|
|
DIT WAS DE 54 EDITIE VAN
TREFPUNT FESTIVAL |
|
Tien dagen Gentse Feesten.
Tien dagen vol muziek, zweet, logistiek puzzelen en nachten die korter waren dan het applaus na een bisnummer.
Ge zou denken: laat die mensen slapen, geef ze een koude douche en een warm applaus. Maar nee hoor, wij stelden dé vraag waar hun oververhitte brein eigenlijk geen ruimte meer voor had:
“Wat was voor jou het hoogtepunt?”
En toch — tussen de plakkerige kasseien, de berg bekertjes en de oververhitte walkie-talkies — kwamen de verhalen los. Soms chaotisch, soms hilarisch, vaak ronduit absurd. Maar altijd het bewijs: achter elke vermoeide blik schuilt een herinnering waar ze volgend jaar weer voor tekenen. |
|
Paroles, paroles… woorden, woorden...
... maar dan in hoofdletters, met blazers.
The Whodads brachten Dalida en Alain Delon tot leven, maar dan op hun manier: met stijl, schwung en een vleugje onbeschaamde show.
Naomi Sijmons nam de rol van Dalida op zich alsof ze ermee geboren is – zwoel, mysterieus en net op tijd cynisch. Pieter-Jan De Smet probeerde haar te overtuigen met zoetgevooisde zinnen, maar ze doorziet hem moeiteloos. “Paroles, paroles,” zegt ze. Of in goed Gents: “Zever, jongen.”
Ondertussen zwiert de big band alsof ze net uit een gouden jaren ‘60-film zijn gestapt, met blazers die klinken als liefdesbrieven en percussie waar je spontaan eyeliner van gaat dragen. Woorden zijn maar woorden, ja. Tot ge The Whodads erop loslaat.
|
|
The Whodads - Jan Hoozee - Programmatie |
|
Samenzijn - Accueil - Vrienden van Trefpunt |
Geen glitter, noch grote namen
Al weken voor de feestdagen weerklinkt het bij hen als een mantra:
"We moeten zorg dragen voor elkaar, hé."
Geen loze woorden, geen opgepoetste slogan. Het zit in hun veren, in hoe ze er simpelweg altijd zijn voor elkaar. Dus het verbaast niemand dat juist zij, de warmste vriendengroep van het Trefpunt, niet kiezen voor glitter of grote namen, maar voor wat écht telt: samenzijn. Ze maken van hun verbondenheid een feest op zich, waar warmte een gevoel is dat blijft hangen – lang nadat de lichtjes zijn gedoofd. |
|
De liefste kaboutertjes achter de schermen
Dat het Trefpunt Festival niet door kaboutertjes in elkaar wordt gezet, weet ondertussen iedereen wel.
Maar tussen het feestgedruis en de knallende muziek vergeten we soms dat er mensen zijn die harder samenwerken dan een zwerm bijen op espresso. Sleuren, sleutelen, regelen en rennen— en dat allemaal om die absurd leuke feesten, zo absurd leuk te maken.
|
Momenten achter de schermen -
Janes Zeghes - Presentator |
|
Wat kwam er eerst: de Irish Coffee of het paard?
Ge dacht dat ge na Webstek alles gehad had. Gordijn dicht, applaus, iedereen content. En dan plots, een papier-maché paard. Zomaar. Uit het niets. Vergezeld door een engel sprong de frontzanger van Webstek op het paard, en samen trokken ze het publiek in. Niet figuurlijk. Letterlijk. Alsof een schooltoneel en een rockconcert met elkaar gebotst waren, en dit was hun liefdeskind. Het paard werd gedragen door mensenhanden, wiegend als een festivalversie van een processie, koers zettend richting Vlasmarkt. Als ge het vertelt, denken mensen dat ge drie Irish Coffees te veel op had. Maar gij waart erbij. Ge zag het gebeuren. En ge weet: dit was geen caffeine-whiskywaas.
Dit waren De Gentse Feesten.
|
|
Webstek - Rani Goethals - Fotograaf |
|
De hartjesregen in het Baudelo
Moeten we het hem nog vragen? Natuurlijk waren de dwaalpalen hét hoogtepunt voor Didier. Hoeveel hartjes hij heeft uitgedeeld? Geen idee. Hoe vaak hij zijn ananaspak heeft aangetrokken? Zelfs hij is de tel kwijt. Maar één ding staat vast: onze ananas-dwaalpaal stond nooit verloren. Altijd omringd door schoon volk. En die hartjes? Die kwamen even vlot terug als ze gegooid werden – een eindeloze kettingreactie van kleine liefdesexplosies in het midden van de drukte. De dwaalpaal was een tropisch baken van verbinding.
En geef toe: dat zie ge niet elke dag.
|
 De Dwaalpaal - Didier Peleman - Vrijwilliger |
|
Vibes Kitchen - Nand Buyst - Bekercoördinator |
Een menselijke metronoom op sneakers
Op dag 10 van de Gentse Feesten waren de meeste mensen druk bezig hun verloren energie terug te vinden — of op z’n minst een plekje om hun oververmoeide voeten te parkeren. Behalve Nand, die was volledig in zijn element, te vinden in het Baudelopark. De sfeer was aanstekelijk, de muziek van Vibes Kitchen onweerstaanbaar. Voor die paar uur was hij compleet vergeten dat hij dagenlang verantwoordelijk was voor het afwassen van een klein continent aan bekertjes. Op dat moment in het park was hij – een menselijke metronoom op sneakers, met het ritmegevoel van een vaatwasser op turbo.
|
|
P.S.S: Schrijf alvast in jullie agenda: Trefpunt Festival 2025 • 17 juli tot 23 juli 2026, of volg het facebookevent! |
|
| |
|
Geen opmerkingen:
Een reactie posten