Op dit moment in de geschiedenis zijn er meer dan vijftig voortgaande conflicten in de wereld. Dit is het hoogste aantal sinds het einde van de tweede wereldoorlog. Helaas - maar het is ook natuurlijk - de aandacht is ongelijk verdeeld onder de oorlogen die meer dan negentig landen in de wereld vernietigen. Vanwege veel redenen krijgen sommige conflicten meer aandacht dan andere, en onvermijdelijk, mobilisaties om ze te bestrijden, of zelfs, eenvoudiger, solidariteit initiatieven voor de getroffen bevolkingen, worden uitgevoerd volgens een soort van politieke agenda die het risico loopt hele rijen van kennis en bewustzijn te verliezen.
Voorbij dit is er een wereldwijde oorlog die de basis is van alle conflicten, maar die altijd wordt bediscussieerd in een bepaalde mate en altijd in de kielzog van - vaak emotionele - of sensationele gebeurtenissen. Dit is de oorlog tegen immigratie, die wordt gevoerd met de regulerende en repressieve instrumenten die we zo goed kennen, en die nog steeds slachtoffers eist langs alle grenzen.Om in ons gebied te blijven zijn, vanaf het begin van het jaar tot 25 oktober, volgens de laatste update van de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM), minstens 472 mensen gestorven en 479 zijn op de centrale Middellandse Zee route vermist. Deze aantallen zouden altijd als conservatief moeten worden beschouwd omdat het onmogelijk is zeker te zijn over alle migratie reizen of hoeveel mensen in een gegeven tijdsperiode op pad gaan.
Op vrijdag 17 oktober vond niet ver van Lampedusa, in de Maltese SAR zone, nog een schipbreuk plaats, die het leven kostte aan verschillende kinderen en een zwangere vrouw. Volgens getuigenissen van degenen die aan boord waren is een totaal van twintig mensen vermist.
De overlevenden zeiden dat 35 van hen begonnen vanuit Al Khums, Libie, op een glasvezel boot die na twee dagen op zee kapseisde.
Op 27 oktober stierven minstens vier mensen nadat een vaartuig zonk bij de zuidwestelijke kust van Lesbos, Griekenland. Zeven overlevenden, allen Soedanese burgers (om te spreken over vergeten oorlogen), werden gered.
De volgende dag stierven achttien immigranten bij de kust van Sabrata, westelijk Libie.
Het is een deprimerend maar noodzakelijk boekhouden om de enorme ernst te begrijpen van wat er gebeurt, waarbij we er aan blijven denken dat achter deze koude aantallen altijd mensen met hun verhalen, hoop, en levensplannen zitten die voorgoed zijn afgesneden.
In de nasleep van de Sabrata schipbreuk kondigde de organisatie Vluchtelingen in Libie "nog een tragedie in de Middellandse Zee" aan, waarbij werd opgeroepen tot onmiddellijke interventie door Europese autoriteiten om veilige vlucht routes voor vluchtelingen te garanderen.
"De weg naar zogenaamde veiligheid in Europa", gaat de organisatie door, "blijft moorden omdat Europa weigert veilige routes te garanderen, omdat Europa door blijft gaan met het aanhalen van diens greep op de kwetsbaren, omdat Europa blijft doorgaan met het financieren van milities en gewelddadige groepen die misdaden tegen de menselijkheid plegen in Libie en Tunesie. En vroeger of later zal Europa zich moeten verantwoorden voor diens acties."
Vluchtelingen in Libie demonstreerde, samen met andere associaties en NGOs, afgelopen maand in Rome om de regering te vragen het memorandum tussen Italie en Libie dat in 2017 is ondertekend niet te vernieuwen. Het akkoord wordt, tenzij het wordt ingetrokken of bijgesteld door een van de landen, automatisch iedere drie jaar vernieuwd.
Italie had tot 2 november om het memorandum te blokkeren, maar het is duidelijk dat de regering Meloni het voorbij liet gaan, waarbij zelfs enkele moties van de oppositie die oproepen tot het niet hernieuwen, of in ieder geval aanpassen, van dit criminele akkoord, werden genegeerd. Dit betekent dat op 2 februari volgend jaar het Italie-Libie memorandum automatisch zal worden verlengd met nog eens drie jaar.
Zoals al uitgelegd op deze bladzijden is dit een waarlijk slecht verdrag waardoor Italie de criminelen van de zogenaamde Libische kustwacht voor grenscontrole steunt.
Vanwege dit akkoord worden duizenden mensen willekeurig gedetineerd, en geschat wordt dat meer dan 158.000 migranten zijn teruggestuurd naar Libie, waar marteling, geweld en slavernij zijn vastgelegd door de Verenigde Naties, het Internationale Strafhof, en onafhankelijke organisaties zoals Human Rights Watch en Amnesty International.
De Verenigde Naties bevestigden, door middel van een veldonderzoek in maart 2023, dat misdaden tegen de menselijkheid zijn gepleegd in Libie en riepen op tot de stopzetting van alle vormen van steun aan het Noord Afrikaanse land. Zelfs de Italiaanse Rechtbank van Cassatie en de Europese Rechtbank van Mensenrechten hebben bepaald dat Libie geen veilige plek is voor het verplaatsen van geredde personen.
Toch werden, dit jaar alleen, volgens data van de IOM, 22.509 migranten op zee onderschept en teruggestuurd naar Libische detentie centra.
Ondanks dit alles gaat de samenwerking tussen Italie en Libie door en zal het blijven doorgaan. Het is duidelijk dat de fascistische regering die ons land onderdrukt geen bedoeling heeft om te knoeien met het akkoord. Aan de andere kant vormt iedere kritiek van de onmenselijkheid van het memorandum of de criminele aard van onze Libische partners geen probleem voor degenen die veilige repatriering garandeerden, volledig met een vlucht van de staat, naar een persoon als generaal Almasri, die door het Haagse Gerechtshof is aangeklaagd wegens oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid.
Echter, het moet niet worden vergeten, en het is altijd de moeite waar om dit te herhalen, dat dit akkoord werd ondertekend door een centrum-linkse regering, op dat moment geleid door Paolo Gentiloni (met Marco Minniti op binnenlandse zaken), zoals die politieke factie - in de loop van de tijd - een veelvoud van andere immigratie verbonden gruwelijkheden heeft voortgebracht.
De bureaucratische en repressieve vervolging van de meest kwetsbaren, de ongedocumenteerden, en degenen die zijn gedwongen te vluchten (zelfs) van gewapende conflicten, vertegenwoordigt op zichzelf de belichaming van alle oorlogen. Het is de agressie, zowel op basis van klasse als racistisch, waarmee de heersende klassen de oorlog verklaren tegen de menselijkheid.
Alberto La Via
https://umanitanova.org/migrazioni-e-memorandum/
Orig: (en) Italy, FAI, Umanita Nova #32-25 - Migrations and memoranda (ca, de, it, pt, tr) [machine translation]
_______________________________________
Source: A-infos-nl@ainfos.ca
Geen opmerkingen:
Een reactie posten