Waarom vrouwen graag homo's in hun gezelschap hebben

‘Hoe meer macho de man is, hoe saaier zijn gezelschap. Dat is de reden waarom vrouwen graag homo's in hun gezelschap hebben, want wanneer macho-mannen over hun werk praten, moeten ze steeds hun punt maken. Iedereen zal het horen. Of anders praten ze helemaal niet. Mannen komen in twee soorten: hoogdravend en slaapverwekkend.'

Recent onderzoek heeft aangetoond dat er een essentieel verschil bestaat tussen de werking van het vrouwelijke en mannelijke brein. Simon Baron-Cohen, professor aan de universiteit van Cambridge, stelt dat het vrouwelijke brein vooral naar empathische signalen zoekt, terwijl het mannelijke meer nadruk legt op het begrijpen en bouwen van systemen. Uiteraard hebben niet alle mannen een typisch mannelijk brein en vrouwen omgekeerd evenmin.

Typisch mannelijke sterktes als focus, toewijding en zelfvertrouwen brengen mannen hoog op de maatschappelijke ladder en leiden ertoe dat ze in een bepaalde context graag en vaak het woord nemen. Vooral in een omgeving waarin de conversatie een duidelijk doel heeft: een rechtszaal bijvoorbeeld, of een panelgesprek op televisie.

In een meer sociale omgeving waar praten gewoon een doel op zichzelf is, worden deze sterktes vaak zwaktes - eng denken, beperkte interesses, zelfvoldaanheid. Een populaire stelling zegt dat mannen dagelijks gemiddeld 2.000 woorden spreken en vrouwen 7.000. Maar nieuw onderzoek heeft ondertussen bestudeerd wat mannen en vrouwen bedoelen wanneer ze die woorden spreken.

Volgens Deborah Tannen, professor linguïstiek aan de Georgetown University in Washington, houden mannen voornamelijk conversatie om hun status binnen een groep veilig te stellen en mensen duidelijk te maken dat ze niet met zich zullen laten sollen. Praten is een middel om onafhankelijkheid te vrijwaren. Vrouwen daarentegen praten om verbondenheid en intimiteit te ervaren.

Dat het mannelijke en vrouwelijke brein anders functioneren, bevestigt ook Louann Brizendine, een Amerikaanse neuropsychiater. ‘Connecteren door te praten activeert het genotscentrum in een meisjesbrein,' schrijft ze in haar boek ‘The Female Brain'. ‘En het gaat niet om een beetje genot. Het is massaal. Het maakt in grote hoeveelheden dopamines en oxycitine vrij. En dat laatste is de belangrijkste neurologische beloning voor een vrouw, na het orgasme.'

Bron : 

• Gebaseerd op:Intelligent Life
• Powered by:Express.be

Waarom dragen mannen geen hoge hakken?

Vandaag zijn hoge hakken het summum van vrouwelijkheid, maar ooit waren het accessoires voor machtige mannen. William Kremer schetst voor de BBC hun geschiedenis:

“De hoge hak werd eeuwenlang gedragen door ruiters in het Nabije Oosten,” aldus Elizabeth Semmelhack van het Bata Schoenenmuseum in Toronto. “De hiel stabiliseerde de houding van de Perzische cavalerie waardoor ze nauwkeuriger kond boogschieten,” gaat ze verder.

Tegen het eind van de zestiende eeuw had de Perzische Shah Abbas I de grootste cavalerie ter wereld. In 1599 stuurde hij diplomatische missies naar Rusland, Duitsland en Spanje in een poging om allianties te sluiten tegen hun gemeenschappelijke vijand, het Ottomaanse Rijk.

Op deze manier ontdekte de West-Europese aristocratie Perzische gewoonten, gebruiken en kledij. De hoge hak was één van de populairste zaken die werd overgenomen omdat men vond dat die viriliteit en mannelijkheid uitstraalde. De lagere maatschappelijke rangen kopieerden de hakken van hun meerderen, die vervolgens hun hakken verhoogden om nog meer indruk te maken.

Hoge hakken waren uiterst onpraktisch in het Europa van de zeventiende eeuw, maar dat was net een deel van de charme. Met onpraktische schoenen toonde men aan dat men niet op het veld moest werken en niet ver of vaak hoefde te wandelen.

Één van de grootste schoenenverzamelaars uit de geschiedenis was overigens Lodewijk XIV (‘de Zonnekoning’), die de Imelda Marcos was van zijn tijd. De Franse koning was klein van gestalte en hij trachtte dit te compenseren met roodgeverfde hakken van tien centimeter hoog. Lodewijk XIV kondigde in de jaren 1670 zelfs een edict af waarin hij van rode hakken een hofprivilege maakte.

Hoge hakken verspreidden zich bij de vrouwelijke bevolking vanwege de toenmalige hype voor mannelijke kledij bij vrouwen. 17^e-eeuwse vrouwen knipten hun haar, droegen schouderlappen, rookten tabak, droegen mannelijke hoeden en namen ook de hoge hak over.

Tegen het eind van de zeventiende eeuw veranderde de mode echter opnieuw en gingen de vrouwelijke en de mannelijke hoge hak verschillende kanten op. De mannelijke werd vierkant, robuuster enkorter; de vrouwelijke slanker en gebogen.

Het verhaal van de mannelijke hoge hak komt eindigt bij de Verlichting. De mannelijke mode verschoof naar het praktische en het eenvoudige. Juwelen, heldere kleuren en ook statussymbolen als hoge hakken verdwenen. Tegen 1740 werden ze uitsluitend nog door vrouwen gedragen en tegen het uitbreken van de Franse Revolutie zelfs niet langer door hen.

In het midden van de negentiende eeuw kwamen ze nogmaals terug, ditmaal als erotisch accessoire voor vrouwen, waaraan ze volgens Semmelhack hun huidige associatie met vrouwelijkheid te danken hebben. Semmelhack beweert tenslotte dat het mogelijk is dat hoge hakken ooit opnieuw in de mode komen voor mannen, al zou dat eerst volledige gelijkheid tussen de geslachten vereisen.

• Gebaseerd op:BBC
• Powered by:Express

Mannen worden als een geheel gezien; vrouwen als de som van hun lichaamsdelen

Psychologisch onderzoek toont aan dat onze hersenen – en dit geldt voor beide geslachten – een tendens vertonen om mannen als totaalobject te beschouwen en vrouwen als bestaande uit een verzameling individuele lichaamsdelen. De objectivering van vrouwen zou dus minder te maken hebben met seksisme dan met evolutionaire of sociale hersenprocessen, zo schrijft de Huffington Post.
Seksuele objectivering van vrouwen is alomtegenwoordig in magazines en op internet. Onderzoek dat verleden maand werd gepubliceerd in het European Journal of Social Psychology geeft echter een totaal andere verklaring voor dit fenomeen aan dan gebruikelijk.
De auteur van de studie, Sarah Gervais van de Universiteit van Nebraska, ging op onderzoek en ontwikkelde een psychologisch experiment om de manier in kaart te brengen waarop mannen en vrouwen worden gepercipiëerd en herkend.
Om het idee van gelokaliseerde perceptie (focussend op de seksuele regio’s) van vrouwen te testen gaf ze haar testpatiënten 48 foto’s van jonge mannen en vrouwen. Achteraf kregen ze de originelen opnieuw te zien naast foto’s met kleine aanpassingen aan de seksuele regio’s (borsten en taille) en moesten ze de originelen aanwijzen.
Hieruit bleek dat er een heel duidelijk verschil is tussen de manier waarop mannen en vrouwen gepercipiëerd worden. De individuele regio’s van vrouwen werden gemakkelijker herkend, terwijl mannen eerder als een totaalbeeld werden beschouwd. Ook wanneer ingezoomde foto’s van de seksuele regio’s werden getoond, werden vrouwen veel vaker herkend dan mannen.
“Zowel mannen als vrouwen doen dit,” voegt Gervais hieraan toe, “dus beschuldig niet enkel mannen van objectivering.” Hoewel er evolutionaire verklaringen mogelijk zijn, is het feit dat beide geslachten aan objectivering doen een indicatie dat de echte schuldige de media is, die ons gewoon gemaakt heeft aan vrouwen die hun lichaam gebruiken om producten te verkopen.

Bron : :The Huffington Post /:Express.be

Elite-atleten reizen naar de Spelen: vrouwen in economy, mannen in business class

Eén jaar geleden versloeg het Japanse vrouwenvoetbalteam de Verenigde Staten in de finale van het WK. De overwinning betekende een welkome zonnestraal in de door de tsunami en Fukushimaramp geteisterde Japanse natie.

Maar wanneer de Japanse voetbalsters vorige zondag richting Olympische Spelen in Londen vlogen, deden ze dat in economy class. De Japanse mannen - die nooit verder raakten dan de achtste finales op een WK - vlogen in business class.

Het Australische vrouwenbasketbalteam mocht op eenzelfde behandeling rekenen. Terwijl de heren in business zaten, moesten de vrouwen de lange reis in economy afleggen. De Australische vrouwen wonnen tijdens de drie laatste olympiades telkens zilver; de mannen wonnen nog nooit iets.

Een woordvoerder van het Australische Olympische Comité roept verzachtende omstandigheden in: ‘Om te beginnen kunnen de verschillende sportbonden hun budget naar wens besteden, ten tweede speelt de lengte van de mannelijke basketters toch een zekere rol.’

Bron : Express.be