wonen voor ongeveer 400 € all in per maand met alle sanitair, CV, en minimaal 80 m2 eigen, en heel veel gedeelde ruimte. Dat zijn de prijzen voor co-housen. Dit projekt zou als voorbeeld kunnen dienen. Woongroepen zijn van zichzelf een vorm van armoedebestrijding en er is dringend nood aan ruimte binnen de Codex voor deze woonvorm. Mogen mensen nog wel zelfdragend en solidair samenleven of moet alles vermarkt worden?
Er zijn wel mogelijkheden binnen het beleid:
Verschillende steden zijn ontvoogd en bepalen hun eigen woonbeleid voor een stuk. Je ziet grote verschillen per stad. In Brussel roept de stad privé eigenaars op, om grote woningen op te delen. De Cocof (BXL) heeft een decreet gemaakt voor sociale verhuring met een kleine controle op kamers voor "daklozen" bij privé eigenaars. In Mechelen bestaat een regelgeving voor daklozen wat ze noemen "domiciliekamers" bij sociale eigenaars. In Leuven is zoiets zelfs verboden en valt het direct onder studenten kamers en huisjesmelken in slechte huizen.
Het nieuwe "huisjesmelken"
Grote bedrijven zoals als Studax en Xior in Leuven bouwden duizenden studenten kamers en zijn beursgenoteerd. Ze bieden deze kamers aan als goede investering. Kamers van 45 m2 voor 145 000 €. Steden zagen een oplossing in dergelijke promotoren om het gebrek aan studentenkoten op te lossen en vergaten dat de groep alleenstaanden met weinig inkomen - die alleen maar groeit - recht heeft op betaalbaar wonen en ik stel dat co housen voor hen een goede woonvorm is. Ik hoop dat het huidige stadsbestuur deze goedkope, degelijke vorm van wonen eindelijk wil erkennen als oplossing voor economisch zwakkeren en alleenstaanden, zodat ook andere projecten uit de tenebres kunnen komen.
Valentine
Er zijn wel mogelijkheden binnen het beleid:
Verschillende steden zijn ontvoogd en bepalen hun eigen woonbeleid voor een stuk. Je ziet grote verschillen per stad. In Brussel roept de stad privé eigenaars op, om grote woningen op te delen. De Cocof (BXL) heeft een decreet gemaakt voor sociale verhuring met een kleine controle op kamers voor "daklozen" bij privé eigenaars. In Mechelen bestaat een regelgeving voor daklozen wat ze noemen "domiciliekamers" bij sociale eigenaars. In Leuven is zoiets zelfs verboden en valt het direct onder studenten kamers en huisjesmelken in slechte huizen.
Het nieuwe "huisjesmelken"
Grote bedrijven zoals als Studax en Xior in Leuven bouwden duizenden studenten kamers en zijn beursgenoteerd. Ze bieden deze kamers aan als goede investering. Kamers van 45 m2 voor 145 000 €. Steden zagen een oplossing in dergelijke promotoren om het gebrek aan studentenkoten op te lossen en vergaten dat de groep alleenstaanden met weinig inkomen - die alleen maar groeit - recht heeft op betaalbaar wonen en ik stel dat co housen voor hen een goede woonvorm is. Ik hoop dat het huidige stadsbestuur deze goedkope, degelijke vorm van wonen eindelijk wil erkennen als oplossing voor economisch zwakkeren en alleenstaanden, zodat ook andere projecten uit de tenebres kunnen komen.
Valentine
Geen opmerkingen:
Een reactie posten