Beste vrienden,
De situatie waarin Maxime en zijn moeder Nathalie* zich bevinden, is geen uitzondering. Net als hij worden te veel kinderen van hun moeder gescheiden omdat zij geen thuis meer heeft. Elke zondag is het hetzelfde verdriet. “Mama, ik wil niet weg. Ik wil met jou mee naar huis.”
Aan ‘t Eilandje word ik elke dag met deze realiteit geconfronteerd. En ik kan er maar niet aan wennen. Want deze scheiding had voorkomen kunnen worden. Want Nathalie heeft haar kind nooit mishandeld. Ze was gewoon arm.
Armoede die twee keer straft
In Brussel is een op de drie gezinnen met kinderen een eenoudergezin. In 87% van de gevallen zijn het alleenstaande vrouwen die de kinderen opvoeden. En bijna 26% van hen leeft onder de armoedegrens, tegenover 7% van de tweeoudergezinnen [1].
Wanneer zij hun woning verliezen of in onwaardige omstandigheden moeten leven, stort het hele gezin in. Het kind kan in een instelling worden geplaatst, niet omdat het in gevaar is, maar omdat de samenleving geen alternatief biedt [2]. Deze realiteit is gedocumenteerd: precaire omstandigheden worden maar al te vaak een impliciet criterium voor plaatsing in een instelling [3].
Het zijn niet die moeders die falen, het is het systeem
Isolatie, een kwetsbare geestelijke gezondheid, gezinsbreuken, chronische instabiliteit... Dat zijn de gevolgen van een leven onder druk, geen persoonlijke fouten. Het zijn niet deze vrouwen die falen. Het is het systeem dat hen in de steek laat.
Bij ‘t Eilandje weigeren we dit. We vangen alleenstaande moeders op in onze opvanghuizen. We bieden hen een dak boven hun hoofd, sociale begeleiding, een luisterend oor en ruimte om op adem te komen. Vaak is dat genoeg om het onherstelbare te voorkomen: scheiding.
Maar de vraag neemt explosief toe. Elke dag moeten we nee zeggen. Niet omdat we dat willen, maar omdat we geen plaats hebben. Dat is onaanvaardbaar. | 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten