Ondergedoken en opgespoord
Een autonome activist uit Berlijn, die 24 jaar in het buitenland leefde,
werd onlangs in Venezuela gearresteerd, ondanks dat hij er een
asielverzoek had ingediend. Op 16 november werd Peter Krauth
gearresteerd op het vliegveld El Vigia in Venezuela. Op 23 november werd
hij naar Caracas overgebracht waar hij sindsdien wordt vastgehouden in
een bureau van Interpol, in afwachting van uitlevering aan Duitsland.
Net als eerder Bernhard Heidbreder en Thomas Walter, wordt Krauth er
door het Duitse Openbaar Ministerie (BAW) van beschuldigd lid te zijn
geweest van Das Komitee, een autonome militante groep die zichzelf in
1995 heeft opgeheven.
Das Komitee pleegde eind oktober 1994 een brandaanslag op een gebouw van
het Duitse leger in Bad Freienwalde, om zo te wijzen op de samenwerking
van het Duitse leger met het Turkse leger: Duitsland doet mee aan de
oorlog tegen de Koerden (de bijbehorende verklaring lees je hieronder).
Daarop volgde een tweede actie: in april 1995 probeerde Das Komitee in
Berlin-Gr?nau een in aanbouw zijnde deportatiebajes op te blazen. In hun
verklaring van september 1995, getiteld ?Net ernaast is ook mis?,
schreven ze: ?Massa-uitzettingen vormen een garantie voor ?vrede in het
binnenland? en vormt de kern van de imperialistische
vluchtelingenpolitiek (?) In Berlijn wordt met dit doel een voormalige
vrouwengevangenis uit de tijd van de DDR in Gr?nau verbouwd. Met wel 400
plekken wordt de capaciteit voor uitzettingen in Berlijn meer dan
verdubbeld.?
Maar de actie mislukte doordat een politiepatrouille twee auto?s in de
buurt van de bajes in de gaten kreeg, ze doorzocht en springladingen en
ander materiaal voor de actie vond. Als gevolg daarvan belandden Krauth,
Heidbreder en Walter op de opsporingslijst van de nationale recherche
(BKA) en doken ze onder. Daarna ontbond Das Komitee zichzelf.
De drie ondergedoken mannen leven sinds 24 jaar in ballingschap, buiten
het bereik van de Duitse veiligheidsinstanties. Het plannen van een
bomaanslag verjaart pas na veertig jaar (2035) en daarom worden ze nog
altijd via een internationaal arrestatiebevel gezocht.
Bernhard Heidbreder werd al in juli 2014 door de BKA in Venezuela
ontdekt en daarop gearresteerd. In oktober 2015 werd een
uitleveringsverzoek van Duitsland afgewezen door een uitspraak van het
hoogste rechtscollege in Venezuela, de Tribunal Supremo de Justicia
(TSJ). Motivatie: de daden waarvan Heidbreder wordt beschuldigd, zijn in
Venezuela al lang verjaard. Desalniettemin zat hij na de uitspraak nog
negen maanden in de gevangenis.
Heidbreder vroeg daarop in 2016 asiel aan. En ook Krauth en Walter
dienden in 2017 asielverzoeken in. Sindsdien wachten ze op een positief
besluit van de Nationale Vluchtelingencommissie in Caracas (Conare), dus
op erkenning als politieke vluchtelingen. Maar toch werd Krauth plots op
basis van het arrestatiebevel van Interpol gearresteerd. Hij zit nu
opgesloten in een bureau van Interpol in afwachting van een rechterlijke
uitspraak. Zijn situatie schetst hij in een brief van december als
volgt: ?Het is eerder een tijdelijk onderkomen dan een gevangenis. We
zitten hier met z?n elven op twintig vierkante meter en dat zonder raam,
met alleen airconditioning. De enige afwisseling is ?s morgens 10
minuten naar het toilet en ?s middags 15 minuten. Verder hebben we een
of twee dagen per week geen water (toelichting: dan kan het toilet niet
worden doorgespoeld), heeft de cel slechts ??n matras en is de magnetron
het enige meubilair. Niet zo makkelijk dus allemaal, en daarbij slechts
25 minuten bezoek per week.?
Verder in de brief van Krauth: ?Desondanks is de solidariteit groot. Het
eten wordt verdeeld wanneer iemand niets heeft (toelichting: het eten
moet door vrienden of familie worden gebracht, en wanneer je niemand
hebt, dan heb je niets te eten) en er zijn nog meer problemen. Voor de
rest gaat het prima?. omdat ik weet dat jullie er zijn, jullie
solidariteit en ondersteuning.?
Solidariteit met de drie onderduikers
Na de arrestatie van Heidbreder in 2014 vormde zich in Berlijn een
solidariteitsgroep die zich voor zijn vrijheid inzette. Op hun website
?ende! aus! Basta!!! Aufhebung der Haftbefehle im Komitee Verfahren?
zijn de recente persverklaring over de arrestatie van Peter, de campagne
tegen de criminalisering van de drie in ballingschap, diverse artikelen
uit de pers en achtergrondinformatie over Das Komitee te vinden. Op het
documentairefestival in Leipzig werd daarnaast in oktober 2019 de
muziekfilm en documentaire ?Gegen den Strom ? ondergedoken in Venezuela?
met de musicus Mal ?lev? en Thomas Walter voor het eerst vertoond. De
film schetst, naast het dagelijks leven, ook idee?n en ervaringen rond
vluchten en het leven in ballingschap. In de film uit Rafael Uzc?tegui,
politicus van de Patria para Todos (PPT), zich positief over de aanslag
in Berlin-Gr?nau: ?Ze worden ervan beschuldigd een actie voor de vrede
te hebben gevoerd, niet voor oorlog. Die vluchtelingengevangenis die er
ooit was, maar die er nu gelukkig niet meer is, staat voor oorlog?.
Hier de volledige verklaring van Das K.O.M.I.T.E.E. na de aanslag op het
gebouw van het Duitse leger in Bad Freienwalde (1994).
Duitsland doet mee aan de oorlog in Koerdistan
Op 27 oktober 1994 hebben we een gebouw van de Duitse landmacht in Bad
Freienwalde met een brandbom verwoest. Duitsland doet mee aan de
volkerenmoord in Koerdistan ? militair, economisch en politiek.
?Turkije was in het verleden vanwege haar strategische ligging aan de
zuidoostflank van de NAVO een steunpilaar van onze veiligheid.
Momenteel, en in de toekomst, wordt het land alleen maar belangrijker
gelet op de ontwikkeling in het zuiden van de vroegere Sovjet-Unie en in
landen van het Midden-Oosten en Azi?. Een democratisch en sterk Turkije
kan en moet een stabiliserende rol spelen voor de verhouding van deze
regio ten aanzien van Europa (?) Deze militaire hulp (?) volgt de lijn
van eerdere Duitse regeringen en is vooral ook in het belang van de
Atlantische alliantie.? (Helmut Kohl tijdens het parlementsdebat van 2
maart 1994, waarbij het tijdelijke wapenembargo tegen Turkije centraal
stond.)
Deze verklaring maakt het belang van de Bondsrepubliek Duitsland bij een
stabiel Turkije glashelder en onderbouwt de Duitse betrokkenheid bij de
oorlog in Koerdistan. Turkije krijgt de rol van regionale macht
toebedeeld nadat ze erin geslaagd is om zich op internationaal niveau
als de enige betrouwbare partner in de regio te profileren. Zo wees de
Duitse minister van Buitenlandse Zaken Kinkel in januari 1994 in Ankara
? kort na een Brusselse NAVO-top van Duitsland, Engeland en Turkije ?
nadrukkelijk op de ?strategische betekenis? van Turkije binnen de nieuwe
veiligheidsarchitectuur van Europa ten opzichte van Azi? (Tageszeitung,
21 januari 1994). Concreet neergezet als enerzijds een bolwerk tegen de
opmars van fundamentalistische groepen uit het Midden-Oosten, en
anderzijds om een hernieuwde machtsuitbreiding van Rusland naar de
nieuwe republieken in de Kaukasus en Azi? te verhinderen. De
laatstgenoemde functie komt ook Turkije zelf zeer gelegen: de zogenaamde
?Turkse? staten (Azerbeidzjan, Kazachstan, Kirgizi?, Oezbekistan en
Turkmenistan) worden door Turkije beschouwd als ?natuurlijke?
invloedzones en als ?broeder-staten met gemeenschappelijk historisch
erfgoed en culturele verbindingen?. Een eerste stap om deze hegemoniale
aanspraken in de regio te verwezenlijken, vormt het op 19 oktober 1994
in Istanboel met de ?Turkse? republieken ondertekende verdrag voor een
?toekomstige intensivering van de politieke en culturele betrekkingen?.
Het is deze geopolitieke positie van Turkije die elke dag talloze
Koerden het leven kost. Deze regionale functie vormt de reden waarom de
genocide op het Koerdische volk wordt toegestaan en ondersteund door de
westerse staten zonder dat het tot serieuze consequenties leidt. Het
zijn deze bovengeschikte belangen die voor alles gaan.
Duitsland is de belangrijkste steunpilaar waar het regime in Ankara op
kan bouwen. De drieduizend man sterke antiterreureenheid ?Zwarte
Kevers?, die berucht zijn om hun moordenaarsmentaliteit, werd door de
Duitse GSG 9 opgeleid. Elk jaar worden er Turkse ?studenten? opgeleid
aan de militaire academie van de Duitse landmacht en de verschillende
politiehogescholen. Turkije is al jarenlang de grootste afnemer van de
inmiddels op een na grootste wapenexporteur ter wereld, Duitsland. De
export van militair materieel van Duitsland naar Turkije bedroeg tussen
1964 en 1994 6,3 miljard Duitse mark. De bijzondere waarde van de
officieel als ?NAVO-defensiehulp? betitelde leveringen, op een schaal
waarmee een compleet leger kan worden voorzien, is dat ze gratis zijn.
In dat bedrag zijn de kosten voor goedkope leningen voor militaire
aankopen (exportkredietgaranties) en de ?reguliere? Turkse militaire
aankopen nog niet meegenomen. De ?NAVO-defensiehulp? die Turkije sinds
een NAVO-besluit vanaf 1964 krijgt, loopt echter eind 1994 af. Bovenop
het bedrag voor de laatste jaren 1992 tot 1994 van telkens 68 miljoen
Duitse mark van het budget van het ministerie van Buitenlandse Zaken,
heeft Bonn nog een extra materi?le hulp van 1,5 miljard Duitse mark
toegekend. Daarbij ging het om een gratis verstrekking van materieel van
het voormalige Oost-Duitse leger.
De dimensies van de Duitse militaire schenkingen worden duidelijk als we
ze concreet bekijken. Slechts enkele voorbeelden: 30
Phantom-straaljagers, 170 tanks, 300 pantservoertuigen BTR-60PB (van het
voormalige Oost-Duitse leger), 537 pantservoertuigen van het type M-113,
1.000 lucht-luchtraketten, 5.000 pantservuisten RPG-7 (van het
voormalige Oost-Duitse leger) met 200.000 granaten, meer dan 300.000
semiautomatische geweren Kalasjnikov (van het voormalige Oost-Duitse
leger), 175.000 gasmaskers.
Naast de militaire hulp aan Turkije in het kader van de NAVO wil de
Bondsregering ook een omvangrijke private handel met Turkije mogelijk
maken: in een mededeling aan het parlement berichtte het ministerie van
Financi?n over onderhandelingen van het Turkse ministerie van Defensie
met Duitse firma?s. Daarbij zou het gaan om ?de levering van 115
diepladers voor het vervoer van tanks? en om tien helikopters. Bonn zou
voor een bedrag van 120,7 miljoen Duitse mark garant willen staan.
Momenteel wordt er onderhandeld over leveranties met een totale waarde
van 1,8 miljard Duitse mark (Neues Deutschland, 21 september 1994). Dat
het NAVO-hulpprogramma in 1995 ten einde loopt betekent in geen geval
een einde aan de wapenleveranties. Integendeel, de ?private? handel van
de Duitse oorlogsindustrie, waarvan de publieke opinie in het ongewisse
kan worden gelaten, van met name Siemens en tot Daimler-Benz behorende
bedrijven als AEG, Dornier, MBB, MTU en andere, gaat gewoon door.
Dornier leverde Stinger-luchtafweersystemen, DASA repareerde
Phantom-straaljagers. De Leopard-I-tank wordt door Klaus-Maffei speciaal
voor Turkije omgebouwd. Na de verwoesting van de Koerdische stad Sirnak,
midden augustus 1992, werden daar Duitse granaten van Duitse
Leopard-I-tanks gevonden. De Koerd Mesut D?nder werd achter een BTR-60
pantservoertuig aan gesleept tot de dood erop volgde. De ongeveer 40.000
?dorpswachters?, lakeien in dienst van de Turkse ?veiligheidstroepen?,
zijn voor het overgrote deel met G3-geweren van de firma Heckler & Koch
uitgerust. De meer dan 300.000 Kalasjnikov-geweren worden vooral door de
geheime politie afgenomen en door de deels als Koerden geklede speciale
eenheden, de ??zel-teams? die met kopgeld worden betaald.
Lange tijd werd het inzetten van Duitse wapens tegen de Koerdische
guerrilla en de burgerbevolking door het ministerie van Buitenlandse
Zaken ontkend. Later, toen dat vanwege voorliggende bewijzen niet meer
mogelijk was, werd het als niet conform de verdragen bekritiseerd. De
bewijzen voor deze inzet leidden in het voorjaar tot een tijdelijk
wapenembargo. In feite ging het daarbij om een schijngevecht. Volgens
paragraaf 13 van het in 1991 in Rome overeengekomen NAVO-concept kan de
veiligheid van een land ook door terreur en sabotage in gevaar worden
gebracht, wat ook bij binnenlandse conflicten het gebruik van geweld
toestaat. Uit het NAVO-concept: ?De veiligheid van het bondgenootschap
moet echter ook rekening houden met de wereldwijde context. De
veiligheidsbelangen van het bondgenootschap kunnen ook door andere
risico?s worden geraakt (?) onderbreking van toevoer van essenti?le
hulpbronnen, terreur en sabotage.? Daarmee onderbouwt de Turkse regering
haar militair optreden in Turks-Koerdistan. De inzet van Duits wapentuig
zou ?alleen in de strijd tegen terroristen? plaatsvinden, wat met de
NAVO-richtlijnen in overeenstemming is. Voor deze argumentatie heeft ook
de bondsregering ?alle begrip? (woordvoerder van Buitenlandse Zaken Hans
Schumacher). Tijdens zijn bezoek aan Turkije in juli 1993 verklaarde de
inspecteur-generaal van het Duitse leger, Klaus Naumann, na gesprekken
met de voorzitter van de generale staf Dogan G?res en minister van
Defensie Nevzat Ayaz, dat de inzet van Duitse wapens in Koerdistan
?gelet op de omstandigheden als geheel legitiem? moest worden beschouwd.
De Duitse leveranties van militair materieel met een omvang waarmee een
compleet leger kan worden uitgerust, maakten het voor het Turkse leger
mogelijk om onder het Koerdische volk bloedbaden aan te richten: de
afgelopen twee jaar werden er 1.500 dorpen met de grond gelijk gemaakt,
vier miljoen Koerden zijn op de vlucht. In augustus 1994 werd bekend dat
Koerden in concentratiekampen werden gejaagd, gemarteld en ook werden
vermoord. Zonder de politieke, economische en militaire ondersteuning
van Duitsland zou Turkije niet in staat zijn geweest deze volkerenmoord
op de Koerden te begaan. Zonder te overdrijven kan worden gesteld dat
Duitsland nu voor Turkije dezelfde betekenis heeft als de Verenigde
Staten eerder had voor Vietnam en Midden-Amerika. In september begon de
meest recente verwoesting door het Turkse leger, die nu nog gaande is.
Alleen al in de afgelopen vier weken werden dertig dorpen in de
provincie Dersim ontvolkt en met de grond gelijk gemaakt. De bossen in
de regio rondom Dersim worden sinds augustus tot op de dag van vandaag
voortdurend via luchtaanvallen in brand gezet.
De krant ??zg?r ?lke? vernam van een hogere Turkse officier dat de
Turkse strijdkrachten voor het in brand steken van dorpen de militaire
code ?Actie Rome? gebruiken ? een verwijzing naar de vernietiging van
Rome door keizer Nero. Volgens verhalen die soldaten aan de krant
vertelden, is de verwoesting tot nu toe slechts de opmaat voor de
vernietiging van nog eens 150 dorpen en gehuchten in de regio.
Duitsland als verlengde arm voor de opstandsbestrijding in West-Europa!
Ofwel: ?Men laat vrienden ook in moeilijke tijden niet in de steek!?
(Klaus Kinkel).
De hetze tegen de in Duitsland levende Koerden heeft een nieuw
hoogtepunt bereikt. Met een criminalisering die al jaren duurt, hun
vervolging, arrestatie en uitzetting, met processen tegen vermeende
PKK-leden, met paragraaf 129a in het proces van 1986 in D?sseldorf tegen
de PKK, en tenslotte in 1993 door het verbod op de PKK en het verbieden
van 42 Koerdische verenigingen, heeft de Bondsrepubliek in Europa een
tweede front in de oorlog tegen de Koerdische bevrijdingsstrijd geopend.
De Bondsrepubliek heeft binnen de Europese Unie de leiding en neemt het
voortouw bij het oprollen van Koerdische organisaties (na Duitsland
werden ook in andere landen van de EU, bijvoorbeeld Frankrijk,
verenigingen verboden). Daarmee heeft Duitsland zich op haar territorium
bewezen als de meest betrouwbare partner van het Turkse militaire
apparaat en het van haar afhankelijke politieke systeem.
In september 1993, tijdens het staatsbezoek van de Turkse
minister-president Tansu ?iller aan Bonn, werd het verbod van de PKK al
definitief toegezegd. Zo vormden de gewapende acties van de PKK in de
Bondsrepubliek, van slechts enkele weken later, weliswaar de aanleiding,
maar niet de eigenlijke reden voor het verbod. Daarmee heeft Duitsland
binnen de Europese Unie de Turkse formulering overgenomen van de ?strijd
tegen het terrorisme? met alle consequenties die erbij horen. ?Bedankt,
Helmut?, luidden dan ook de krantenkoppen van de Turkse dagbladen nadat
de PKK was verboden. Op 19 juli 1994 is de Turkse voorzitter van de
generale staf Dogan G?res, de belangrijkste co?rdinator van de strijd
tegen de Koerden, voor een vierdaags verblijf met militaire eer op het
ministerie van Defensie op de Hardth?he ontvangen door de
generaal-inspecteur van het Duitse leger, Klaus Naumann. Volgens het
ministerie zouden er gesprekken met officieren hebben plaatsgevonden en
zouden er bezoeken zijn afgelegd bij verschillende legeronderdelen.
Eind juli 1994 verkondigde G?res dan ook in de Turkse krant H?rriyet dat
de ?noodzakelijke contacten? werden gelegd met Europese regeringen,
zodat de PKK een halt zou kunnen worden toegeroepen. Bovendien was hij,
na gesprekken met de Duitse minister van Defensie Volker R?he, ?ervan
overtuigd? dat de voor PKK-activiteiten veroordeelde Koerden aan Turkije
zouden worden uitgeleverd.
Sinds het verbod van de PKK en de met haar verbonden culturele
verenigingen worden alle door Koerden geplande bijeenkomsten en
demonstraties tegen die verboden, en ook protesten tegen het optreden
van de Turkse ?veiligheidstroepen? in Koerdistan, op grote schaal
gecriminaliseerd. Acties die alsnog doorgaan, worden met veel geweld
be?indigd.
De door de staat gevoerde, en door de media gretig overgenomen, hetze
tegen Koerden in de Bondsrepubliek leiden tot een beoogde
pogromstemming. Voorlopig hoogtepunt van deze hetze was de moord op
Halim Dener in Hannover door de smeris tijdens het plakken van een
poster. Voor de Koerden in de Bondsrepubliek gelden de basisrechten van
vrijheid van meningsuiting en het recht op vergadering feitelijk niet
meer. De praktisch afgekondigde noodtoestand tegen een maatschappelijke
groep betekent ook een waarschuwing aan alle andere oppositie in de
Bondsrepubliek dat het met hen ook zo kan aflopen. De Koerden die de
afgelopen tijd gearresteerd zijn omdat ze aan protestacties meededen, en
die momenteel in hongerstaking zijn, worden bedreigd met uitzetting
respectievelijk afwijzing van hun asielverzoek. ?Het kan niet zo zijn
dat buitenlandse geweldplegers hun gastrecht misbruiken en Duitsland tot
toneel van een burgeroorlog maken?, aldus de eenstemmige teneur van
Duitse politici over de wegblokkades. Uitzetting van Koerden naar
Turkije kan voor hen, zeker wanneer ze met de Koerdische
bevrijdingsstrijd in verband worden gebracht, marteling betekenen en de
dood.
We hebben een instelling van het leger als doelwit gekozen vanwege hun
samenwerking met, en actieve ondersteuning van, het Turkse
?veiligheidsapparaat?, ook plaatsvervangend voor de binnen- en
buitenlandse politiek van Duitsland in samenhang met de Koerdische
bevrijdingsstrijd. Juist met het oog op een mogelijke oorlogsinzet van
het leger in het kader van de Verenigde Naties of de West Europese Unie,
verdient het Duitse leger meer aandacht. Tijdens de Golfoorlog eind 1990
zijn er al eens Duitse soldaten in Noord-Koerdistan gestationeerd. Het
kan niet worden uitgesloten dat het opnieuw tot een inzet van het leger
komt in samenhang met de NAVO-verplichtingen, ook in Koerdistan. De
Duitse buitenlandse politiek heeft voor zichzelf het instrumentarium
voor direct militair ingrijpen gecre?erd en zal daar ook gebruik van
maken. Aan deze ontwikkeling moeten we tegenstand bieden.
Onmiddellijke stopzetting van de militaire, economische en politieke
samenwerking met Turkije!
Boycot toerisme naar Turkije!
Opheffing van het verbod op partijen en verenigingen!
Recht op verblijf voor alle vluchtelingen!
Solidariteit met de Koerdische politieke gevangenen in Duitse bajessen
die sinds 10 augustus 1994 in hongerstaking zijn!
Ondersteun de Koerdische bevrijdingsstrijd!
Das K.O.M.I.T.E.E.
De actuele tekst, bovenaan, is een vertaling van het artikel ?Abgetaucht
und aufgesp?rt? (oorspronkelijk afkomstig uit ak nr. 656) en de
verklaring van Das Komitee is een vertaling van de tekst die te vinden
is in de brochure ?Als das K.O.M.I.T.E.E. ein Osterei legte?? (pdf,
vanaf pagina 13). Beide zijn vertaald door Harald Minkens.
Bron: Noborder2019 <noborder2019@lists.riseup.net>
Geen opmerkingen:
Een reactie posten