Het begin van 2026 lijkt wel dystopisch. De president van de VS plukt zomaar een andere president van het toneel, alsof het een schaakspel is. In Iran worden protesten met repressie beantwoord. Dichter bij huis dreigen duizenden werklozen hun uitkering te verliezen. Middenveldorganisaties worden naar de rechtbank geduwd omdat hun subsidies worden geschrapt, zelfs na een positief advies. En de pensioenplannen dreigen de pensioenkloof tussen mannen en vrouwen op te drijven tot maar liefst 42%.
De wereld staat onder hoogspanning.
Maar dat is niet het hele verhaal.
Overal ter wereld komt verzet in beweging. In de Verenigde Staten was er op 30 januari voor het eerst sinds tachtig jaar een nationale staking, tegen het dodelijk geweld van ICE en het repressieve beleid van de regering. In België vonden er 13 nationale actiedagen plaats tegen de Arizona-regering.
Dat verzet wérkt.
Onder druk van het sociaal verzet werden in 2025 pensioenmaatregelen al afgezwakt en werd de volledige pensioenhervorming met een jaar uitgesteld.
En we zijn nog lang niet klaar. Op 12 maart trekken we opnieuw massaal de straat op om de besparingen op onze pensioenen volledig van tafel te vegen.
Maar hoe houden we die beweging gaande?
Hoe blijven we hoopvol en vastberaden?
Hoe blijven we geloven dat een andere wereld mogelijk is — een wereld waar mensen tellen, niet winst en hebzucht?
En vooral: hoe komen we zelf in actie, elk op onze eigen manier?
Daarover gaan we in gesprek tijdens deze Hartslag.
Omdat iedereen iets kan bijdragen.
Omdat ontmoeting kracht geeft.
En omdat het vandaag meer dan ooit nodig is om samen te blijven bouwen aan verzet, zorg en solidariteit.
| 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten