Bespreking: Foliez-Amato Quartet
Ze brachten een tribute van artiesten met hun bekendste nummers waar ze goed in slaagden.
De talentvolle zangeres met mooie warme beetje ruwe grain in haar stem/pianiste, leidde de muziek op een gemoedelijke en vlotte manier door alle nummers, samen met de saxofonist.
Het was wel spijtig dat de saxofonist, zeer talentvol, bij momenten in de overtreffende muzikale trap speelde waarbij alle andere instrumenten overmeesterd en weggeblazen werden, verloren liepen in het muzikale bos.
Ervaarde het zo soms als vlakke muziek waar geen van de instrumenten tot hun recht kwamen.
Nochtans waren er verschillende nummers waarbij de sax rustiger speelde en zo alle klanken mooi in de plooi vielen;
zoals bij You make me feel like a natural woman en I cry me a river die op een vloeiende manier werden gebracht, waar de stemkleur van de zangeres zelfs iets weg had van Trixie Whitley.
Al bij al was het goed. Overtuigd dat ze veel beter kunnen indien de sax niet overmeestert.
Het publiek was overtuigd en dat is het voornaamste.
(Koen Pellemans)
Jean-François Foliez kennen we reeds van zijn spetterend optreden vroeger in de Jazzzolder kapel op klarinet, maar vandaag brengt hij een andere bezetting op sax bijeen met zijn vriendin Eméline Planchar op piano/toetsen en zang samen met de rots in de branding Werner Lauscher op contrabas en elektrische bas. Het gaat groovy op toetsen en funky bas in het bekende ‘Just the two of us ‘ van Grover Washington Jr. Ook Moanin’ (Art Blakey) is een heerlijke vintage hard bop zelfs swingend nummer met heerlijke drumpartijen.
Opvallend is de jonge drummer Ewen Grall die afgelopen zomer de ‘Jeunes Talents’ hoofdprijs won op het Dinant Jazz Festival en die we volgend jaar brengen met het winnende ‘Jarod Begusic Trio’. Heel bekend is het groovy ‘Cantaloup Island’ (Herbie Hancock) en ‘Natural woman’ (Aretha Franklin) met statige zang aan piano. De muzikanten houden mekaar goed in de gaten en genieten van het samenspel.
Ook opvallend is een ode aan Prince in ‘Come Home’ met bluesy zang op piano ondersteund met elektrische bas. Emeline zingt ook ‘Summertime’ (Gershwin) en het overbekende ‘On the Sunny Side of the Street’dat al dateert van 1930. Altijd leuk is ‘Mercy mercy mercy’ (Cannonball Adderly) op keyboard met basgitaar. Tusendoor brengen ze ook twee eigen nummers ‘Emeline’ en een lied voor hun kat. Als toegift krijgen we het mooie ‘Cry me a river’ als waardige afsluiter. We zien mekaar terug op het aankomende 21ste Jazzathome festival.
(Michel P.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten