“Als vrouw alleen op straat staan, dat is pure horror. Men heeft me aangeraden om altijd te blijven bewegen, om geen aandacht te trekken.”
Manon*, 20 jaar en dakloos
Beste vrienden,
De dagen worden langer, maar het winterseizoen is nog lang niet voorbij. U weet dat de dakloze mensen kwetsbaarder zijn dan wie ook voor de dalende temperaturen en dat ze echt vrezen voor hun leven. In deze moeilijke omstandigheden kwam Manon*, een jonge vrouw van 20 jaar, op straat terecht.
Van de ene dag op de andere is het leven van deze studente verpleegkunde ingestort. Met haar toelating ga ik u haar verhaal vertellen, zoals zij het aan ons verteld heeft, met de eerlijkheid en de zachtheid die haar kenmerken.
De prioriteit voor Manon? Van de straat en haar gevaren wegkomen!
“Op een avond, terwijl ik sliep, kwam mijn stiefvader mijn kamer binnen en probeerde hij bij mij in bed te kruipen. Ik heb hem hard weggeduwd. De volgende dag durfde ik hem niet meer in de ogen te kijken. Ik heb snel mijn tas gepakt en ben vertrokken. Buiten was het 4 graden. Ik had het ijskoude en ik had nergens om naartoe te gaan”.
Manon ontdekt een wereld waarvan ze het bestaan niet vermoedde.
“Als vrouw alleen op straat staan, dat is pure horror. Tijdens mijn eerste nacht op straat heb ik geen oog dichtgedaan. Ik was doodsbenauwd. Ik stapte 20 km per dag om geen aandacht te trekken. Mannen hebben me verschillende keren een warme nacht op hotel aangeboden… Ik begreep wel hoe kwetsbaar ik was geworden.”
Na meerdere nachten in de kou beseft Manon dat zij moet vluchten.
Manon* | 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten