Hoe extreemrechtse kiezers terugwinnen?

22% van de Grieken zegt in een peiling een positief beeld te hebben van de neonazipartij Gouden Dageraad. In mei was dat nog 12%, blijkt uit een peiling waarover de Financial Times bericht. In Korinthië zou de partij zelfs op 10% van de stemmen kunnen rekenen.

De eurocrisis legt de extreemrechtse partijen duidelijk geen windeieren. Is fascisme terug in of kunnen we de trend omkeren? Simon Kuper van de Financial Times analyseert het stemgedrag van Europeanen en deelt op basis daarvan een aantal strategieën waarmee hij extreemrechts denkt klein te krijgen.

Een rapport van het Londense onderzoeksbureau Counterpoint vormt de basis van Kupers onderzoek. Daarin wordt een identiteitskaart van de doorsnee extreemrechtse kiezer opgsteld. Het rapport biedt een reeks opmerkelijke inzichten:

De crisis was niet overal goed voor extreemrechts: sinds 2008 trad het op de voorgrond in Finland, Frankrijk en Hongarije, maar daalde zijn invloed in Denemarken, Italië en Zwitserland. Het BNP won vrijwel geen leden in het VK en de PVV van Geert Wilders werd eerder deze maand in de Nederlandse verkiezingen afgestraft.
Veel vrouwen en ouderen zijn ‘potentiële radicalen’: mensen die nu niet voor deze partijen stemmen, maar wel sympathie hebben voor het gedachtengoed ervan. Extreemrechts zal zich daarom respectabeler proberen voor te stellen om deze groepen aan te spreken.
De meerderheid van de kiezers van extreemrechts zijn ‘aarzelende radicalen’: laag opgeleide mensen die zich opzij gezet voelen door de maatschappij en hopen dat de beloftes van extreemrechts hen nieuwe kansen zullen bieden.
Het is volgens Kuper die laatste groep van ‘aarzelende radicalen’ die de achilleshiel vertegenwoordigt van de rechtse populisten. Als gematigde partijen er in slagen om deze groep beter aan te spreken, zal extreemrechts snel wegkwijnen, schrijft hij.

De strategieën om deze laag opgeleiden bij extreemrechts weg te halen zijn de volgende:

Alleszins geen ‘extreem rechts light’ beloven, zoals Sarkozy deed bij de voorbije verkiezingen. Globalisering of multiculturalisme terugschroeven is immers onmogelijk en een slecht idee.
Corruptie in de politiek hard bestraffen. Politieke schandalen zijn goudmijnen voor extreemrechts.
Extreemrechts stigmatiseren. Extreemrechtse kiezers moeten met respect behandeld worden, maar hun partijen niet. 4 op 5 Front National-stemmers zeiden getwijfeld te hebben bij het uitbrengen van hun stem omdat ze bang waren dat hun kandidaat gestigmatiseerd zou worden.
Lokale dienstverlening verbeteren, zodat er geen extremistische hotspots ontstaan in verwaarloosde regio’s.
Investeren in meer en beter onderwijs. Hoger opgeleide mensen zijn immers veel minder geneigd om voor extreemrechts te kiezen dan anderen.
Wetenschappers ontwikkelden daarnaast ook een wiskundig model waaruit we nog andere lessen kunnen trekken om extreme ideologieën te verslaan en gematigdheid te promoten.
Omdat extreemrechts geen antwoorden heeft, is het zeker te kloppen, besluit Kuper.

Bron :  Financial Times / Express.be

BELEID VRIJWILLIGE TERUGKEER KAN BETER

Vanaf deze maand belanden afgewezen asielzoekers op straat onmiddellijk na de afwijzing van hun asielaanvraag, tenzij ze binnen de 3 dagen naar een terugkeerplaats gaan. De regering zegt hiermee in te zetten op vrijwillige terugkeer. Maar eerder dan hen echt te begeleiden naar een vrijwillige terugkeer wordt er gedreigd met opsluiting als ze niet willen terugkeren.

Volgens Vluchtelingenwerk lijkt dit meer op gedwongen terugkeer. We hopen dan ook dat dit nieuwe beleid grondig geëvalueerd zal worden.
Dit volgt uit een nieuwe instructie van Fedasil, het federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers.
De kans is groot dat heel wat onder hen zullen verdwijnen in de illegaliteit. Zoals 80% van de afgewezen asielzoekers toen in 2003 een gelijkaardige maatregel werd ingevoerd (en afgevoerd). Sommigen zullen instemmen. Maar waarschijnlijk vooral om niet op straat te belanden. Anderen zullen aanvaarden naar hun thuisland terug te keren. Maar wat gebeurt daar zonder toekomstperspectief? Om een gedragen keuze te kunnen maken, moeten afgewezen asielzoekers vóór hun terugkeer al een minimum aan toekomstperspectief zien. Onder druk, op een paar dagen en door enkel informatie te geven over vrijwillige terugkeer, kan dat onmogelijk ontstaan. De kans is groot dat ze dan terug naar Europa komen.
Terugkeer is een menselijk verhaal
In de statistieken en communicatie van de overheid is dat een ‘vrijwillige terugkeer’. Maar terugkeer is geen verhaal van louter cijfers. Het is een menselijk verhaal waarbij je mensen met complexe noden helpt om zelf te kiezen een nieuwe toekomst te starten. Psychosociale begeleiding is nodig, ook na een afwijzing. De keuze om vrijwillig terug te keren is namelijk niet evident. Je moet terug naar een land waar je alle problemen bent ontvlucht, en thuis, werk, familie, vrienden hebt achtergelaten. Je moet er helemaal opnieuw beginnen. Dat boezemt angst en onzekerheid in.
Re-integratiesteun is belangrijk
Daarbij is re-integratieondersteuning cruciaal. Die biedt vrijwillige terugkeerders toekomstperspectieven en maakt terugkeer tastbaar. Deze steun kost ons land bijna de helft minder dan iemand gedwongen terug te sturen. Iemand gedwongen uitwijzen kost gemiddeld 3500 euro per persoon. Als de regering echt kiest voor vrijwillige terugkeer, dan verhoogt ze het budget voor re-integratiesteun. Dit budget is al meerdere jaren voortijdig uitgeput, ook dit jaar.
Opvolgen van het nieuwe beleid
Vluchtelingenwerk vraagt verder een evaluatie van de effectiviteit van dit nieuwe beleid. De overheid moet hiervoor bijhouden hoeveel afgewezen asielzoekers door deze maatregel zullen verdwijnen, hoeveel er in de terugkeerlocatie geen duurzame oplossing vonden en hoeveel van hen werden opgesloten. Belangrijk is ook om de terugkeerders voor een bepaalde periode na terugkeer naar hun thuisland daar op te volgen.




Klik hier voor een uitgebreidere analyse.


ANALYSE: VRIJWILLIGE  TERUGKEER ONDER DRUK

Een van de belangrijkste nieuwigheden van de wet van 19 januari 2012 over de opvang van
asielzoekers en andere categorieën van vreemdelingen was het terugkeertraject. Een
instructie van Fedasil, het Federaal Agentschap voor de Opvang van asielzoekers van 13 juli
2012 werkt dit terugkeertraject uit. Het doel is om sterker in te zetten op de vrijwillige
terugkeer van afgewezen asielzoekers in de opvang. Alle opvangstructuren zullen een
terugkeerbegeleiding aanbieden. Afgewezen asielzoekers zullen worden overgedragen aan
gespecialiseerde terugkeerplaatsen. Het traject voorziet ook een nauwere samenwerking
tussen Fedasil en de dienst Vreemdelingenzaken.
De instructie van 13 juli 2012 over het terugkeertraject en de terugkeerplaatsen voor afgewezen
asielzoekers is in werking getreden op 1 augustus. De instructie informeert de opvangstructuren
over het terugkeertraject, de organisatie van een overdracht naar een terugkeerplaats en de
begeleiding in deze terugkeerplaatsen.
Het traject voorziet vier verplichtingen in de terugkeerbegeleiding:
1. informatie over vrijwillige terugkeer uiterlijk binnen de vijf dagen na een negatieve beslissing
van het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen
2. gezamenlijk beheer van het terugkeertraject door Fedasil en de dienst Vreemdelingenzaken,
uiterlijk vanaf de betekening van het uitwijzingsbevel
3. voltooiing van het terugkeertraject tijdens de termijn van het uitwijzingsbevel
4. beheer van het terugkeertraject door de dienst Vreemdelingenzaken indien na een evaluatie
blijkt dat de afgewezen asielzoeker onvoldoende meewerkt aan zijn terugkeertraject
Het terugkeertraject gaat van start vanaf het moment waarop de asielzoeker een negatieve
beslissing van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen krijgt, of, voor asielzoekers uit een land
dat als veilig wordt beschouwd, vanaf  een beslissing van het Commissariaat-generaal dat hun
asielaanvraag niet in overweging wordt genomen. Het terugkeertraject omvat een begeleiding
gedurende dertig dagen in één van de driehonderd terugkeerplaatsen. Deze terugkeerplaatsen
zijn voorzien in vier federale opvangcentra, waar aparte vleugels vrijgemaakt worden voor
afgewezen asielzoekers die een terugkeertraject doorlopen. Bepaalde mensen zijn vrijgesteld van
overdracht naar een terugkeerplaats. Zij krijgen een terugkeerbegeleiding in de opvangstructuur
voor de duur van de verlenging van de opvang.

1. DE INSTRUCTIE DWINGT EEN AFGEWEZEN ASIELZOEKER OM BINNEN DE 3 DAGEN
NA DE AFWIJZING TE KIEZEN VOOR VRIJWILLIGE TERUGKEER. ENKEL ZIJ DIE OP DAT
MOMENT AL KIEZEN, KRIJGEN VERDER ONDERDAK IN EEN TERUGKEERLOCATIE EN
30 DAGEN OM HET LAND TE VERLATEN.

De achterliggende filosofie van de korte termijn van drie dagen is dat asielzoekers al tijdens hun
asielprocedure een begeleiding rond terugkeer krijgen. Dat is positief, maar vraagt de juiste
investeringen. Vluchtelingenwerk twijfelt of er voldoende (gevormd) personeel wordt voorzien om
een zo’n intensieve begeleiding tijdens de asielprocedure te bieden.
Bovendien blijkt uit onze eigen ervaring met terugkeerbegeleiding dat bij afgewezen asielzoekers
tot op het laatste moment twijfel en angst blijven hangen. Ervoor zorgen dat asielzoekers zo
vroeg mogelijk in de procedure gaan nadenken over de mogelijkheid dat ze België zullen moeten
verlaten, is noodzakelijk, maar ook erg moeilijk  door de angsten die gepaard gaan met een
terugkeer en de hoop die de betrokkenen hebben gevestigd op een verblijf in België.

Bron : Vluchtelingen werk

Leve de crisis! Laten we onze economie het laatste setje de afgrond in geven.

De afgelopen maanden liep de bubbel langzaam maar zeker leeg. De mythe dat de economische crisis van 2008 voorbij was, en we weer op weg zijn naar stabiele economische groei werd lek geprikt. Nederland zit in een recessie. Iedereen in zak en as. De banken en beurzen zakken door hun hoeven, de politiek wil bezuinigen, of geld bijdrukken om obligaties en valuta in te kopen, er heerst weer een doom sfeertje onder analisten en economen. Politici, van uiterst links tot uiterst rechts, kondigen aan dat ze alles op alles zullen zetten om weer terug te komen naar groei. Want groei is goed. Groei is de heilige graai in elk politiek program. Economische groei is onze reden tot bestaan op deze planeet. Toch? 

Of zijn we simpelweg tegen de grenzen van de groei opgelopen. Eeuwigdurende groei op een eindige planeet is niet mogelijk, dat snapt een kind. Wie goed kijkt ziet dat, naast roekeloze bankiers en schuldverslaving, grondstoffen en ecologische factoren een belangrijke rol spelen bij het vastlopen van de economie. De olieprijs is voor economisch slechte tijden nog steeds extreem hoog. Door klimaatverandering aangedreven extreem weer vaagt oogsten van boeren en winstmarges van verzekeraars weg. Ondanks alle mooie woorden is economische groei nog steeds niet losgekoppeld van het gebruik van meer energie, meer grondstoffen en dus ook meer vervuiling. 
We gebruiken nu al anderhalve planeet aan ecologische ruimte. Willen we echt weten hoe de wereld er uit ziet als we dat verdubbelen? 

Denker des Vaderlands Hans Achterhuis roept op om af te stappen van het groeidenken. Hij haalt Richard Heinberg aan. Richard Heinberg probeert in zijn boek 'Einde aan de groei' aan te tonen dat economische groei niet meer mogelijk is. Tegelijkertijd laat hij haarfijn zien dat ons financieel stelsel gebaseerd is op de aanname van economische groei. Kortom, willen we breken met groei dan moet alles op de schop. Geld, banken, rente, investeren, pensioenen, staatsschuld... 
We zijn verslaafd aan groei. En stoppen met groeien betekend dat we een fase door moeten van pijnlijke afkickverschijnselen. En dat is iets waar een maatschappij vol junkies niet vrijwillig voor zal kiezen. 

Los van de vraag of groei nog wel mogelijk is, is het dus de vraag of we wel moeten streven naar de terugkeer economische groei. Ik zou zelfs een stap verder willen gaan. Moeten we een economische recessie niet verwelkomen, en zelfs proberen te versterken? . Elke keer dat de beurzen kelderen de champagne open trekken. Campagnes organiseren die economische krimp als doel hebben. 

Het zal effectiever zijn als al onze acties uit het verleden. De economische stagnatie van 2008 bereikte wat 15 jaar milieu activisme en onderhandelen over klimaat niet bereikte. De CO2 uitstoot daalde. Tal van verwoestende mijnbouwprojecten werden stil gelegd. Er gingen autofabrieken failliet, er werd minder gevlogen. Bij steeds meer mensen breekt het besef door dat geld niet gelukkig maakt. In 2011 daalde de stikstof uitstoot met 25%, niet door beleid maar door economische krimp. 
Economische krimp levert meer resultaat als goed bedoelende maar effectloze bewustwordingscampagnes. Ons grondstoffengebruik, uitstoot en energiegebruik stijgt. Elke uitgespaarde watt aan spaarlampen wordt gespendeerd aan nog meer spaarlampen. 

Onze linkse vrienden kijken nu bezorgd. Maar de werkgelegenheid dan? En de pensioenen? En economische groei is goed voor de armen in het zuiden! Sorry als ik jullie hiermee voor je schenen schop, maar er zijn geen banen, pensioenen en arme mensen op een onleefbare planeet. En los daar van, bracht die economische groei echt zo veel vooruitgang en geluk? Ja, armoede is slecht voor het milieu. Rijkdom nog veel meer. De 20% rijken zorgen voor 80% van de ecologische impact. Het scheppen van meer materiële welvaart gaat de armoede niet bestrijden. De koek moet niet groter, maar eerlijker verdeeld. Het najagen van banen en groei is wat dat betreft alleen maar bedoeld om de massa's niet op het idee te brengen dat alleen herverdeling armoede gaat oplossen. De economische crisis van 2008 maakte dat voor het eerst sinds de jaren '60 grote delen van de bevolking weer zijn vraagtekens zette bij het kapitalisme. Kortom, de recessie bracht ons tal van dingen waar deze planeet naar snakt. Laten we daar op voortbouwen. 

Schaarser wordende olie en een instabiel klimaat maakt een terugkeer naar de goede oude tijd uitgesloten. Autofabrieken open houden heeft geen zin als de olie te duur wordt. Laten we van de gelegenheid gebruik maken. De economische instabiliteit kan alleen maar groter worden. Waarom de boel redden als we het een setje kunnen geven. Deze crisis zou gebruikt moeten worden voor een fundamentele koerswijziging. 

Ja, natuurlijk, als we internationaal de koppen bij elkaar steken, en als redelijke mensen bij elkaar gaan werken aan oplossingen zou het ook kunnen zonder crises, opstanden en ander bloed vergieten. Maar hoe realistisch is dat? We zitten opgescheept met een politieke elite zonder legitimiteit, zonder een idee van waar het heen moet, en een volstrekt onrealistisch beeld van de aard en omvang van de problemen. Er wordt al 15 jaar onderhandeld over het klimaat, de CO2 uitstoot stijgt nog steeds. De bankencrisis werd een schuldencrisis en het enige wat men kan verzinnen is alles kapot bezuinigen en geld bij drukken. De grote massa's zijn verslaafd aan TV en winkelen, en de droom ooit rijk te worden. We hebben een omslag nodig, en die zal er alleen komen als er crisis is. Tot die tijd blijft iedereen hopen dat het wel goed zal komen. Revoluties breken pas uit als grote delen van de bevolking voelt dat het morgen niet beter wordt, en dat hard werken voor de toekomst van je kinderen niet betekend dat zij het beter krijgen. Pas op het moment dat het duidelijk is dat het systeem is vast gelopen gaan we echte veranderingen krijgen. 

Er is een dringende ecologische noodzaak voor een stevige economische crisis. Onze economie ligt op ramkoers met de gezondheid van deze planeet. Aan alle kanten slaanwetenschappers alarm over de deplorabele staat waarin het ecosysteem Aarde zich bevindt en het toenemende risico op ineenstorting en instabiliteit. Klimaat, biodiversiteit, grondstoffenschaarste, water, bodemerosie. Men roept in koor om een drastische omslag. Een revolutie op tal van vlakken die binnen de huidige machtsverhoudingen niet via politieke weg gehaald gaat worden. De druppels op de gloeiende plaat van goed bedoelende consumentenacties en maatschappelijk verantwoord ondernemen zijn niet meer als dat. Damp. De halfslachtige voorstellen van mainstream Ngo's , zelfs als ze zouden worden uitgevoerd, onvoldoende. Onze voetafdruk op deze planeet moet omlaag, goedschiks of kwaadschiks. De meest zeker manier om dat te bereiken is economische krimp. 

Dus laten we proberen de beurskoersen om laag te drukken, de energieprijzen op te drijven en de recessie aan te jagen. Dat zal ons niet populair maken, dat klopt. Maar wachten tot de meerderheid de urgentie van de ecologische crisis snapt, is wachten tot het te laat is. We zullen methodes en strategieën moeten zoeken die daar niet van afhankelijk zijn. Hoe meer gesloten fabrieken hoe beter. Hoe meer de energie infrastructuur hapert hoe minder schade aan de planeet. Geruchten, hacks, sabotage en kattenkwaad. Alles kleine zetjes helpen. Tot de beurshandelaren weer uit hun torens springen. Jump fuckers! 


Bron :

GroenFront

 Auteur : redax