#WORLD #WORLDWIDE #THENETHERLANDS #GAYKRANT #Magazine #LGBTQ+ #GAY #News #Journal #Update

 

View this email in your browser

Nieuwsbrief Nummer 10 Agenda 1 december Wereld Aids Dag | Internationaal 9 december Paarse Vrijdag | Landelijk 18 december | Pink Xmas | Amsterdam Klik hier om op de hoogte te blijven Top 5 artikelen Heeft u onverhoopt toch iets gemist, dan vindt u hier een gevarieerde selectie van artikelen van afgelopen maand. - Jacky | 327 - Monique | Schat we moeten praten.. - Recensie | Bros - Marcel Musters | "Je kunt veel betekenen voor mensen, mits je het wilt zien" - Leon | Engelen en Kerkraad Met € 15,- korting naar Così fan tutte in Concertgebouw Amsterdam La Petite Bande brengt Mozart-opera semi-scenisch   Op zondagmiddag 11 december a.s. (14.15 uur) wordt eenmalig de beroemde en fraaie opera Così fan tutte van Mozart semi-scenisch uitgevoerd in de Grote Zaal van Het Concertgebouw door het gerenommeerde ensemble La Petite Bande en diverse topsolisten. De solisten zingen èn acteren in historische kostuums (zie foto). Lezers van de Gaykrant kunnen met € 15,- korting naar deze bijzondere uitvoering. Klik hier om met korting te reserveren en voor meer info. Gastcolumn van Simone Ballen? Gaan we het nu weer over voetbal hebben? Ja. Je kunt er niet omheen de laatste week. Het WK voetbal voor mannen is in volle gang en politiek en sport blijken onlosmakelijk met elkaar verbonden, waarbij het steeds weer heel moeilijk blijkt om achter je principes te blijven staan zodra er gedreigd gaat worden met maatregelen die jouzelf, je doelen of je dromen op een negatieve manier gaan raken. Dan is dus het ineens niet meer zo gemakkelijk en ook niet vanzelfsprekend om een ally te zijn. Zo zwichtten de KNVB, de bondscoach en de aanvoerder van Oranje voor de chantage van de FIFA. De argumenten gingen; van “we kunnen nu niet anders”, via “het moet niet ten koste gaan van onze wereldtiteldoelen”, naar “het is wel een gedoe allemaal”. Ook onze sportverslaggevers blonken niet uit in daadkracht; daar waar de Tom Egbersen van dit land niet verder kwamen dan de bond, coach en spelers te bevragen over de OneLove kwestie, verschenen naast het veld ineens beelden van moedige vrouwen, die zelf overgingen tot zichtbare actie: Alex Morgan van de BBC, Noa Vahle van SBS6, de Duitse minister van binnenlandse zaken Nancy Faeser en de Belgische minister van buitenlandse zaken Hadja Lahbib met een OneLove-band, en Claudia Neumann van de ZDF zelfs met regenboogshirt. “Die vrouwen hebben wél ballen” las ik vervolgens in diverse media. “Hoezo ballen?”, dacht ik. Het “hebben van ballen” is in onze spreektaal synoniem voor het hebben van moed, maar als er iets is waarin onze heren voetballers dezer dagen niet in uitblinken dan is het wel moed. In het vrouwenvoetbal is het geen issue om je naast het veld publiekelijk te laten zien met je vrouw. Daar dragen de aanvoerders, behalve Nederland, tijdens internationale toernooien ook geen OneLove-band maar een echte regenboogband, zodat meteen duidelijk is wie ze steunen. In het Engels spreken ze over het hebben van guts als het over moedige acties en daden gaat. Bij het Engelstalige deel van de wereld zit moed dus in de buik, niet in de mannelijke edele delen. “Follow your gut feeling; it will guide you” is het beste advies dat ik ooit van een lesbische vriendin heb gekregen toen ik worstelde met mijn identiteit en coming out. Sinds dat moment is mijn gut het kompas waar ik op vaar, niet mijn hoofd of mijn hart. Mijn gut feeling heeft me na een lange worsteling gebracht waar ik nu ben: out en proud, gelukkig met mezelf, mijn leven en mijn vrouw. Geef mij maar guts in plaats van ballen. Wat is moed eigenlijk? Iemand die ooit met moedig ingrijpen het leven van een medemens had gered zei dat hij zichzelf niet moedig vond. Hij had gewoon impulsief gehandeld, niet beseffend dat hij met zijn reddingsactie zijn eigen leven riskeerde. Moed is het gevaar, het risico op negatieve gevolgen van je actie beseffen, zien, en je actie tóch doorzetten. Die moed moeten we niet verwachten van bestuurders die leven voor macht en aanzien, niet van topsporters die hun hele leven alles opgeofferd hebben voor dat ene ultieme doel; topsporters zijn bij uitstek egocentrisch. Ik had kunnen pleiten voor verandering van de uitdrukking “die heeft ballen”, naar ”die heeft tieten!”, omdat zoveel voorbeelden van moed de laatste tijd van vrouwen komen. Maar uiteraard heeft moed niets te maken met je hormoonhuishouding, je geslachtskenmerken, je genderidentiteit. Gelukkig zijn er altijd en overal nog mensen die met hun moed een voorbeeld en inspiratie zijn voor hun medemens, ook als ze zelf niet direct gebaat zijn bij hun moedige daad. Ik ben dankbaar voor onze allies en ambassadeurs met guts. In een wereld die nog steeds of misschien wel steeds meer regenboogfoob is, hebben we hen meer dan ooit nodig.   De hand van de hoofdredacteur

Elke tweede vrijdag van de maand december wordt Paarse Vrijdag gevierd. Dit jaar is dat op 9 december. Scholen zetten zich deze dag zichtbaar in voor seksuele- en genderdiversiteit door de kleur paars te dragen. Van top tot teen in een paarse outfit, of een paars speldje op de revers: het maakt weinig uit hoe iemand uitdrukking aan diversiteit wenst te geven. Of je nu leerling, docent of minister bent. Als ik minister Helder was geweest, zou ik in een roze mantelpak vol met OneLove-logo’s naar Qatar zijn afgereisd. Maar goed, zij besloot om tijdens de wedstrijd Qatar-Nederland het OneLove-speldje in plaats van de OneLove-armband te dragen. Haar Qatarese collega van Justitie droeg wel een armband, maar deze was zwartwit. Bedoeld om aandacht te vragen voor de Palestijnse kwestie. Dat de FIFA een corrupte bende is, dat het mannenvoetbal een toxisch mannelijk bolwerk van middeleeuws conservatisme is, dat de KNVB geen ballen heeft als het om LHBTI+gerelateerde onderwerpen gaat, dat er van alles mis is in de communicatie tussen voetbalclubs en aanvoerders als het om de OneLove-aanvoerdersband gaat, dat het nog steeds heel gevaarlijk is om in Nederland een roze voetbalsupportersgroep op te richten, dat weten we inmiddels allemaal wel. Maar laten we de zaken eens van de positieve kant bekijken. Ook het topmannenvoetbal ziet zich inmiddels geconfronteerd met het gegeven dat opkomen voor inclusie, voor diversiteit en voor mensenrechten nooit een ‘mening’ kan zijn. Dat het geen ‘politiek’ is om op te komen voor medemenselijkheid en tegen uitbuiting. Nee, het WK had nooit in Qatar georganiseerd mogen worden, maar nu het zover is, is het buitengewoon interessant te zien hoe iedereen voor zijn of haar ‘clubje’ opkomt. Het dragen van de Palestijnen-armband door een Qatarese minister, het dragen van een OneLove-speldje door een Nederlandse minister, het omhoogtillen van het portret van oud-international Özil door Qatarese voetbalfans als reactie op de Duitse ploeg die op de groepsfoto de hand voor de mond hield, het laat één ding duidelijk zien: als het ons goed uitkomt en als het in ons straatje past, maken we ons allemaal druk over mensenrechten. Nu lijkt het of diverse groepen tegen elkaar uitgespeeld worden - Özil tegenover Mannschaft, Palestijns zwartwit tegenover OneLove-regenboog - maar in feite is dit WK inmiddels één groot uithangbord voor mensenrechten geworden, waar ook ter wereld. FIFA kan inmiddels niet meer om OneLove heen. Misschien wel juist door de belachelijke maatregelen die FIFA nam om OneLove zoveel mogelijk uit het zicht van de camera’s te houden, hebben diversiteit, inclusie en mensenrechten via een vreemde omweg definitief een plek op de agenda van dit corrupte en toxische mannenbolwerk gekregen. En dat was hard nodig. Afgelopen Roze Zaterdag is het ons uiteindelijk ook gelukt om de regenboogvlag boven de Kuip in Rotterdam te laten wapperen. En natuurlijk komt er een dag dat de regenboogvlag op het hoofdkantoor van de FIFA zal wapperen. Want onze jeugd die op 9 december van top tot teen of enkel door middel van een speldje paars draagt, draagt in zich de belofte van een veelkleurige, diverse en inclusieve toekomst. * Wie zijn nu al die medewerkers? Wie ben je? Ik ben Rits de Wit, 57 jaar oud. Rits is een afkorting van mijn doopnaam Ritsert, een Friese variant op Richard. Ik ben, hoewel je dat niet direct aan me ziet en hoort, geboren en getogen Brabander. Ik groeide groot in Valkenswaard aan de grens met België. Op mijn vijfentwintigste verhuisde ik naar Eindhoven, een halfuurtje noordwaarts, om daar uit de kast te komen. Ik had in mijn dorp een tijdje samengewoond met een meisje, maar na onze onvermijdelijke breuk wist ik zeker dat er wat gebeuren moest, ik moest aan de bak om mezelf te vinden, tussen gelijkgestemden, geen flauwekul meer, en dat kon het beste in de 'grote' stad met zijn bars, sauna’s en COC. Mijn eerste vaste vriendje Jeroen, acht jaar jonger dan ik maar al behoorlijk thuis in de scene, sleurde me in ijltempo volledig uit de kast, wat me overweldigde en beangstigde, maar waarvoor ik hem achteraf zeer erkentelijk ben; in mijn eigen tempo zou het oneindig veel langer hebben geduurd. Wat zijn je pronouns? Ik ben een cis homoman, mijn pronouns zijn hij/hem. Waar liggen je interesses? Op veel gebieden! Zo heb ik veel belangstelling voor taal, ik lees en schrijf graag, communicatie tussen mensen vind ik sowieso een interessant fenomeen omdat het vaak zo eenvoudig lijkt maar meestal zoveel complexer (en fascinerender) is dan we denken. Wat doe je in het dagelijks leven? Mijn werkzame leven tot nu toe vormt een kleurrijk palet aan functies en branches die ik hier niet allemaal zal noemen. Ik studeerde een paar jaar HBO-J en Leraar Basisonderwijs, werkte vervolgens bij een Eindhovens theater op de afdeling publiciteit, maar pas toen ik in 1998 via-via terechtkwam op de redactie van de Gay Krant in Best had ik het idee dat ik kon doen wat ik dolgraag deed, schrijven, eerst als redactie-assistent (verantwoordelijk voor de agenda, korte berichten en een erotische horoscoop) en al snel als redacteur, ik interviewde en portretteerde met verve allerlei interessante en minder interessante (meestal homoseksuele) medemensen, recenseerde opera’s, musicals, literatuur en ‘homokunst’ en was ghostwriter voor gay icoon Albert Mol, die in de krant een eigenwijze column had. Na een vijftienjarig dienstverband ging de tent failliet en belandde ik in de ww. Dat was eigenlijk prima: het was allang weer tijd voor herbezinning op mijn toekomst. Ik ging aanvankelijk wat freelancen, nam een parttime baantje bij onder meer mijn sportschool en een boekwinkel. Mijn ouders werden in die tijd hulpbehoevend en dat vroeg om mijn aandacht. Er kwam eerst thuiszorg bij hen over de vloer, vervolgens overleed mijn vader in een geweldig hospice, mijn moeder moest revalideren na een val en sleet een prettige oude dag in een gezellig huis voor mensen met geheugenproblemen. Ik raakte geboeid door de wonderlijke wereld van de zorg, waarvan ik me voorheen nooit een voorstelling had kunnen maken, en besloot in 2018 een bbl-opleiding te gaan volgen tot Verzorgende IG/MZ. Sinds vorig jaar ben ik gediplomeerd, maar het werk als dagverantwoordelijke op een gesloten verpleeghuisafdeling, dat inmiddels geen moment tijd meer biedt voor een gesprekje, een spelletje of een wandelingetje met (uiteraard aandachtsbehoeftige) cliënten, heb ik inmiddels alweer vaarwel gezegd. Sinds november werk ik als begeleider in een buitenhuis waar mensen met een lichte verstandelijke beperking wonen en worden geholpen in het organiseren van hun dagelijks leven, dat ze voor het grootste deel zelf kunnen vorm- en zingeven, waar tijd en ruimte is voor welzijn en werkelijk cliëntcontact. Wat is je functie bij Gaykrant? Een paar jaar geleden werd ik door een van de oprichters van de huidige Gaykrant, die destijds als freelancer voor de oorspronkelijke Gay Krant werkte, gevraagd om me aan te sluiten bij het nieuwe team. Ik studeerde toen en had weinig tijd, maar we spraken af dat ik één rubriek, vroeger een klassieker in de gedrukte krant, onder mijn hoede zou nemen: M’n Ex. Zo geschiedde. Binnenkort verschijnt na een pauze weer een nieuwe aflevering, met een prachtige illustratie van Wilbert van der Steen. Verder zijn er plannen om meer redactionele activiteiten te gaan ontplooien voor de Gaykrant, maar de vorm waarin is nog niet helemaal duidelijk.