Werkloosheid belangrijkste bekommernis in Europese regio’s

De werkloosheid is op dit ogenblik de belangrijkste bekommernis bij de inwoners van de verschillende regio’s van de Europese Unie. Dat blijkt uit een enquête van Eurobarometer over de belangrijke uitdagingen waarmee de bevolking van de diverse Europese regio’s worden geconfronteerd. Alleen in bepaalde regio’s van Duitsland wordt de werkloosheid niet als het grootste maatschappelijk probleem naar voor geschoven. Gemiddeld noemt 61 procent van de vijftigduizend respondenten de werkloosheid als de grootste uitdaging in hun regio. In acht regio’s in Spanje, Italië en Polen loopt dat zelfs op tot 91 procent.

Op de tweede plaats van de bekommernissen staat de economische situatie (32 procent), gevolgd door de gezondheidszorg (20 procent). In Slovenië en Cyprus wordt de grootste zorg uitgedrukt voor de economische omstandigheden, terwijl gezondheidszorg extra onder de aandacht werd gebracht in regio’s in Zweden, Polen, Ierland, Finland, Italië en Roemenië. Daarentegen blijkt dat het leefmilieu tot een bezorgdheid van tweede rang is geworden voor een groot gedeelte van de Europese bevolking. Slechts 6 procent van de ondervraagden was van mening dat de toestand van het leefmilieu hen grote zorgen baarde.

“Het is belangrijk om problemen niet altijd van een nationaal perspectief te bekijken, maar op het regionale niveau te kijken,” merkt Mercedes Bresso, vice-president van het Committee of the Regions, op. “Daarom is het onderzoek van Eurobarometer bijzonder interessant, omdat het de visie van de verschillende Europese regio’s aan bod laat komen.” Er wordt nog opgemerkt dat landen met een moeilijk economisch leefklimaat - zoals Griekenland, Spanje en Italië - een algemeen wantrouwen in de politieke elite kan worden opgemerkt. Verder wordt opgemerkt dat regio’s in het noorden en westen een relatief positief oordeel hebben op de levenskwaliteit, terwijl het oosten en zuiden pessimistischer reageren.

Bron : (MH) / Express.be

Hoe rekende nazi-Duitsland begin jaren dertig af met de massale werkloosheid?

Tussen 1932 en 1936 daalde de werkloosheid in nazi-Duitsland van 43,8% of meer dan 6 miljoen werklozen tot 12% of nog amper 800.000 werklozen. De massale tewerkstellingsplannen kaderden in het ‘economisch mirakel’ waarbij het bruto binnenlands product in dezelfde tijdsspanne met 50% steeg. Hoe dat mogelijk was? Eens Hitler de controle over het Duitse parlement veroverde, deed hij gewoon waar hij zin in had.

Toen de NSDAP in 1933 de verkiezingen won, bestond er geen economisch programma. Sleutel was dan ook de aanstelling van Hjalmar Schacht, een voormalig voorzitter van de Reichsbank, tot minister van Economie. Die trof onmiddellijk de volgende maatregelen:

1. Stopzetting van de terugbetalingen voor de schade door de Duitsers toegebracht tijdens Wereldoorlog Eén.

2. De inwerkingstelling van het Reinhardtprogramma, een soort New Deal, dat voorzag in enorme infrastructuurinvesteringen zoals autosnelwegen, kanalen, waterwerken en energiebevoorradingsinfrastuctuur. Daarnaast waren grote stimuli voorzien voor ondernemers die werkgelegenheid creëerden en werd opnieuw de wapenindustrie opgestart, een activiteit die door het Verdrag van Versailles verboden was.

Bovenstaande acties zouden onder normale omstandigheden het begrotingstekort hebben doen exploderen maar dat gebeurde niet en wel omdat Schacht drie bijkomende maatregelen nam:

1. De introductie van de - door de Reichsbank gegearandeerde - Mefo-wissels (via het speciaal daarvoor opgerichte bedrijf Metallurgische Forschungsgesellschaft), waarbij onafhankelijke bedrijven konden genieten van kredieten om zo deel te nemen aan de industriële herbewapeningsactiviteiten van het Derde Rijk.  Mefo was eigendom van  de industriële concerns Krupp, Siemens, Rheinstahl en Guttehoffnungshütte en verstrekte leningen waarmee de bedrijven betaald werden die het materiaal leverden voor de wederopbouw van de Duitse bewapening. Deze tijdelijke wissels bereikten in 1939 een circulatie tot een totale waarde van niet minder dan veertig miljard mark, terwijl het kapitaal van het semi-officiële Mefo net 1 miljoen mark was. Wat Schacht toen deed, is vergelijkbaar met wat Keynes later ‘deficit spending’ (overbesteding door de overheid) zou noemen.

2. Diefstal en afpersing van de joden en hun eigendommen. Zes miljoen mensen werden eerst bestolen, en vervolgens gedwongen om voor niets te werken.

3. De confiscatie van buitenlandse valuta in Duitse banken.

Bron : Express.be

De Spaanse Academie voor Prostitutie en Seksuele Kunsten belooft onmiddellijk werk

In de Spaanse stad Valencia zijn in het straatbeeld affiches opgedoken die vrouwen uitnodigen zich om te scholen tot prostituée. Daarbij worden onmiddellijk werk en hoge inkomsten beloofd. Een aanbod dat de wenkbrauwen doet fronsen, zelfs in een land waar 1 op 4 inwoners zonder job zit.

Volgens de affiche zijn de enige criteria om in aanmerking te komen voor zo'n opleiding de meerderjarigheid, een goed voorkomen en niet verlegen zijn.



Volgens de Franse site Rue 89 duurt de cursus een week en worden er zowel theoretische als praktische lessen gegeven. Zo moet men twee uur per dag oefenen met seksspeeltjes en de Kamasutra en andere werken bestuderen. De kostprijs van de cursus is 100 euro, maar al wie zich inschrijft wordt werk gegarandeerd na het beëindigen van de cursus.

Uit een gerechtelijk onderzoek dat werd bevolen door de Autonome regio Valencia bleek dat de initiatiefnemers niets ten laste kan worden gelegd. Zo worden geen minderjarigen geviseerd, noch is er op de affiche expliciet sprake van het aanzetten tot prostitutie.

Prostitutie - het aanbieden van seksuele diensten in ruil voor geld - is in Spanje legaal, daar waar pooierschap en mensenhandel verboden zijn. Zolang prostituées zelf geen klacht neerleggen bij de politie, kan die weinig ondernemen.

In Spanje zouden zo’n 200.000 à 400.000 mensen in de prostitutie actief zijn. Toch zou 90% daarvan deel uitmaken van professionele mensenhandelaars,’ alus Hetaira, een vereniging die de belangen van prostituées  verdedigt.

Bron : Express.be

Werkloosheid: de drie regio's van de schaamte

In de wereld zijn drie regio’s waar de economische mislukkingen zich opstapelen; het Midden-Oosten, Noord-Afrika en Europa. Het zijn regio’s die er niet in slagen werkgelegenheid te creëren en die hun jongeren hebben opgeofferd.

Wanneer men de politieke bewegingen in deze landen aanschouwt: de zogenaamde ‘Lentes’ of de verkiezingsoverwinningen van extreme partijen, moet de reden daarvoor enkel worden gezocht bij de sociale en economische onmacht. Met andere woorden: het Midden-Oosten, Noord-Afrika en Europa zijn de slechts beheerde regio’s ter wereld, schrijft Eric Le Boucher op Slate.fr.

Wie het daar niet mee eens is kan het laatste rapport van de International Labour Organisation er op nalezen:

De werkloosheidsgraad in de wereld is gemiddeld 6% en is enkel in de drie regio’s van de schaamte hoger dan 10%. Het zijn vooral de jongeren die de prijs betalen: in het Midden-Oosten zit 26% van hen zonder werk, in Noord-Afrika 27% en in de eurozone 22%. Wat betreft deze laatste moet onderscheid gemaakt worden tussen de betere leerlingen (Duitsland) en de schandaallanden Griekenland, Portugal, Spanje en Italië, waar de jeugdwerkloosheid tussen de 35 en 51% schommelt.

Het rapport blijft ook voor de komende jaren pessimistisch, vanwege een economisch herstel zonder jobs in de ontwikkelde landen en een te kleine verhoging van de productiviteit in de ontwikkelingslanden, Azië uitgezonderd. De petroleumrijkdom zal het Midden-Oosten toelaten jaarlijks 3% nieuwe jobs te creëren; Noord-Afrika komt amper aan 0,8%. Europa is de enigste regio wereldwijd die zich in recessie bevindt en de vooruitzichten voor de volgende 10 jaar zijn er somber.

Wat betreft de productiviteit vindt men gelijkaardige percentages. Terwijl Azië met 7% stijgt, stagneren het Midden-Oosten (0,5%) en Noord-Afrika (0,8%). Ook in Europa is er weinig vooruitgang en dat mag niet verbazen omdat het reeds de productiefste regio wereldwijd is. Schokkend is dan weer dat de productiviteitsgroei in de VS dubbel zo hoog ligt als bij ons.

De landen van het Midden-Oosten en Noord-Afrika maken duidelijk nog geen gebruik van de nieuwste technologieën. Ze creëren weinig werkgelegenheid en weinig gekwalificeerde jobs. De sleutel van de oplossing ligt bij structurele hervormingen, zowel bij de overheid, de instellingen en de kwaliteit van de overheid.

Structurele hervormingen zijn ook wat Europa nodig heeft. Want daar ligt de oorzaak van de Europese crisis: hoe uit deze institutionele impasse raken die de werking van de Unie verlamt? Hoe groei, werkgelegenheid en productiviteitsverhoging realiseren?

In geen enkele van de drie regio’s van de schaamte is de politieke klasse er in geslaagd de antwoorden op deze vragen te formuleren, noch heeft ze de moed gevonden om ons te vertellen wat de antwoorden zouden kunnen zijn.

Bron : Slate.fr / Express.be

Werkloosheidsuitkering daalt gemiddeld met 44 procent

Zie kanttekening onder  :

De federale regering heeft een definitief akkoord bereikt over een sterkere degressiviteit van de werkloosheidsuitkeringen. Open Vld haalt zijn slag thuis.

© Thinkstock

Bij de vorming van de regering-Di Rupo was in het regeerakkoord overeengekomen dat de werkloosheidsuitkeringen sneller moeten dalen. Maar de uitvoering liet maanden op zich wachten. Na talloze vergaderingen waarin PS en Open Vld vaak lijnrecht tegenover elkaar stonden, is er nu een definitief akkoord over de modaliteiten. Normaal keurt de ministerraad de regeling eind deze week goed.

De nieuwe regeling gaat in op 1 juli. De voorbije weken was duidelijk dat de PS en de vakbonden 1 november als streefdatum wilden nemen. Het argument was dat de Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening (RVA) meer tijd nodig had om zich voor te bereiden. Tenslotte geldt de nieuwe regeling voor 430.000 personen, zowel de huidige als de nieuwe werklozen. Maar in Wetstraatkringen is te horen dat de Vlaamse liberalen zware druk hebben uitgeoefend om de datum niet uit te stellen.

Het principe van de sterkere degressiviteit van de werkloosheidsuitkeringen berust op twee pijlers. Ten eerste zal de uitkering in de periode tussen twee en vier jaar werkloosheid elk kwartaal dalen. Ten tweede zullen de uitkeringen in functie van het laatst verdiende loon beperkt worden tot maximaal vier jaar. Daarna zal een werkloos gezinshoofd kunnen rekenen op een forfaitair bedrag van 1091 euro per maand, een alleenstaande op 916 euro en een samenwonende op 484 euro. De degressiviteit moet werklozen ertoe aanzetten sneller een job te zoeken. Jobs zijn er want door de vergrijzing komen jaarlijks 100.000 vervangingsvacatures vrij.

De gemiddelde daling van de werkloosheidsuitkeringen, over alle werkloosheidscategorieën heen, zal 44 procent bedragen: 23 procent voor een gezinshoofd, 36 procent voor een alleenstaande en 66 procent voor een samenwonende.

Voor de federale regering komt de maatregel overeen met de OESO-aanbevelingen dat zowel de hoge, midden- als lage inkomens ieder kwartaal een degressiviteit moeten ondervinden. Zo’n zes op de tien werklozen hebben een uitkering die boven het minimum ligt en zullen dus geconfronteerd worden met de degressiviteit.

Amper uitzonderingen 
Op verzoek van de PS en de vakbonden is lang gediscussieerd over mogelijke vrijstellingen van de degressiviteit. Zo zou die niet gelden voor 55-plussers en werklozen met 20 jaar beroepservaring.

Onder liberale druk kwam men overeen dat de vrijstelling enkel geldt voor nieuwe werklozen en niet voor langdurig werklozen die tijdens hun werkloosheid 55 jaar worden of 20 jaar werkervaring hebben. Ook een groep van 33 procent arbeidsongeschikten (15.000 tot 20.000 personen) krijgt een vrijstelling. Hun uitkering wordt bevroren.

De maatregelen steken schril af tegen de vroegere regeling, toen werkloosheidsuitkeringen in België amper daalden. Volgens OESO-cijfers daalden de Belgische werkloosheidsuitkeringen in vier jaar tijd met 9 procent tegen 42 procent in de EU-15. Met de nieuwe regeling zit België dus op het Europees gemiddelde.

Wel is het zo dat behalve België geen enkele EU-lidstaat een werkloosheidsuitkering kent van langer dan vier jaar. De uitkeringen zijn bij ons niet beperkt in de tijd, al schorst de RVA wel werkonwillige werkzoekenden. OESO-rapporten tonen aan dat de kans op werk voor werklozen verdubbelt wanneer het einde van de werkloosheidsuitkering nadert en verdrievoudigt in de periode erna, wanneer men terugvalt op socialebijstandsuitkeringen. (AM)

Bron : Trends.be 

Zie kanttekening :

Is het niet tijd om wakker te worden ???

Luc 

Elk jaar ontvluchten 500.000 Spaanse jongeren hun land op zoek naar werk

Meer dan de helft van de Spaanse jongeren onder de 26 jaar heeft geen werk. Geen enkel land van de eurozone doet slechter. Opiniemakers spreken dan ook van een “verloren generatie”. De crisismentaliteit heeft zich snel verspreid over alle inkomensklassen van de Spaanse jeugd. “Jongeren die tijdens de vastgoedbubbel de school verlieten zijn nu helemaal verloren, maar de jonge hoogopgeleiden die afstudeerden tijdens de crisis hebben tenminste nog een keuze: ze kunnen het land verlaten,” zegt professor Ramon Pin van de IESE school aan de Universiteit van Navarra. Hij moedigt de werkzoekende jongeren in Spanje aan om naar het buitenland te verhuizen.

Steeds meer hoogopgeleide Spanjaarden zoeken werk in het buitenland. Het Nationaal Statistisch Instituut van Spanje verwacht dat er tot 2020 elk jaar meer dan een half miljoen mensen het land zullen verlaten.

Indien deze toestand nog 10 jaar aanhoudt krimpt de Spaanse bevolking tegen 2022 tot 45,6 miljoen mensen (tegen 47,1 miljoen vandaag), wat het land met een nooit geziene demografische crash zal confronteren, omdat de leeftijdspiramide volledig verstoord raakt.

Jongeren die in Spanje blijven worden nu geconfronteerd met een arbeidsmarkt waarin diploma’s allesbehalve een garantie op werk zijn. Niet enkel de crisis, maar ook de arbeidsreguleringen liggen aan de basis: oudere werknemers ontslaan kost zoveel voor bedrijven dat jongeren amper vast werk aangeboden krijgen.

De geplande arbeidshervormingen, die paradoxaal genoeg duizenden, vooral jongeren, op straat lokken, zijn dan ook bedoeld om het makkelijker te maken voor bedrijven om hun oudere werknemers te ontslaan, waardoor ze meer jongeren permanente contracten kunnen aanbieden. Jammer genoeg zal het jaren duren vooraleer de impact van die hervormingen duidelijk wordt.

Net daarom hebben jonge Spaanse werkzoekenden volgens Pin weinig andere opties dan hun heil in het buitenland te zoeken. 

Bron : Financial Times /Express.be

Grafiek die elke Europeaan het schaamrood op de kaken moet bezorgen is nu nog beschamender geworden

© AP Photo - Evi Zoupanou

Als een doordeweeks bericht worden de werkloosheidscijfers nu ook in het nieuws voorgelezen.Tussendoor weliswaar. Maar niemand die er nog van achterover valt. Toch staat de werkloosheid in de 17 landen van de eurozone op een absoluut record. 10,9% van de mensen die de eurozone bevolken zitten zonder werk. In de EU-27 strandt het werkloosheidscijfer in april op 10,2%. Dat België het met 7,3% een stuk beter doet dan het gemiddelde hangt maar af van hoe je de cijfers bijeenliegt.

Ook de jeugdwerkloosheid blijft toenemen en is met meer dan 22% hoger dan ooit sinds september 1994. In Spanje en Griekenland zijn al meer dan de helft van de - 25-jarigen werkloos en nemen hun aantallen verder toe. Italië komt nu in de groep van Ierland, waar +35% van de jongeren geen werk hebben, terwijl Duitsland een laagterecord scoort met minder dan 8% jeugdwerkloosheid.

Kan het verschil tussen de eurzonelanden die het economisch goed doen en de rest nog groter?

Bron : Express.be

De fabel van het universiteitsdiploma is doorprikt

Het aantal werklozen dat in het bezit is van een universiteitsdiploma was nooit hoger dan vandaag, maar het gebrek aan werkgelegenheid biedt deze afgestudeerden een belangrijke levensles: een diploma garandeert geen job meer en werkgelegenheid is afhankelijk van de ijzeren wetten van vraag en aanbod.

Deze levensles staat in schril contrast met wat de vorige generaties, de politici en de media jongeren de voorbije decennia steeds opnieuw vertelden: dat een diploma een garantie is voor een goeie job met een hoog loon.

In de VS heeft 53,6% van de jongeren met een diploma  – of 1,5 miljoen mensen in absolute cijfers – ofwel geen werk, ofwel een job in een positie waarvoor geen diploma vereist is. De kansen voor afgestudeerden zijn in grote mate afhankelijk van de aard van hun diploma.

Er bestaat nog steeds een grote vraag naar jongeren met een diploma in onderwijs, geneeskunde en exacte wetenschappen. Hetzelfde kan echter niet gezegd worden van afgestudeerden in kunstrichtingen of menswetenschappen.

Houders van een bachelor-diploma zagen hun kansen op de arbeidsmarkt vorig jaar zakken tot op het laagste niveau in meer dan een decennium. Voor vele jongeren zijn deze slechte vooruitzichten, in combinatie met stijgende universiteitskosten, dan ook een bron van frustratie en misnoegdheid.

Maar misschien is het geen slechte zaak dat deze jongeren met de realiteit van een slabakkende markt worden geconfronteerd. Een diploma in kunstgeschiedenis of filosofie is op de huidige arbeidsmarkt veel minder waard dan een paar jaar ervaring in de horeca.

Het heeft geen zin om die realiteit te ontkennen. Wie of wat met de vinger wordt gewezen voor de huidige werkloosheidpercentages is minder belangrijk dan wat nu te gebeuren staat: een massale instroom van overgekwalificeerde jongeren op de laagste échelons van de arbeidsmarkt.

Bron : The Daily Mail / Express.be