/// woensdag 16/3 - 18u30 /// Presentatie en Discussie: Nadat We Alles
In De Fik Hebben Gestoken ///Presentatie en Discussie:Een anarchist uit de VS deelt zijn reflecties over de strijden van hetlaatste decennium en hun nasleep.+ fotovoorstelling over de opstand in Minneapolis na de moord op GeorgeFloyd.(uitgebreide voorstelling onderaan deze mail)Anarchistisch lokaal Tabula RasaJ.B. Guinardstraat 24 - 9000 Genttabularasa.blackblogs.orgNEDJoin us for a presentation and discussion from an American anarchist,reflecting on the past decade of struggles and their aftermaths in theUSA. There will be a slideshow of images from the 2020 uprising inMinneapolis after the killing of George Floyd and also some from a jailrevolt in St. Louis.Vergezel ons voor een presentatie en discussie van een Amerikaanseanarchist, die reflecteert over strijden van het voorbije decennium enhun nasleep in de VS. Er zal een diavoorstelling aan te pas komen, diegaat over de opstand van 2020 in Minneapolis, na de moord op GeorgeFloyd en enkele van een gevangenisopstand.The aftermath of an uprising can feel more devastating than before theuprising. The quickness in which everything is put back together afterthe explosion is disheartening. The inevitable reforms in response actin a way to entrench us back into the day-to-day impositions ofbefore—wage labor, rent, racialization and other hard to define personalindignities of life under Capital.De nasleep van een opstand kan veel vernietigender aanvoelen dan deperiode voor de opstand. De snelheid waarmee alles terug op z'n plaatsgezet wordt na de explosie is ontmoedigend. De onvermijdelijkehervormingen die als reactie worden doorgevoerd hebben als doel om onsopnieuw in te graven in dezelfde dagelijkse verplichtingen van voordien:loonarbeid, huur, racialisering en andere moeilijk te definiëren,persoonlijke vernederingen van het leven onder het kapitaal.Een opstand kan niet direct ontkend worden, dus wordt zij gerecupereerden gebruikt om het status-quo nog te versterken, door hen die geholpenhebben om de voorwaarden te scheppen die de opstand in de eerste plaatsveroorzaakten. Het is een surrealistisch verraad om een mooi, onmetelijken ondefinieerbaar moment dat je doorleeft hebt, op snel tempo eengedefinieerd historisch narratief te zien worden, dat geschreven wordtdoor zowel vijanden als partisanen van de opstand. De schoonheid en deverschrikking van de hele ervaring worden in steen gebeiteld enovergenomen door zij die macht en nalatenschap nastreven.Enkele vragen:Hoe gaan wij, die explosieve verandering verlangen, persoonlijk en ingroep reageren op het moment dat de geschiedenis en de recuperatie onsoverspoelen? Is het in een tijd van snelle tweets,samenzweringstheorieën en 'hot takes' mogelijk om op de rem te gaanstaan? Is het wel mogelijk om dieper op dingen in te gaan, los van deingewikkelde tweedracht van het internet, zonder dat we ons verstandverliezen?Maar hoe zorgen we er ook voor dat we niet blijven hangen in hetverleden, steeds de momenten afspelend die ons inspireerden maar ons ookleegzogen en traumatiseerden? Hoe vechten we tegen de verbittering diekan opborrelen in de nasleep van 'alles in de fik te steken'?Wat is een opstand? Is het gevaarlijk? Daagt zoiets af en toe onzefundamenten en verlangens als anarchisten uit? Is het de culminatie vande subtiele en schijnbare revoltes in ons dagelijks leven, tegen alleswat ons wil onderdrukken? Is er een manier om voorbij te gaan aan hetsoort van romantisme dat de rel, het afbranden, het handgemeenverheerlijkt en de moeilijke vragen over een opstand vertroebelt, zonderdat je in een politioneel of NGO narratief terecht komt?ENGJoin us for a presentation and discussion from an American anarchist,reflecting on the past decade of struggles and their aftermaths in theUSA. There will be a slideshow of images from the 2020 uprising inMinneapolis after the killing of George Floyd and also some from a jailrevolt in St. Louis.The aftermath of an uprising can feel more devastating than before theuprising. The quickness in which everything is put back together afterthe explosion is disheartening. The inevitable reforms in response actin a way to entrench us back into the day-to-day impositions ofbefore—wage labor, rent, racialization and other hard to define personalindignities of life under Capital.An uprising cannot immediately be denied, so it is recuperated and usedto build stronger impasses against it by those who help create theconditions for it in the first place. It is a surreal betrayal to watcha beautiful and vast undefinable moment you lived through rapidly becomea defined historical narrative, written both by enemies and partisans ofthe uprising. The beauty and horror of it all is written in stone andovertaken by those seeking power and legacy.Some questions:How do we, who desire explosive change, personally and collectivelyrespond when history and recuperation bulldozes us? In a time of rapidtweets, conspiracy theories and hot takes, is it possible to slow down?Is it possible to actually engage in deeper explorations outside theconvoluted discord of the internet, where we don’t lose our minds?But also, how do we not be stuck in the past, replaying the moments thatinspired us but also drained and traumatized us? How do we battle theresentment that can brew in the aftermath of ‘burning everything’?What is an uprising? Is it dangerous? Does it sometimes challenge ourown foundations and longings as anarchists? Is it the culmination of thesubtle and apparent revolts in our daily lives against what seeks torepress and oppress us? Is there a way to move beyond a sort ofromanticism that glorifies the riot, the burning, the scuffle withpolice, that obscures the hard questions of an uprising without fallinginto the grips of a police or NGO narrative?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten