Goeienavond beste lezer, Bestaat er al een Encyclopedie van Gevierde Medemensen die Aanvankelijk Overal op Afwijzing Botsten? Dan zou ik die meteen willen kopen, om me eraan te warmen wanneer het nodig is. Zoveel schoonheid, zoveel relativering. Toy Story, de film die John Lasseter onsterfelijk maakte, maar wel pas nadat hij het idee twee keer uit de prullenmand had moeten opvissen omdat anderen het hadden afgevoerd. Of J.D. Salinger die maar geen uitvinder vond voor The Catcher in te Rye. Overtreffende trap: de briljante ficitieschrijver George Saunders, winnaar van onder meer de Bookerprijs, die nog altijd verhalen schrijft die door zijn uitgevers worden geweigerd – zelfs nadat hij hen een tweede, bijgewerkte versie heeft opgestuurd. Zo’n verhaal is ook dat van Heidi De Pauw, die twintig jaar een van de drijvende krachten was achter Child Focus. “Toen de toenmalige premier Jean-Luc Dehaene als reactie op de zaak-Dutroux zei dat hij een centrum wilde oprichten voor de slachtoffers, wilde ik daar per se deel van uitmaken. Ik was een jonge criminologe, ik had mijn thesis geschreven over kinderrechten. Ik vond dat ik perfect was voor de job”, vertelt ze. “Maar Dehaene reageerde niet op mijn brieven en de Koning Boudewijnstichting, die het centrum toen moest oprichten, evenmin. Het heeft geduurd tot vlak na de ontsnapping van Dutroux op 23 april 1998 voor ik mijn droomjob kon gaan doen.” Wat haar vasthoudendheid haar allemaal bracht, kunt u lezen in het interview hieronder. Mooie zondagavond nog. | 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten