Gabriëlla Cleuren Kunst

6 oktober · Editie #2 · Bekijk online

Wat ik maak, zie, schrijf, lees, hoor en bezoek

Eenzaamheid is een hedendaagse ziekte. In mijn werk van de buitenwereld neemt ze een belangrijke plaats in.

Ik gebruikte totaal verlaten landschappen zoals ik ze kende van Bonaire, waar ik jarenlang heb gewoond, als metaforen voor eenzaamheid, herinneringen aan verlaten werelden. Een groot deel van het Caribische eiland, natuurgebied, was karig, bloedschoon, met weinig mensen of soms een enkele mens die ik bewust in het verlaten gebied plaatste. Als je deze lege werelden bewondert, begin je op te merken hoe vol ze zijn, gevuld met kleur, vorm, mysterie, een zeldzame boom of bomen, verdorde bloemen, wezens, vogels en rotsen, herinneringen aan het verleden: rotstekeningen van de Arawaken.

De leegte is vol, gevuld met niet onmiddellijk opgemerkt aanwezigheid, vreemde luchten en wolken, eenzame schoonheid.

Vergeten 2005 Forgotten

Gedurende 4 jaren woonde ik op het eiland Bonaire een deel van de Benedenwindse Eilanden, behorend tot het Caraïbisch Nederland. Onvergetelijk!

De koraalstranden, de zee en de ruimte waren van een aparte schoonheid : het coloriet adembenemend mooi.

De eenzame ruimten, de stilte als op een andere planeet, afgezonderd, eenzaam, alleen met de natuur van smaragd : het water, of diepblauw , onheilspellend als de vaak dreigende luchten. Vooral het reservaat Washington Slagbaai leek van een andere wereld, met woestijnachtige vlaktes vol cactussen en desolate ruimten die leidden naar de zee met koraalrode strepen en lege open plaatsen langs de boord van de zee, soms vol grillige rotsformaties in zee gegooid als van een cycloop gesmeten. Een enkel boompje , een rariteit, gebroken witte pijpkoraal zoomde zee af. De stilte en verlatenheid was hoorbaar.

Een enkele maal een rotsformatie met binnenin oeroude inscripties en tekeningen van dieren in sienna, getuigenissen van een ver verleden van mensetende Indianen, de Karawakken. Aquarellen tonen de rode koraalpijpen met helder blauwe plassen en gele begroeiing tussen het dorre struikgewas. Zo eenzaam, zo briljant , zo schitterend van kleur, de basis voor mijn later kleurgebruik. Het is bij mij verinnerlijkt. Al mijn latere werken starten op dit blauw-groene coloriet, overgelijkbaar eigen.

Gabriella Cleuren 27.09.2020