Any information or special reports about various countries may be published with photos/videos on the world blog with bold legit source. All languages are welcome. Mail to lucschrijvers@hotmail.com.
Search for an article in this Worldwide information blog
zondag 14 januari 2024
WORLD WORLDWIDE THE NETHERLANDS Uitnodiging | Joran van Soest | Grand Finissage 'The Room' - Galerie Larik op 20 JAN 2024
THE ROOM
Finissage 20 januari.
20 januari sluiten wij de zeer succesvolle expositie van Maaike Kramer en Joran van Soest af. Je bent van harte welkom om vanaf 14:00 de expositie nog te komen bewonderen en wellicht een mooi werk aan je collectie toe te voegen.
Om 16:00 is er een Artisttalk. Rond 17:30 zullen er hapjes en drankjes geserveerd worden En om 20:00 gaan we op verzoek van Maaike en Joran aan de Karaoke Wie zin heeft kan blijven hangen bij @NARcafederkunstentot een uur of 04:00
De galerie is open van woensdag t/m zondag van 12:00 tot 18:00
Inhoud nieuwsbrief
Galerie Larik –The Room - Duo Tentoonstelling met Maaike Kramer | 23 dec – 20 jan 2024
Tekst Artist Talk -The Room - Door Alex de Vries : Maaike Kramer en Joran van Soest - Van de Troffel en de Schop
Mister Motley - Een gedeelde vorm van menselijke verlatenheid – op atelierbezoek bij Joran van Soest door Alex de Vries
SEA Foundation – WARP #12 - text by Xenia Tsompanidou
Tekst Alex de Vries
Maaike Kramer en Joran van Soest Van de troffel en de schop
'Twas in another lifetime, one of toil and blood When blackness was a virtue the road was full of mud I came in from the wilderness, a creature void of form Come in, she said I'll give ya shelter from the storm [Bob Dylan, Shelter from the Storm, 1974]
Maaike Kramer en Joran van Soest zijn kunstenaars die op zichzelf staan. Via torens en ladders stijgen ze boven zichzelf uit om weg te zweven als een zeppelin of als rook uit een gemetselde schoorsteen. Hun beider werk is erg betrokken op het eigen domein, waarbij Joran niet anders kan dan naar buiten treden, terwijl Maaike gedwongen is in zichzelf af te dalen. Zij trekt de laatjes in zichzelf open om te kijken wat erin zit; gereedschap om haar persoonlijkheid tot stand te brengen, een troffel om mee te metselen. Hoewel het werk van Joran door de ether zweeft is het zeer geaard, alsof hij voortdurend ergens een schop in de grond steekt. Hij graaft een gat in de bodem om er een vuur in te stoken dat een ruimte in de duisternis vormt. Door te aarden kan hij energie ontvangen en uitstralen. Bij Joran kan een dak boven zijn hoofd ook een parachute zijn. Maaike is een bouwer. Ze legt de pannen op het dak en zet de tegels tegen de wand. Ze metselt de specie tussen de voegen. Ze strijkt het plamuur glad op de stenen. Tussen de bouwsels is er ruimte om haar tijd van leven als schuilkelder te betrekken. Zij treedt buiten haar lichaam om er van een afstand naar te kunnen kijken. Ze haalt zich voor de geest waar ze is.
The Room heet hun gezamenlijke tentoonstelling bij Galerie Larik. Of ze hiermee verwijzen naar de gelijknamige film van Tommy Wiseau uit 2003, die bekend staat als ‘een van de slechtste films ooit’ betwijfel ik, maar ze zeggen met deze titel wel iets over de wijze waarop zij beiden op zichzelf zijn aangewezen voor het maken van hun werk. Een kamer is een ruimte die iedereen op zichzelf kan betrekken. Als je jezelf verliest kun je in die kamer niet meer terecht, wat in de film van Tommy Wiseau ook gebeurt als hij zijn appartement, nadat hij door zijn vrouw is verlaten, helemaal sloopt. Wiseau is overigens ook acteur in de korte film The House that Drips Blood on Alex uit 2010.
Bij zowel Maaike Kramer als Joran van Soest is construeren een vorm van slopen en deconstrueren een vorm van opbouwen. Hun werk doet denken aan gebouwen in het openluchtmuseum die eerst elders steen voor steen uit elkaar zijn gehaald waarna ze in het museum secuur weer werden opgebouwd, precies hetzelfde, maar toch anders, want elders. Op een of andere manier ben je dan nergens meer, aan de tijd en ruimte onttrokken.
Beide kunstenaars werkten een jaar geleden een periode in het Europees Keramisch Werk Centrum. Joran maakte daar onder meer keramische stoelen en sculpturen die hij radiotorens noemt. Deze geglazuurde beelden ogen kwetsbaar en enigszins onbeholpen, maar zijn tegelijkertijd in hun ambachtelijke uitvoering krachtig en uitgesproken. Ze doen een beetje denken aan iemand met een been in het gips. Wat is gebroken wordt hersteld. De verbinding die verbroken was maakt weer contact. Een soortgelijke indruk maken de grote beelden die Maaike Kramer in dezelfde werkplaats realiseerde. Bij haar is schepping en vernietiging in een en dezelfde sculptuur verenigd. De voorkant, de achterkant en de binnenkant van haar modulaire samengestelde werken zijn in gevecht met elkaar en ontworstelen zich aan hun interne samenhang. Ze breken uit het kader waarin ze zijn vastgeklonken.
De kamer die je betreedt, is in het geval van Maaike Kramer en Joran van Soest een instabiele ruimte – beide kunstenaars verwijzen in titels naar het begrip ‘shelter’, een opvangplek waar je tijdelijk asiel krijgt. Het is zowel een bedreigde plek als een veilige haven. Dat geldt ook voor de plek waar het kunstenaarschap thuis is: een schuilplaats die je opzoekt voordat de storm losbarst, een monument dat tijdloos is, maar ook een kapotgeschoten ruïne die verkruimelt als een cultuur is vernietigd.
Joran en Maaike bouwen weer op wat is afgebroken met materiaal dat ze op hun weg vinden: puin, kalk, gips, cement, steen en geblakerd hout. Naast de luxe villawijken in de kunst staan de favela’s en die zijn noodzakelijker zijn voor het bestaan dan de overbodige voorzieningen van een kleine groep bevoorrechte mensen. Maaike en Joran maken deel uit van een collectief van kunstzinnige saamhorigheid waar ze als enkelingen hun onderscheidende plaats in veroveren. Je bent uitgenodigd om hun kamer te betreden.
De tentoonstelling The Room van Maaike Kramer en Joran van Soest is nog t/m 20 januari 2024 te zien in Galerie Larik, Nijverheidsweg 6 te Utrecht.
Alex de Vries
Mister Motley - Een gedeelde vorm van menselijke verlatenheid – op atelierbezoek bij Joran van Soest
Alex de Vries ging op atelierbezoek bij Joran van Soest. ‘Ik wil met mijn werk graag mezelf overstijgen en een plek voor reflectie maken waar anderen zich ook in kunnen vinden. Dat communicatieve aspect is erg belangrijk voor waar ik met mijn werk naar toe wil. Het is ook iets dat doorspeelt in het wel en niet begrijpen van anderen. Ik denk namelijk dat iedereen moeite heeft elkaar te begrijpen, en dat de ruimte om elkaar te begrijpen niet altijd vanzelfsprekend is.’
Alex de Vries
In zijn werk hanteert Joran van Soest naar eigen zeggen drie ‘tropes’ of stijlfiguren: hoe verhoud ik me tot iets dat groter is dan mezelf, wat doet dat met mij en hoe krijg ik greep op de wereld. De figuurlijke gedaante die dat bij hem aanneemt is gevarieerd en bestaat onder meer uit de bekende Rückenfigur, die door Caspar David Friedrich in zijn schilderij ‘De wandelaar boven de nevelen’ uit circa 1818 letterlijk tot grote hoogten is gevoerd. ‘Het idee van samen onderweg zijn wordt verbeeld door iemand die voor je uitloopt in relatie tot het landschap dat je omringt. Die rugfiguur neemt vrijwel altijd een tussenpositie in. Hij staart in de verte en daardoor is hij niet hier, maar ook niet daar want hij kijkt naar waar hij nog niet is.’
https://www.mistermotley.nl/een-gedeelde-vorm-van-menselijke-verlatenheid-op-atelierbezoek-bij-joran-van-soest/Het Interview lees je hier:
SEA Foundation – Progressive Disclosure - Warp #12 23 sep - 15 okt 2023 Sea Foundation - Tilburg
Ik deel graag mijn boeiende ervaring van afgelopen september 2023 bij SEA Foundation in Tilburg, een inspirerend platform voor hedendaagse kunst en onderzoek. Gedurende deze periode heb ik in een intieme setting diepgaand onderzoek gedaan naar nieuwe manieren van werken, maken, samenstellen en presenteren.
SEA Foundation, als door kunstenaars geleid hedendaags kunstnetwerk, bood me de perfecte ruimte om nieuwe contexten voor mijn werk te verkennen. Tijdens mijn verblijf heb ik objecten en fragementen uit mijn onderzoek bij het EKWC, en een intrigerend filmwerk gepresenteerd, waarin ik de grenzen van traditionele presentatievormen heb opgerekt.
Een bijzondere vermelding gaat uit naar mijn samenwerking met Hugo Brandwijk. Samen hebben we innovatieve VR-ruimtes ontworpen die een unieke dimensie toevoegen aan de aankomende tentoonstelling. Het was een creatieve reis vol ontdekkingen en vernieuwing.
Mijn oprechte dank gaat uit naar het toegewijde team van SEA Foundation, in het bijzonder Riet van Gerven en Xenia Tsompanidou. Hun ondersteuning en betrokkenheid hebben mijn onderzoek verrijkt en mijn creatieve visie verder gebracht. Ik kijk ernaar uit om deze ervaring met jullie te delen en ben dankbaar voor de mogelijkheid om mijn werk op deze unieke manier te presenteren.
"De Eindhovense kunstenaar Joran van Soest maakt kunstwerken die ons laten nadenken over hoe mensen met elkaar omgaan en hoe mensen zich verhouden tot elkaar. De tentoonstelling, Progressive Disclosure, toont bijzondere werken die nog nooit eerder zijn getoond. Je ziet keramiek, 3D-video's en schilderijen die je uitnodigen om te reflecteren op je eigen ervaringen. Zelfs gewone dingen kunnen je helpen de complexiteit van het leven beter te begrijpen. In de ruimtes van de SEA Foundation vind je een schat aan bijzondere fragmenten van mogelijk bekende objecten. De objecten zijn zo geplaatst dat ze je uitnodigen om je eigen herinneringen te beleven. En zo mogelijk je herinneringen te verweven met die van anderen" .
SEA Foundation is an artist-led contemporary art network. To fulfil our mission of creating awareness for contemporary art and building cultural resilience, we act as a catalyst in the working lives of artists. In all our activities, we are fuelled by the visual arts. We cross the boundaries between disciplines and always put the context and the idea before the medium. SEA Foundation is well embedded at the local level. Through exchanges, collaborations and working in different cultural contexts we are also part of international networks, where we generate and participate in discussions on sustainability-related issues.
De onderstaande tekst, zorgvuldig samengesteld door curator Xenia Tsompanidou voor het programma WARP van SEA Foundation, onthult het diepgaande onderzoek van Van Soest naar complexe sociale omgevingen en de invloed van structuren op individuele perceptie. Ontdek hoe zijn tentoonstelling bij SEA Foundation, als onderdeel van de WARP-serie en in het kader van het huidig onderzochte thema #08 over Geest, een nieuwe context vormt waarin hij de perceptie van de wereld en de functie van herinneringen bevraagt.
"Reizend tussen plaatsen en media, onderzoekt Joran van Soest complexe sociale omgevingen en de manieren waarop dergelijke structuren de individuele perceptie beïnvloeden. Gedreven door de wens om interacties en manieren van verbinding te begrijpen, creëert de kunstenaar werk dat zowel hemzelf als de kijker ruimte biedt om zich te verbinden en na te denken over sociale constructies, collectief en individueel gedrag. Aan de kern van zijn praktijk liggen verhalen die hij verzamelt in een archief, verhalen van zelfoverstijging die op hun beurt de artistieke werken en hun essentie inspireren.
Tijdens zijn tentoonstelling bij SEA Foundation, als onderdeel van de WARP-serie en in het kader van het momenteel onderzochte thema #08 over spirit, zal Joran van Soest een nieuwe context vormen waarin hij de perceptie van mensen van de wereld om zich heen en de functie van herinneringen bevraagt. Deze nieuw gevormde context streeft ernaar om te verruimen wat mensen doorgaans van een tentoonstelling verwachten en een dialoog daarover te creëren.
De tentoonstelling presenteert werken die voor het eerst worden getoond; een selectie van kernmaterialen uit het archief van de kunstenaar, als onderdeel van zijn lopende onderzoek over verschillende media. Keramiek, 3D-video's en schilderijen zullen worden tentoongesteld om een universum te creëren binnen het universum van SEA Foundation en een reeks momenten die bezoekers worden uitgenodigd om te interpreteren en heroverwegen op basis van hun eigen ervaringen".
Xenia Tsompanidou
De rest van de tekst is in het engels te lezen op de website van Sea Foundation.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten