Geachte heer, mevrouw,
Dikwijls worden de Palestijnen voorgesteld als aanvallers en messenstekers op burgers.
Wij willen u, als journalist, alvast 4 teksten geven die meer informatie geven over de huidige situatie, die je niet los kan zien van wat eerder gebeurde:
1. Amira Hass, een Israëlische journaliste, die een opiniestuk schrijft in Haaretz, een Israëlische krant
2. Is de derde Intifada begonnen, van Dorien Vanden Boer en Pascal Debruyne, beide onderzoekers verbonden aan MENARG (Middle East and North Africa Research Group) te Gent.
3. Marwan Barghouti, een Fatah leider die sinds 2002 in de gevangenis zit.
4. En tenslotte Palestijnen vermoord tussen 2 en 14 oktober en de omstandigheden waarin ze vermoord werden. Hier kan u zien dat er velen ongewapend vermoord werden.
Palestina bevindt zich ‘op de rand van een afgrond’ zo beschreef de mensenrechtenorganisatie Al Haq de huidige escalatie van geweld tegen Palestijnen.
Israëlische soldaten hebben herhaaldelijk gevuurd op groepen demonstranten in de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever. Het leger voert raids uit in steden, dorpen en vluchtelingenkampen over geheel Palestina. Meer dan 1 300 Palestijnen zijn verwond, en 29 werden gedood.
De Palestijnen in Oost-Jeruzalem en binnen Israël worden geconfronteerd met geweld van zowel de politie als gewelddadige burgergroeperingen. De burgemeester van Jeruzalem heeft de Israëli’s opgeroepen om elke dag wapens te dragen. “Een voordeel voor Israël is dat er hier veel ex-leden van het leger zijn die getraind zijn voor oorlogssituaties” stelde hij. De politie en de burgerbewegingen opereren vaak samen. Dit was het geval op 4 oktober toen 19-jarige Fadi Alloun gedood werd door de politie, toen hij – ongewapend – wegliep van een menigte die riep “schiet hem neer” en “dood aan de Arabieren”.
Deze piek in geweld is een grimmige weerspiegeling van de structurele omstandigheden waarin Palestijnen onderdrukt worden, en er niet aan hun mensenrechten wordt voldaan.
In de hoop dat u de ernst van de situatie inziet en ook achtergrond wilt geven uw lezers, kijkers, luisteraars
Dank ik u voor uw aandacht
Met vriendelijke groeten
Myriam Vandecan
Tekst 1
Palestijnen vechten voor
hun leven, Israël vecht voor de bezetting.
Amira
Hass in Haaretz (Israëlische krant)
Wij
joden merken enkel dat er een oorlog aan de gang is wanneer er joden worden
vermoord, niettegenstaande het feit dat er voortdurend Palestijnen worden
gedood.
Ja,
dit is een oorlog, en premier Benjamin Netanyahu, met zijn mandaat van het volk,
heeft de intensivering van deze oorlog bevolen. Hij wil niet naar de
Palestijnse president Mahmoud Abbas' boodschappen van verzoening luisteren in
rustiger tijden, waarom zou hij er nu naar luisteren?
Netanyahu
intensiveert de oorlog vooral in Oost-Jeruzalem, met orgieën van collectieve
straf. Hij gaat verder in het loskoppelen van Jeruzalem van het grootste deel
van de Palestijnse bevolking. Hij accentueert daarmee de afwezigheid van de
Palestijnse leiders in Oost-Jeruzalem en de zwakte van de regering in Ramallah
- die probeert de onderstroom in de rest van de Westelijke Jordaanoever te
stoppen.
De
oorlog was afgelopen donderdag niet gestart, hij begint niet met de joodse
slachtoffers en eindigt niet wanneer er geen joden meer worden vermoord. De
Palestijnen vechten voor hun leven, in de volle betekenis van het woord. Wij
Israëlische joden vechten voor ons voorrecht als een natie van heersers, in de
volle lelijkheid van het woord.
Wij
joden merken enkel dat er een oorlog aan de gang is wanneer er joden worden
vermoord, niettegenstaande het feit dat er voortdurend Palestijnen worden
gedood, en dat we er voortdurend alles aan doen wat we kunnen om hun het leven
ondraaglijk maken. Voornamelijk is er een eenzijdige oorlog gevoerd door ons,
om hen “ja” te laten zeggen tegen de heersers, en “heel erg bedankt om ons in
leven te laten in onze reservaten”. Wanneer iets in die eenzijdigheid van de
oorlog is verstoord, en joden worden vermoord, dan geven wij pas aandacht.
Jonge
Palestijnen komen niet naar buiten om joden te vermoorden omdat ze joden zijn,
maar omdat we hun bezetters, hun beulen, de gevangenbewaarders, de dieven van
hun land en water, hun verbanners, de slopers van hun huizen, de afblokkers van
hun horizon zijn. Jonge Palestijnen, wraakzuchtige en wanhopig, zijn bereid om
hun leven te verliezen en veroorzaken hun families veel pijn, omdat de vijand
waarmee zij worden geconfronteerd elke dag bewijst dat zijn boosaardigheid geen
grenzen kent.
Zelfs
de taal is kwaadaardig. Joden zijn vermoord, Palestijnen gedood en sterven. Is
dat zo? Het probleem begint niet in het feit dat we niet mogen schrijven dat
een soldaat of politieagent Palestijnen heeft vermoord, vanop korte
afstand, als zijn leven niet in gevaar was, of met de afstandsbediening of
vanuit een vliegtuig of een drone. Maar het is wel een deel van het probleem.
Ons begripsvermogen is gevangen door gecensureerde taal die de werkelijkheid
vervormt. In onze taal worden joden vermoord omdat ze joden zijn, en
Palestijnen vinden hun dood en hun verdriet, want vermoedelijk is het dat wat
ze zoeken.
Ons
wereldbeeld wordt gevormd door het consequente verraad van de Israëlische media
om hun plicht te doen om gebeurtenissen te melden, of het ontbreken van de
technische en de emotionele mogelijkheid om alle details te bevatten van de
wereldoorlog die we voeren om onze superioriteit te behouden in het land tussen
de rivier en de zee (Palestina).
Zelfs
deze krant (Haaretz) beschikt niet over de economische middelen om 10
journalisten in te zetten en 20 pagina's met verslagen te vullen over de
aanslagen in tijden van escalatie en alle aanvallen van de bezetting in tijden
van rust. Van de schietincidenten tot het bouwen van een weg die een
(Palestijns) dorp vernietigt en het legaliseren van nederzettingen en een
miljoen meer aanvallen. Elke dag. De willekeurige voorbeelden die we melden
zijn maar een druppel in de oceaan, en ze hebben geen invloed op het begrip van
de situatie voor een grote meerderheid van de Israëli's.
Het
doel van deze eenzijdige oorlog is om de Palestijnen te dwingen al hun
nationale eisen op hun thuisland op te geven. Netanyahu wil escalatie omdat uit
de ervaring tot nu toe is gebleken dat we in de periodes van rust na een
veldslag we niet terugkeren naar de startlijn, maar naar een nieuw
dieptepunt in het Palestijnse politieke systeem, waarbij we nieuwe privileges
kunnen geven aan de joden in Groot-Israël.
Privileges
zijn de belangrijkste factor die het begrip van onze werkelijkheid vervormt, ze
verblinden ons. Daarom slagen we er in niet te begrijpen dat zelfs met het
zwakke, "huidige afwezig" leiderschap, het Palestijnse volk -
verspreid in Indianenreservaten - niet zal opgeven en kracht zal blijven vinden
om onze kwaadaardige heerschappij te weerstaan.
Vertaling
P.V. uit Haaretz: http://www.haaretz.com/opinion/.premium-1.679129
van 7 oktober 2015
Tekst 2
Is de derde intifada begonnen?
‘Intifada’s
zijn geen anomalieën als we kijken naar de geschiedenis van onderdrukte
volkeren.’ Onderzoekers Dorien Vanden Boer en Pascal Debruyne nemen de
opnieuw opgelopen spanningen in het Midden-Oosten onder de loep. ‘Of de
derde Intifada nu al bezig is of niet, dat die er zal komen staat vast.’http://mo.be/opinie/de-derde-intifada-begonnen
Dorien Vanden Boer & Pascal Debruyne .
9 oktober 2015
De
afgelopen dagen zijn volgens het Rode Kruis meer dan 500 Palestijnen gewond
geraakt door Israëlische rubber- en ‘live’ kogels (andere bronnen
zeggen 900). Zeven Israëli’s zouden gewond geraakt zijn in steekpartijen en
twee gedood door Palestijnen.
Abdel-rahman
Obeidallah, 12 jaar, werd tijdens clashes in het vluchtelingenkamp Aida,
Bethlehem, in het hart geschoten door een Israëlische soldaat en stierf.
Huthaifa Othman Suleiman, 19 jaar, uit Tulkarem in het noorden van de
Westelijke Jordaan en de 20-jarige Wissam Faraj, uit Shufat, een
vluchtelingenkamp in Oost-Jerusalem, werden ook door het Israëlische leger
vermoord. De 19-jarige Fadi Alloun werd zondag door de Israëlische
politie doodgeschoten in Jerusalem. In koele bloede, geen aanklacht, geen
proces. Hij werd achtervolgd door een bende Israëli’s die hun woede over een
steekpartij in Al-Aqsa -waarbij twee Israëli’s gedood werd door een Palestijn-
op hem wilden koelen. In plaats van de jonge man te beschermen, schieten de
politieagenten hem brutaal dood, zes schoten, frontaal, zonder waarschuwing.
‘Dit
is allerminst zinloos geweld, maar een strijd om menselijke waardigheid.’
De
onderdrukking stop hier niet. Ook na zijn dood moet Fadi de vernedering van de
Israëlische bezetter blijven ondergaan. Zijn familie mocht zijn lichaam immers
pas na zes dagen onzekerheid recupereren. Het geweld beperkt zich niet tot de
Westelijke Jordaanoever en Oost Jerusalem. Protesten in Nazareth werden
hardhandig uiteengeslagen door het leger. In een steekpartij in Tel Aviv werden
joodse Israëli’s verwond door een Palestijnse Israëli. Deze laatste werd ter
plekke doodgeschoten.
In
Dimona werden 4 Palestijnse Israëli’s verwond door een joodse Israëli met een
mes. In Gaza werden donderdag vier Palestijnen gedood door het Israëlische
leger, 20 anderen werden verwond in protesten aan het scheidingshek op de grens
met Gaza.
Sommige
media spreken over een derde Intifada, en vragen zich af hoe dit Palestijns
geweld vermeden kan worden. Dit is allerminst zinloos geweld, maar een strijd
om menselijke waardigheid en basisrechten in de context van bezetting en
bevolkingskolonialisme. Zodra er een steen gegooid wordt, is dat een
controverse, angst voor een derde Intifada. De dagelijkse vernederingen en
geweldplegingen van de bezetter worden ongemoeid gelaten en verzwegen. Of zoals
recent bleek naar aanleiding van een fotoreportage van Filip Claus (DS,
26/09/2015) over een orthodox-Joodse gemeenschap (kolonisten) in Hebron, wordt
het geweld van de bezetter gedeproblematiseerd.
Er
wordt gekozen om apolitieke posities in te nemen. De verwijzing naar
journaliste Ankie Reches (‘Als zij die tekst goedkeurt, lijkt er mij
geen probleem.’) (DS, 1/10/2015), die de vaste VRT correspondente
is, en dus een gatekeeper in de informatiedoorstroming, doet vragen stellen
over welke informatie we ontvangen, wie er in beeld komt, en wie uit beeld
wordt geduwd. Dat de extremistische kolonistenbeweging Gush Emunim hier
genormaliseerd wordt, en de Palestijnse bevolking in Hebron wordt aangepakt op
hun verzet tegen de bezetters en kolonisten, is problematisch. De normalisatie
is zelf normaal geworden. Protestacties naar aanleiding van de voetbalmatch
Israël-België worden verboden door de Brusselse PS-burgemeester. Het beeld dat
alles ‘normaal’ is, en Israël moet behandeld worden als elk ander land, is
springlevend.
Kolonisator
en gekoloniseerde
De
essentie van de zaak is nochtans eenvoudig. Het conflict is er een van
kolonisator en gekoloniseerde, bezetter en onderdrukte, van
bevolkingskolonialisme. Daarin heeft de gekoloniseerde of onderdrukte nog
steeds, intussen al meer dan 67 jaar, het recht om zich te verzetten. Dat doen
Palestijnen ook op een dagelijkse basis, door het simpele feit dat ze er nog
steeds zijn, nog leven in een onleefbare situatie. Palestijnen drukken dit uit
in de slogan ‘existence is resistance’. Geweld is dus maar een
klein spectrum van het Palestijnse verzet. Een Intifada is zoveel meer dan
enkel geweld. Het gaat om het letterlijk afwerpen van het Israëlische juk, het
afschudden van de onderdrukking. Dans, muziek, boycot, protestmarsen,
hongerstakingen,… kunnen allemaal bijdragen tot dit afschudden. Helaas past dit
vaak niet in het terroristische plaatje dat veel media willen ophangen over het
Palestijns verzet. Het zijn steeds de jonge Palestijnse stenengooiers die je
voor ogen krijgt als het woord ‘Intifada’ in de kranten verschijnt.
‘Het
Palestijnse geweld bestempelen als een ‘golf van terreur’, ondermijnt de roep
om gerechtigheid.’
Het
stenengooien wordt al vlug benaderd met moralisme of afstandelijke gerationaliseerde
retoriek tegen elke vorm van geweld. Sommige Palestijnen refereren naar de
Bijbelse koning David als de eerste stenengooier in Palestina, hun voorloper.
Een steen tegen een tank, gepantserde jeep of zwaar bewapende soldaat zijn
eerder symbolische daden van verzet, echte schade brengen ze zelden toe. Maar
omdat de stenen met hard Israëlisch geweld beantwoord worden, wordt zo de
onderdrukking zichtbaar gemaakt en tot bloedens toe tastbaar. Want de
buitenproportionele reactie van het Israëlische leger leiden vaak tot
arrestaties, gewonden en doden.
In
die zin heeft het stenen gooien veel weg van Ghandi’s geweldloos verzet. Het
maakt macht en onderdrukking zichtbaar door het eigen lichaam als kwetsbaar op
te stellen en zelfs open te stellen voor het geweld van de onderdrukker.
Het
Palestijnse geweld bestempelen als een ‘golf van terreur’ zoals veel
Israëlische media doen, ondermijnt dus de roep om gerechtigheid door het geweld
uit zijn context te rukken en als irrationeel af te doen. Intifada’s zijn
echter geen anomalieën als we kijken naar de geschiedenis van onderdrukte
volkeren. Een grote meerderheid van ‘de wereld’, onder de autoriteit van de
algemene vergadering van de VN, heeft het recht van de Palestijnen om zich te
verzetten erkend in meerder resolutie waaronder: A/RES/3246, A/RES/3246,
A/RES/33/24, A/RES/34/44, A/RES/35/35 en A/RES/36/9
Het
probleem Oslo
President
Abbas verkondigde in de algemene vergagering van de VS dat hij de Palestijnen
niet langer gebonden ziet door de Oslo akkoorden. Veel Palestijnen leven al
heel lang niet meer in de illusie van Oslo. Dat heeft de tweede Intifada al
bewezen. Oslo is al lang dood, niet door de Intifada, maar door de systematisch
schendingen en de niet implementatie van het akkoord door Israël. Ondank het
akkoord is de bezetter nederzettingen blijven bouwen.
Het
is nooit tot de geplande overdracht van autoriteit gekomen van de B- en C-
gebieden, die geleidelijk terug onder de Palestijnse controle gebracht hadden
moeten worden. In tegendeel, Israël heeft gebruik gemaakt van het tijdelijke
territoriale arrangement van Oslo om een permanente situatie van fragmentatie
en kantonnering van de Westelijke Jordaanoever te bewerkstelligen. Palestijnen
hebben de facto volledige controle over slechts 3 percent van de Westelijke
Jordaanoever. Israël kan op elk moment ook deze gebieden afsluiten of troepen
binnen sturen, zoals dit weekend in Nablus en Hebron. Kortom, Oslo heeft de
bezetting een meer duurzaam karakter gegeven in plaats van het af te bouwen.
De
akkoorden zouden ook geleid moeten hebben tot het vrijlaten van politieke
gevangenen door Israël, maar nog steeds zitten 5369 Palestijnen opgesloten in
Israëlische gevangenissen[1]. Kolonisten
die misdaden plegen tegen Palestijnen zouden volgens Oslo ook berecht moeten
worden door Israël. Maar volgens de Palestijnse mensenrechtenorganisatie Al Haq
is niets minder waar[2]. Ook een VN
rapport in 2013 bevestigde het totale gebrek aan maatregelen vanuit de
Israëlische overheid om deze misdaden te bestraffen.
Het
rapport concludeerde dat er sprake is van een geïnstitutionaliseerde vorm van
discriminatie als het aankomt op het veroordelen van dit geweld. Kolonisten
zijn quasi onschendbaar[3]. Oslo had
ook moeten leiden tot een verbinding tussen Gaza en de West Bank. Dat idee
lijkt nu een verre droom, stevig dicht gemetseld door de apartheidsmuur, die
twee belangrijke effecten heeft. De muur maakt de facto een annexatie van
ongeveer 47.6% van het bezette gebied bij Israël mogelijk. Ten tweede scheidt
de muur Palestijnen van andere Palestijnen en leidt zo tot een verder
fragmentatie van de Palestijnse samenleving.
Waar
de Oslo-akkoorden de facto toe geleid hebben, is de verderzetting van een
proces van landroof. Meer nog, ze hebben de landroof verduurzaamd. Het is
ruimtelijk-fysiek onmogelijk geworden een leefbare Palestijnse staat te
creëren. De situatie is er een waarin de bezetter de vruchten van de bezetting
plukt en de balans steeds meer in zijn voordeel omslaat, terwijl de
internationale gemeenschap militair en economisch gewicht toevoegt in zijn
schaal. De taken die Europa en de VS hebben overgenomen van de bezetter,
ontwikkelen Palestina conform de eisen van de bezetter. Ons belastinggeld
vloeit rechtstreeks naar projecten die Palestijnen gedeisd moeten houden,
waarbij emancipatie of dekolonisering geen optie zijn.
De
interne tegenstellingen
Het
toenemende geweld heeft ook een interne verklaringsgrond. Palestijnen zijn erg
geïsoleerd geworden, zeker in Oost-Jerusalem. Palestijnen in Oost-Jeruzalem
hebben totaal geen vertegenwoordiging, niemand die het voor hen opneemt. Ook in
de West Bank trouwens; mensen kunnen niet vertrouwen op de Palestijnse
Autoriteit (PA) om hen te beschermen en vaak worden protesten tegen Israël ook
door de PA politie onderdrukt.
Israëlisch
journaliste Amira Hass beweert dat de Palestijnse politie het meer en meer
toelaat aan jongeren om stenen te gaan gooien naar het IDF. Het zou volgens
haar bedoeld zijn om de jongeren stoom te laten afblazen om zo een verdere
escalatie te vermijden. Ali Abunimah, co-founder van Electronic
Intifada, ziet in Abbas zijn oproep om tot kalmte te komen en een
escalatie te vermijden, dat het weer eens duidelijk wordt dat de PA een
onderaannemer van de Israëlische bezetter blijft. Hij voegde er ook aan toe dat
Israëlische analisten beweren dat Netanyahu een grootschalige aanval op de West
Bank net wil vermijden omdat het zou kunnen leiden tot het einde van de PA. Op
die manier zouden ze hun proxy verliezen, en zouden Palestijnen
oncontroleerbaar worden.
‘Macht
en onderdrukking provoceert altijd een tegenbeweging.’
Het
gebrek aan een echt collectief verzet, zoals in de twee voorgaande Intifada’s,
ligt dus hieraan, en natuurlijk aan de doorgedreven fragmentatie van de
Palestijnse maatschappij in het algemeen. Ten tweede toont het dat Israël er in
geslaagd is om individuen zodanig onder druk zetten in hun regime van oppressie
dat ze overgaan tot geweld. Hoeveel vernederingen kan een mens uiteindelijk
verdragen, voor hij of zij actie onderneemt. Het Palestijns geweld is niet
irrationeel: het heeft een logische oorzaak.
Er
wordt in de Israëlische media natuurlijk geen aandacht besteed aan waarom
Palestijnen dit soort geweld plegen, in onze media trouwens ook niet. Maar
Frantz Fanon liet ons hier geen illusies meer over: als je in een koloniale
situatie voortdurend geconfronteerd wordt met geweld, is de enige manier om je
hiervan los te maken een gewelddadig confrontatie met de geweldpleger.
Of
de derde Intifada nu al bezig is of niet, dat die er zal komen staat vast.
Dat leren we immers uit de geschiedenis van onderdrukte volkeren. Niemand laat
zich zomaar vernederen en elke vorm van normaal leven onmogelijk maken. Macht
en onderdrukking provoceert altijd een tegenbeweging. Indien er geen
gerechtigheid komt voor de Palestijnen zal die derde Intifada er komen, in
welke vorm dan ook. We moeten ons dus niet afvragen hoe we een
Palestijnse Intifada kunnen vermijden, maar waarom die er in de eerste plaats
eigenlijk zou (kunnen) komen.
Israël antwoordt
Israëlische
ministers spraken zich reeds uit over hoe zo’n Intifada te voorkomen. In een
notendop: meer repressie, meer check-points, meer arrestaties en vooral meer
dode Palestijnen. De nieuwe regering wordt sterk opgezweept door de
extreemrechtse Israëli’s. En zij willen bloed zien. De Israëlische ‘new right’
vinden Netanyahu’s beleid tegenover de Palestijnen te soft en willen
onmiddellijke gewelddadige actie om bijvoorbeeld de Haram al-Sharif volledig
onder Joodse controle te brengen. Het feit dat Palestijnen toegestaan zijn daar
te bidden, vinden ze een absurde concessie die stopgezet moet worden. Sommigen
van hen, zoals Rabbi Yisrael Ariel, voorzitter van het Temple Institute,
pleiten openlijk voor een genocide ten aanzien van de Palestijnen als de enige
oplossing. Dus wat met de radicalisering van deze extreem rechtse Joden, welke
rol speelt dit in het geweld van de laatste dagen?
Netanyahu
lichtte in zijn laatste persconferentie de aanpak toe: hinderlagen, undercover
soldaten, arrestaties, infiltratie in Oost-Jerusalem, en het
vernielen van Palestijnse huizen. Het ligt in lijn met de harde taal die de Israëlische
regering gebruikt tegenover Palestijnen sinds de verkiezingen van maart 2015.
In geen enkel geval valt het woord ‘gerechtigheid’ om meer geweld te voorkomen.
Want gerechtigheid zou ‘gelijkheid’ betekenen. In een Zionistische staat als
Israël zijn Palestijnen niet gelijk aan hun Israëlische tegenhangers. Terwijl
gerechtigheid, een einde aan de bezetting, volwaardig burgerschap in een staat
die hen niet discrimineert, datgene is wat veel Palestijnen, zowel in Israël en
in de Palestijnse gebieden, eigenlijk echt willen.
Wat
te doen?
Uit
een poll van het Palestinian Center for Policy and Survey
Research in september 2015 blijkt dat 51% van de Palestijnen niet
meer geloven in een tweestatenoplossing[4]. Volgens
65% van de ondervraagden maken de kolonies in de Westelijke Jordaan oever deze
oplossing nu onmogelijk.
De
tweestatenoplossing wordt dus met de dag onwaarschijnlijker, en toch blijven
Westerse staten halsstarrig vasthouden aan deze achterhaalde oplossing. Ook
ondanks het feit dat de huidige Israëlische regering al meermaals heeft laten
blijken toch nooit een Palestijnse staat te zullen aanvaarden. Er is
momenteel dus geen vredesproces, geen vrede, geen proces, geen
onderhandelingen. Maar als de Palestijnen blijven strijden voor hun rechten,
wie zijn wij dan om te zeggen dat er geen hoop is?
‘Als de Palestijnen
blijven strijden voor hun rechten, wie zijn wij dan om te zeggen dat er geen
hoop is?’
Zij
die de Palestijnse roep om gerechtigheid willen negeren, onder het mom van
neutraliteit in dit conflict, willen we herinneren aan het ietwat dramatisch
citaat van Dante: ‘de meest donkere plaatsen in de hel worden gereserveerd voor
zij die, in een periode van morele crisis, hun neutraliteit blijven behouden’.
Gekluisterd aan onze neutraliteit blijven we zwijgen, onszelf sussend, ondanks
het feit dat we zien hoe anderen er door ingemetseld worden door torenhoge
muren, prikkeldraad en controleposten. In deze urgente situatie van oppressie
leidt neutraliteit tot medeplichtigheid.
Het
instrument dat wij in handen hebben, is BDS: Boycot, Divestment &
Sanctions. BDS blijft het meest effectieve en urgente instrument voor diegenen
die geweldloos vrede en gerechtigheid nastreven. Het doel van BDS is het
Zionistisch bezettingsregime van Israël een halt toe te roepen alsook de
Apartheidswetten die het hanteert. Het is een manier voor ons om de
Palestijnse stem kracht bij te zetten, luider te laten klinken en de druk op het
Israëlische bevolkingskolonialisme op te voeren, om het regime uiteindelijk af
te voeren.
Dorien Vanden Boer en Pascal Debruyne zijn
beide onderzoekers verbonden aan MENARG (Middle East and North Africa Research
Group).
[1] B’etselem, Statistics on Palestinians in the custody
of the Israeli security forces, http://www.btselem.org/statistics/detainees_and_prisoners.
[3]
http://unispal.un.org/UNISPAL.NSF/0/90FA73FA1B2C487285257B040053BD92
[4] http://www.pcpsr.org/en/node/621
Tekst 3
Er zal
geen vrede zijn tot Israël de bezetting van Palestina beëindigt.
Marwan
Barghouti ( Fatahleider in de gevangenis sinds 2002)
We hebben geprobeerd geduldig
te zijn, maar de internationale gemeenschap liet ons in de steek. De vrijheid van
het Palestijnse volk is ver over tijd.
De huidige escalatie in
geweld begon niet met de moord op twee Israëlische kolonisten, het begon lang
geleden en duurt al jaren voort. Elke dag worden er Palestijnen gedood, verwond
of gearresteerd. Elke dag trekt het kolonialisme verder op, samen met de
belegering van Gaza blijft de onderdrukking duren. Velen hopen dat we
overweldigd zullen worden door de mogelijke politieke gevolgen van een nieuwe
spiraal van geweld, maar ik blijf – net zoals in 2002 – pleiten voor een aanpak
van de fundamentele oorzaak van het geweld: de ontkenning van vrijheid voor de
Palestijnen.
Sommigen suggereerden dat er
geen vredesakkoord bereikt kon worden omwille van Yasser Arafat’s onbereidheid,
of de onbekwaamheid van president Mahmoud Abbas, maar in realiteit stonden
beiden klaar om een vredesakkoord te tekenen. Het echte probleem was dat Israël
bezetting verkoos boven vrede, en de onderhandelingen gebruikte om de aandacht
af te leiden van haar koloniaal project. Elke regering weet dat dit zo is, en toch
proberen zovelen terug te keren naar de mislukte idealen van het verleden, om
zo vrijheid en vrede te bereiken. Het is krankzinnig om steeds opnieuw
hetzelfde te doen en verschillende resultaten te verwachten.
Er kunnen geen onderhandelingen
plaatsvinden zonder de belofte van Israël om zich volledig terug te trekken uit
het gebied dat bezet werd in 1967, daarbij Oost-Jeruzalem, een einde aan al
haar koloniale praktijken, en de erkenning van de onvervreemdbare mensenrechten
van de Palestijnen, daarbij hun recht op terugkeer, en de vrijlating van alle
Palestijnse politieke gevangenen. We kunnen niet samenleven met de bezetting,
en we zullen ons niet overgeven.
We werden opgedragen om
geduldig te zijn, en dat waren we ook, we gaven kans na kans om een
vredesakkoord te bereiken. Misschien is het nuttig om de wereld eraan te
herinneren dat onze ontheemding, ons gedwongen ballingschap en onderdrukking nu
al bijna zeventig jaar duurt. We zijn de enigen die steeds een agendapunt zijn
geweest bij de VN sinds haar oprichting. Er werd ons gezegd dat we door
vreedzaam verzet en diplomatie de steun zouden kunnen winnen van de
internationale gemeenschap om te bezetting te beëindigen. En toch is de
internationale gemeenschap er niet in geslaagd om concrete stappen te zetten,
of in een internationaal kader te werken naar de implementering van
internationale wetgeving en VN resoluties. Er zijn geen maatregelen genomen om
Israël verantwoordelijk te stellen voor haar misdaden. Zo heeft Boycott
Divestment Sanctions beweging ook nog geen concrete resultaten opgeleverd.
de boycotbeweging die ook een cruciale rol speelde in de val van het
apartheidsregime in Zuid-Afrika.
Wat wordt er verwacht van ons
wanneer internationale actie om te Israëlische bezetting te beëindigen
uitblijft, en Israël straffeloos doorgaat en vaak zelfs beschermd wordt?
Toekijken en wachten tot de volgende Palestijnse familie verbrand wordt, het
volgend Palestijns kind vermoord, de volgende nederzetting gebouwd? De hele
wereld weet dat Jeruzalem een vlam is die zowel vrede voor vrede kan zorgen als
oorlog ontsteken. Waarom kan de staat Israël het Palestijnse volk teisteren in
Jeruzalem, en steeds verder doordringen in zowel christelijke als islamitische
bidplaatsen, zonder enige verantwoording te moeten afleggen? De misdaden van
Israël, die ingaan tegen internationale wetgeving, hebben niet alleen de
tweestatenoplossing verwoest, maar dreigen ook om een oplosbaar politiek
conflict om te toveren in een eindeloze religieuze oorlog die de stabiliteit
van de hele regio in gevaar brengt.
Geen enkel volk ter aarde kan
gevraagd worden samen te leven met onderdrukking. Het is natuurlijk voor een
mens om te verlangen naar vrijheid, te streven naar vrijheid, op te offeren
voor vrijheid, en de vrijheid van de Palestijnen is ver over tijd. Tijdens de
eerste intifada lanceerde de Israëlische overheid een “breek hun beenderen om
hun wil te breken” –beleid, maar generatie na generatie heeft het Palestijnse
volk bewezen dat hun wil onbreekbaar is en steeds opnieuw uitgedaagd kunnen
worden.
De nieuwe Palestijnse
generatie heeft niet gewacht op verzoeningsgesprekken om de nationale eenheid
te bereiken, een nationale eenheid waar de politieke partijen steeds in gefaald
zijn. Een eenheid die politieke geschillen en geografische versnipperingen
overstijgt. De jeugd wacht niet op bevelen van bovenaf om hun recht en plicht
om weerstand te bieden tegen de bezetting uit te oefenen. Zij doen dit op een
ongewapende manier, tegenover één van de grootste militaire machten in de
wereld. Toch blijven we – tegenover al deze militaire macht – ervan overtuigd
dat vrijheid en waardigheid zal overwinnen. We shall overcome. De vlag
die we met trots hieven bij de VN zal op een dag boven de muren van het oude
centrum van Jeruzalem wapperen als teken van onze onafhankelijkheid.
Ik voegde me bij de strijd
voor onafhankelijkheid 40 jaar geleden, en werd voor het eerst opgesloten toen
ik 15 was. Ik bleef echter pleiten voor vrede in overeenstemming met
internationale wetgeving en VN resoluties. Maar Israël, de bezettende macht,
heeft jaar na jaar dit perspectief verder verwoest. Ik heb 20 jaar van mijn
leven doorgebracht in Israëlische gevangenissen, daarbij ook de laatste 13
jaar, en in deze periode raakte ik nog meer overtuigd van deze onveranderbare
waarheid: de laatste dag van de bezetting zal de eerste dag vrede zijn. Degenen
die op zoek zijn naar het laatstgenoemde, moeten stappen nemen
om het eerstgenoemde te realiseren.
Vertaling A.K.
Tekst 4
------Palestinian Centre for Human Rights
Palestijnen vermoord door Israëlisch leger tussen 2 en 14 oktober 2015
|
#
|
Name
|
Date of
Killing
|
Killing
Circumstances
|
Nature
of Injury
|
|
1
|
Mohanned
Shafiq Halabi (19) from Serda village in Ramallah
|
03
October 2015
|
Israeli
forces opened fire at him from a short distance after he stabbed two Israeli
settlers n al-Wad Street in Occupied Jeruslaem
|
Several
bullet wounds throughout his body
|
|
2
|
Hothaifa
Othman Rajeh Abu Sulaiman (18) from Bal'a in Tulkarm
|
04
October 2015
|
Israeli
forces opened fire at him when he was throwing stoens with other young men at
them near "Ghishori" factories, west of Tulkarm
|
Bullet
wound to the belly
|
|
3
|
Fadi
Samir Mostafa Aloon (19) from al-'Issawiyah village in Jerusalem
|
04
October 2015
|
a group
of settlers him while he was walking in al-Mesrara area. They chased him
after he tried to escape towards "Haim Barlev Street no. 1". In the
meantime, an Israeli police patrol arrived at the scene and surrounded him,
and soon after, an Israeli officer shot Aloon dead from a close range with
over 7 bullets killing him immediately.
|
7
bullet wounds throughout his body
|
|
4
|
Abdul
Rahman Shadi Obaid-Allah (14) from 'Aydah refugee camp in Bethlehem
|
05 October
2015
|
An
Israeli soldier opened fire at a group of children and youngsters who were
near the UNRWA distribution center at the entrance of 'Aydah refugee
camp. Confrontations broke out between a number of Palestinian young
men and Israeli soldiers. 'Obaid-Allah was hit with a live bullet to
the chest from a distance of 200 meters and immediately killed
|
Bullet
wound to the chest
|
|
5
|
Amjad
Hatem al-Jundi (17) from Yata, south of Hebron
|
07
October 2015
|
Israeli
police officers opened fire at him from a close range after chasing him in a
mall claiming that he attempted to strip an Israel soldier's weapon near
Karyat Jat settlement in Israel
|
Several
bullet wounds throughout his body
|
|
6
|
Wesam
Jamal Faraj al-Mansi (20) from Sho'afat refugee camp in Jerusalem
|
08
October 2015
|
He was
killed after Israeli forces opened fire at a group of young men and
youngsters who were protesting in Sho'afat refugee camp. He was hit
with a dumdum bullet to the heart while other 33 civilians were wounded.
|
Expanding
"DumDum" bullet wound to the heart
|
|
7
|
Tha'er
Abu Ghazala (23), from Hetta Gate neighborhood in JErusalem
|
08
October 2015
|
Israeli
forces claimed that he stabbed an Israeli female soldier on "Begin"
street in Tel Aviv and he attempted to strip off her gun, but Israeli police
officers shot him dead.
|
Several
live bullet wounds throughout the body
|
|
8
|
Shadi
Hosam al-Deen Doula (24) from al-Zaytoun neighborhood in Gaza
|
09
October 2015
|
He was
killed by Israeli soldiers stationed in the military watchtowers along the
border fence, east of Gaza Vity in the vicjnty of Nahal 'Oz site. They
opened fire at dozens of young men who were throwing stones at the
watchtowers. 3 other young men were killed in the same incident.
|
Bullet
wound to the belly
|
|
9
|
Ahmed
Yehya Mahmoud al-Herbawi (20), from al-Nusairat refugee camp, in the central
Gaza Strip
|
09
October 2015
|
Same
circumstances
|
Bullet
wound to the chest
|
|
10
|
Abdul
Majid Majdi al-Whaidi, (18), from Jabalia refugee camp, north of the Gaza
Strip
|
09
October 2015
|
Same circumstances
|
Bullet
wound to the neck
|
|
11
|
Ziad
Nabil Ziad Sharaf (18), from al-Tuffah neighborhood in Gaza City
|
09
October 2015
|
Same
circumstances
|
A
bullet wound entered the chest and exited the back
|
|
12
|
Mohammed
Hesham Mohsen (al-Reqeb) (18), from Bani Suhila village in Khan Yunis
|
09
October 2015
|
He was
killed when Israeli forces opened fire at him while participating along with
dozens of Palestinians in a demonstration near the border fence, east of
al-Faraheen village, in Abassan. Two other young men were also killed and 11
others were wounded.
|
Bullet
wound to the chest
|
|
13
|
Adnan
Mousa Abu 'Elayan (23), from Bani Suhila village in Khan Yunis
|
09
October 2015
|
Same
circumstances
|
Bullet
wound to the head
|
|
14
|
Jehad
Zayed Salem Ebeid (21), from Deir al-Balah, in the central Gaza Strip
|
10
October 2015
|
Same
circumstances, but he succumbed to his wounds the next day.
|
Bullet
wound to the belly
|
|
15
|
Ahmed
Jamal Salah (22), from Shu'fat refugee camp, Jerusalem
|
09
October 2015
|
He was
killed from a close range when Israeli forces stationed the entrance of the
camp opened fire at stone throwers. Israeli forces left him bleeding from
long time before transferring him to Hadasa Hospital in Israel, where he
succumbed to his wounds.
|
Bullet
wound to the head
|
|
16
|
Mohammed
Fares Abdullah al-Ja'bari (19), from Khellet Hadhour, Hebron
|
09
October 2015
|
He was
killed while being on the road leading to "Givat Havot" settlement
outpost in Hebron, as Israeli forces opened fire at him directly claiming
that he attempted to stab an Israeli soldier and strip off the soldier's gun.
|
Several
bullet wounds throughout the body
|
|
17
|
Marwan
Hesham Na'im Barbakh (10), from Khan Yunis
|
10
October 2015
|
He was
killed when Israeli forces stationed in the military watchtowers along the
border fence, east of al-Faraheen, south of the Gaza Strip, opened fire at
the stone throwers. Another youngster was killed and 3 others were wounded.
|
Bullet
wound to the left shoulder
|
|
18
|
Khalil
Omer Mousa Othman (18), from Khan Yunis
|
10
October 2015
|
Same circumstances
|
Bullet
wound to the chest
|
|
19
|
Ibrahim
Ahmed Awad (28), from Beit Ommer village, Hebron
|
10
October 2015
|
He
succumbed to his injuries that he sustained on 08 October 2015 confrontations
with Israeli forces in his village, in Hebron.
|
Rubber-coated
metal bullet wound to the head
|
|
20
|
Mohammed
Sa'id Ali (25), from Shu'fat refugee camp, Jerusalem
|
10
October 2015
|
Israeli
police officers opened fire at him from zero distance under the pretext that
he attempted to stab someone in al-Amoud Gate area in East Jerusalem
|
Several
bullet wounds throughout the body
|
|
21
|
Ishac
Qasem Badran (16), from Kufor Aqeb village, Jerusalem
|
10
October 2015
|
Israeli
police officers opened fire at him after he stabbed 2 settlers in al-Mesrara
area, where he was left bleeding to death for 2 hours.
|
Several
bullet wounds throughout the body. He was left bleeding to death for 2 hours
|
|
22
|
Nour
Rasmi Mohammed Hassan (26), from al-Zaitoun neighborhood, Gaza
|
11
October 2015
|
She was
5-month pregnant. She and her child Rahaf (3) were killed when an Israeli
warplane fired a missile at their house. As a result, the house was
completely destroyed, her husband sustained shrapnel wounds throughout his
body and fractures to the leg. Moreover, 3 others, who are cousins of the house
owner, were wounded.
|
Wounds
throughout the body
|
|
23
|
Rahaf
Yehya Sa'di Hassan (3), from al-Zaitoun neighborhood, Gaza
|
11
October 2015
|
Same
circumstances
|
Wounds
throughout the body
|
|
24
|
Ahmed
Abdullah Sharaka, (13), from al-Jalazoun refugee camp, Ramallah
|
11
October 2015
|
He was
wounded during a protest that headed towards Beit Eil checkpoint, north of
al-Bireh, where Israeli forces opened fire at the stone throwers.
|
Bullet
wound to the head
|
|
25
|
Mostafa
Adel al-Khateeb (18), from Sour Baher village, Jerusalem
|
12
October 2015
|
Israeli
forces shot him dead after they stopped his car near al-Asbat Gate, which is
one of the Old City gates, and ordered him to step out of the car to be
searched. Once he did, Israeli forces directly opened fire at him, as he was
putting his hand in his pocket, raising suspicion for Israeli forces of an
attempt to stab Israeli soldiers in the area. As a result, he was killed by
over 10 bullets; some bullets hit him in the head and others penetrated his
body.
|
10
bullet wounds throughout the body and head
|
|
26
|
Hassan
al-Manasra (15), from Beit Hanina village, Jerusalem
|
12
October 2015
|
He was
killed when Israeli forces opened fire at him and deliberately run over his
cousin Ahmed Saleh al-Manasra (13). The two boys were heading to a mall near
their family houses in "Pisgat Ze'ev" settlement under the pretext
that they attempted to stab settlers.
|
Several
bullet wounds throughout the body
|
|
27
|
Alaa
Abu Jamal (33), from al-Mukaber Mountain, southeast of East Jerusalem
|
13
October 2015
|
An
Israeli security guard fired 3 bullets at Abu Jamal at a bus stop on
"Malkhei Yisrael" Street in West Jerusalem. In the meanwhile, an
Israeli Border Guard officer arrived and killed Abu Jamal by a number of live
bullets. Abu Jamal's car belonging to Israeli phone company "Bezeq"
deviated towards 3 Israelis at the abovementioned bus stop. He then stepped
out of the car holding a knife and stabbed a number of Israelis at the bus
stop. As a result, an Israeli Rabbi was killed and 4 others sustained various
wounds according to the Israeli media.
|
Several
bullet wounds throughout the body
|
|
28
|
Baha'
Mohammed Elayan (22), from al-Mukaber Mountain, southeast of East Jerusalem
|
13
October 2015
|
He was
killed after Israeli forces opened fire at him, as he along with another
Palestinian young man had carried out a stabbing and shooting incident in an
Israeli bus in al-Mukaber Mountain village.
|
Several
bullet wounds throughout the body
|
|
29
|
Mo'taz
Ibrahim Hamdan Zawahra (21), from al-Dheisha refugee camp, south of Bethlehem
|
13
October 2015
|
He was
wounded after Israeli forces stationed around Belal Bin Rabah Mosque, north
of Bethlehem, opened fire at Palestinian stone throwers. Zawahra sustained a
live bullet wound to the chest and was pronounced dead minutes after being
admitted to Beit Jala Governmental Hospital.
|
A live
bullet wound to the right side of the chest
|
Geen opmerkingen:
Een reactie posten