Bespreking: Chris Joris Quartet
Woorden zouden als een waterval uit mijn pen moeten vloeien, maar neen ik weet niet de overtreffende trap van perfectie om me uit te drukken hoe fenomenaal deze groep is.
Ik zat met mijn hoofd in de wolken, neen enkele muziekfrequenties hoger, in het licht van een muziekparadijs, en neen ik was niet overgegaan..
’Is this just fantasy….. or is this real.... ? This is unreal fabulous real...'
Soms wil je liefst in de stilte wegkruipen om muziekterrorisme niet te moeten ondergaan.
Hier zou je liefst één van de muziekinstrumenten zijn die totaal worden verwend door de fingerspitzengefühle van de muzikanten die er hemelse klanken uithalen en door metamorfose er muzikale kunstwerkjes mee creëren.
De gedachten gingen naar Emmanuella films uit de jaren ‘70 maar waar dan vooral oororgasmes werden gestimuleerd.
Van tijd vlogen de noten subtiel uit hun comfortabele muziekvoegen; muziekgrenzen werden hier verlegd, een echte ‘sportprestatie’.
Dit met een cocktail van de bandleadeer waar een vleugje humor nooit ver af was.
Er werd genoten van Innemende toegankelijke speelse pretentieloze warme jazz.
Het publiek heeft het gesmaakt en heeft na het optreden met de glimlach het speelveld verlaten.
Ook hier een ‘must hear’ ! ! !
Jazzzolder overtrof zich opnieuw, doe zo verder!
(Koen Pellemans)
We genieten van toegankelijke jazzmuziek met een lach en een traan met het Chris Joris Quartet. Ze openen met het prachtige ‘Lawns’ van Carla Bley. Ze weten de twee snaren te raken met humor en melancholie met mooie nummers zoals ‘Boo Boo’s Birthday’ van Monk. Chris speelt op drums maar ook op zijn conga’s zoals in ‘Angelica’ van Duke Ellington met een Latin-inslag. Het werd stil en intiem aan zijn mooi aandenken voor zijn te jong overleden dochter Saskia gezalfd met de warme klarinet klanken van Firas die ook fabuleus basklarinet speelt. Hij komt uit Antwerpen maar heeft Syrische roots. Met ‘GreenThumb’ van Chris eindigt de eerste set Bop-achtig en swingend. De tweede set opent met een solo conga- hommage aan Chris’ vriend Jacques Mbiye uit het publiek. Firas brengt zijn compositie ‘Moyo’. Chris eert de Italiaanse zanger Bruno Martino die zijn eigen liedjes maakte zoals het prachtige ‘E la chiamano estate’ over de zomer waarin pianist Bram Weijters kan schitteren. Helaas bestaat er nog geen plaat van deze prachtige muzikanten als quartet maar Chris heeft genoeg ander werk op vinyl en cd.
(Michel P.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten