Any information or special reports about various countries may be published with photos/videos on the world blog with bold legit source. All languages are welcome. Mail to lucschrijvers@hotmail.com.
Together, we can turn words into action. If you believe in independent voices and meaningful impact
“Vertigo?”, vroegen ze me gisteren aan de kassa van de Antwerpse Cinema Lumière, en ik antwoordde: “Nee, Spoorloos.” Wist ik veel dat het blad Vertigo vrijkaarten voor de avant-première had weggeven. En dat ze vroegen of ik op hun lijst van invités stond. Ik dacht dat ze de film van Hitchcock bedoelden. Maar ik kwam dus voor Spoorloos, een film waarin zoveel onderhuidse spanning zit, dat het er wel een van Hitchcock had kunnen zijn. En nu is die film dus opnieuw te zien in de bioscopen, ook al dateert hij al uit 1988. Maar dat maakt niet uit. Zoals het boekje waarop hij gebaseerd is (het net geen honderd pagina’s tellende Het gouden ei van Tim Krabbé) nog altijd lekker weg leest, zo pakt deze film je al na een paar seconden in een houdgreep om je niet los te laten. Ook niet als de aftiteling allang over het scherm is gerold en de zaal is leeggedruppeld. En niet alleen omdat je erin ontdekt dat hoofdrolspeler Gene Bervoets ooit zo jong was dat hij in Knokke off Alex had kunnen spelen in plaats van de witharige strandbaruitbater Jaques.
“In de discountsupermarkt liep ik ter hoogte van het hondenvoer een oude studiegenoot tegen het lijf. We zaten samen op de kunstschool. Zijn werk eindigde aan galeriemuren, dat van mij onder een laag absorberende korrels in de kattenbak”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten