Paul Ryan specialist in liegen

Wat zal dit geven als hij vice-presidentskandidaat is ?

Paul Ryan, de running mate van de Republikeinse presidentskandidaat Mitt Romney, leert snel wat het betekent om in de schijnwerpers te staan. Nadat Amerikaanse media vorige week een claim van Ryan als zou hij een marathon hebben gelopen in minder dan drie uur onderuit haalden (Ryan heeft ondertussen toegegeven dat het in minder dan 4 uur was), heeft het linkse webmagazine The Atlantic eeen krantenbericht uit 2009 opgevist, waarin Ryan in een lokale krant in Milwaukee bevestigt dat hij 40 bergtoppen in de regio heeft beklommen, een voor een niet-professionele bergbeklimmer praktisch onmogelijke prestatie. Ryan woont in de buurt van de Colorado "Fourteeners" - een reeks van 56 verschilende bergtoppen die elk hoger zijn dan 4.200 meter (14.000 ft).

Op SuperTopo, een bergbeklimmerssite, heeft een expert vragen bij die bewering:

To have climbed forty and not be a resident means that you would have had to devote entire summers to climbing fourteeners, in essence becoming a "lifestyle" hiker/scrambler. I doubt Ryan had the time or dedication to fourteeners to take the required time out from his political career. Even if you did four a summer, that would be ten summers devoted to traveling to Colorado for the purpose of high altitude hiking. Even if you live here and can drive to the trail heads, forty is a huge commitment of time and energy.

De Romneycampagne heeft al op de nieuwe verdachtmakingen gereageerd. Ryan zegt nergens in het artikel dat hij 40 verschillende pieken heeft beklommen, wel dat hij een aantal van de 56 verschillende pieken meermaals heeft beklommen om zo aan een totaal van 40 beklimmingen te komen.

Bron : The Atlantic / Express.be

Obama's negatieve campagne zal niet volstaan voor de herverkiezing

Ondanks Barack Obama's grootse beloftes zijn er vandaag drie miljoen  Amerikaanse werklozen meer dan vier jaar geleden. De staatsschuld is met 5.000 miljard dollar gestegen, de politieke polarisatie is verder verscherpt. Velen beschuldigen hem van antikapitalisme en zijn standpunten tegenover oorlog en de klimaatswijziging zijn vrijwel dezelfde als die van zijn weinig geliefde voorganger George W. Bush
Barack Obama beloofde vier jaar geleden nochtans verandering en hoop. Hij zou de partijpolitiek overstijgen, hoop geven aan mensen zonder werk, de planeet tegen global warming beschermen en de trots van Amerika herstellen. Volgende week belooft hij op de Democratische partijconventie waarschijnlijk net hetzelfde. The Economist schrijft dat hij ditmaal sterker uit de hoek zal moeten komen.

Het excuus van het Democratische kamp? “Het had allemaal nog veel erger kunnen zijn.” The Economist geeft toe dat dit misschien wel het geval kan zijn, maar vindt dit een uitzonderlijk zwak argument voor een tweede ambtstermijn.
Als de Republikeinen een betere tegenkandidaat hadden, zou Obama de strijd nu al verloren hebben. Gelukkig voor hem staat hij tegenover Mitt Romney, tegen wie  Obama nu een vuile, negatieve campagne voert.
Toch zal Obama meer uit de kast moeten halen volgens The Economist:
Een negatieve campagne zou best kunnen falen. Romney is niet charismatisch, maar zijn ervaring als bedrijfsexecutive en gouverneur is indrukwekkend. Zijn running mate Paul Ryan is een bron van nieuwe en innovatieve ideeën.
Zelfs als hij de verkiezingen wint, heeft hij een overtuigende agenda nodig. De Republikeinen controleren het Congres en zullen gehakt van hem maken als hij zonder duidelijk plan zijn tweede ambtstermijn begint.
Niet enkel Obama, maar ook Amerika heeft een plan nodig. Onder andere de overheid en de financiële sector moeten zeer dringend hervormd worden.
Er liggen dan twee mogelijk strategieën open voor Obama, beide met hun voor- en nadelen:
De linkse Democraten verleiden met meer collectivisering, hogere belastingen op bedrijven en de rijken en uitbreiding van de publieke sector. Dit ligt hem zelf waarschijnlijk beter, maar het is net het laatste dat het land nu kan gebruiken. Het is ook het midden, en niet links, dat hem in 2008 tot president verkoos.
Naar het midden opschuiven via belasting- en immigratiehervorming, investering in scholen en kleine bedrijven en echte oplossingen voor de schuldenberg die verder gaan dan tax the rich.
The Economist hoopt dat hij kiest voor de tweede strategie. Obama heeft een sterke zin voor sociale rechtvaardigheid, maar hij moet beseffen dat jobs gecreëerd worden door bedrijven, en niet door reguleringen en overheidsprogramma’s. Links Amerika houdt niet van compromissen sluiten. Om te winnen zal hij zich dus moeten vervreemden van zijn basis, besluit The Economist.

Bron : The Economist / Express.be

Zou er in de hedendaagse Republikeinse partij nog plaats zijn voor Ronald Reagan?

Republikeinen verwijzen te pas en te onpas naar hun grote held Ronald Reagan. Michael Tackett vraagt zich op Bloomberg af of dit vandaag nog te rechtvaardigen valt. Reagan was toegewijd aan zijn conservatieve ideeën, maar kende ook de waarde van politieke compromissen. Tea Party-ideologen daarentegen voeren liever oppositie dan een duimbreed toe te geven.

Onder Reagan nam de federale overheid 300.000 extra werknemers aan en werden de belastingen meer dan tien keer verhoogd (hoewel ze alles bij elkaar geteld daalden) Hij werkte nauw samen met de democratische Speaker of the House Tip O’Neill (fractieleider van de Democraten in het Huis van Afgevaardigden) en wist wanneer hij zijn sociaal conservatieve ideeën moest intomen.
Reagan was een schitterend, maar complex politicus. Hij kon oerconservatieven, radicale libertariërs en zelfs overtuigde Democraten beroeren met zijn politieke speeches. Zijn beleid was duidelijk conservatief getint, maar, ondanks zijn harde taal, veel gematigder dan zijn nalatenschap doet vermoeden.
Dit leidt allerlei opiniemakers, waaronder Tackett, tot de vraag of Reagan zich vandaag nog thuis zou voelen in de G.O.P (Grand Ole Party). Die partij schuift immers, onder invloed van zowel de Tea Party als de Ron Paul-beweging, steeds verder op naar de ideologische zuiverheid.
Mitt Romney aanvaardt deze week de Republikeinse nominatie en is zelf eigenlijk een exponent van het politieke compromis (velen noemen hem een ‘flip-flopper’ omdat hij van het ene naar het andere uiterste springt zolang dat politiek loont).
Romney probeert zichzelf nu echter als een conservatieve hardliner voor te stellen om meer in de smaak te vallen bij de Tea Party – de keuze van partij-ideoloog Paul Ryan als running mate is daarvan het beste voorbeeld. Een politicus kan het vandaag  in de Republikeinse Partij immers niet meer halen zonder de steun van Tea Partiers, die gematigde Republikeinen brandmerken als ‘RINOs’ (“Republicans In Name Only”).
Tip O’Neill noemde Reagan ooit een ‘amiable dunce’ (een vriendelijke domkop). Nu wordt echter duidelijk hoe belangrijk het is om vriendelijk over te komen in de politiek, want als ideologisch zuivere conservatief win je veel moeilijker verkiezingen.
Neem bijvoorbeeld die andere conservatieve held, Barry Goldwater, die in 1964 als Republikeinse nominee de verkiezingen verloor tegen Lyndon B. Johnson. Deze Mr. Conservative was ideologisch puur en zie in zijn nominatiespeech: “Extremism in the defense of liberty is no vice. (…) Moderation in the pursuit of justice is no virtue.” ('Extremisme in de verdediging van vrijheid is geen ondeugd. (...) Gematigdheid in de strijd om gerechtigheid is geen deugd.')
Het gevolg was dat velen hem dan ook als een extremist gingen beschouwen en tegen hem stemden. Overigens zou volgens Tackett zelfs Goldwater het niet gemakkelijk hebben in de huidige Republikeinse partij, vooral omwille van zijn latere standpunten inzake religieus conservatisme.
De Goldwatercampagne bewijst dat radicalisme slecht scoort in de Amerikaanse politiek. Reagan leerde ervan en werd “The Great Communicator”. Een geschiedenisles die de huidige Republikeinen lijken te hebben vergeten.

Bron : Bloomberg / Express.be