Wie het einde van de eurozone wenst moet dit eens aandachtig lezen

De huidige monetaire unie is de laatste in een lange reeks van gefaalde pogingen om een gemeenschappelijke munt te introduceren op het continent. Drie van de meest opmerkelijke voorgangers zijn de Donaumonarchie, de Sovjetunie en Joegoslavië. Alle drie eindigden met hyperinflatie.
Dat schrijft Professor Anders Åslund van Georgetown University op Vox Europa. Zijn historische observatie wordt deskundig samengevat en becommentarieerd door ZeroHedge

Deze drie multinationale staten trachtten in de twintigste eeuw een gemeenschappelijke munt te introduceren. Oostenrijk-Hongarije eindigde in hyperinflatie, Joegoslavië kreeg er tweemaal mee te maken en tien van de vijftien voormalige Sovjetrepublieken zagen de waarde van hun munt instorten.
Economische output viel in het voormalige Sovjetblok met 52%. Vijf van de twaalf ex-Sovjetstaten hadden in 2010 nog steeds het BBP-per-capita-niveau van 1990 niet geëvenaard. Hetzelfde is waar voor Servië en Montenegro en waarschijnlijk ook voor Kosovo en Bosnië-Herzegovina. Oostenrijk en Hongarije deden er ongeveer dertig jaar over om van de hyperinflaties van de jaren 1920 te herstellen.
Åslund noemt als voornaamste redenen voor de economische wantoestanden “systemische veranderingen, concurrentiële monetaire expansie met hyperinflatie tot gevolg, instorting van het betalingssysteem, uitsluiting van het internationaal financieel systeem, stilvallen van de handel en tenslotte ook oorlog.”
De verwoede pogingen om via monetaire politiek op korte termijn meer economische vraag te genereren, mondden dus telkens uit in hyperinflatie, aldus ZeroHedge.
Toch is er volgens Europese leiders ditmaal geen reden tot wanhoop. Europa heeft in Duitsland een gulle weldoener met welgevulde zakken. Eurocraten hebben het risico op bankroet nietig verklaard en falen onwettelijk gemaakt. Zowel ZeroHedge als Åslund zijn echter veel minder optimistisch.
De Duitse econoom Hans-Werner Sinn stelt dat de Target2-balans een verborgen bailout is van de Bundesbank. Als een land (Griekenland) uit de eurozone stapt of de Target2-balans begrensd wordt, zal de huidige slow motion bankrun versnellen en het banksysteem instorten.
De gevolgen zijn kapitaalcontroles, liquiditeitsbevriezing en hoge inflatie, eerst in Griekenland en dan in andere landen. Tot zover zijn Åslund en ZeroHedge het helemaal met elkaar eens, maar ze verschillen in hun conclusie.
Volgens Åslund moet de eurozone “koste wat het kost” bijeen worden gehouden om hyperinflatie en totale economische chaos te vermijden.
ZeroHedge wijst er echter op dat die ‘kost’ een naam heeft: Duitsland.
Het blog waarschuwt dat de Duitsers deze keer niet zomaar zullen opdraaien voor de schulden van buren, die gretig op hun kosten leven. De drie voorgaande monetaire unies hadden ook een sterk en rijk land dat redding zou brengen, maar eindigden toch in hyperinflatie.
Eigenlijk hebben de eurocraten vandaag nog één argument over: “Deze keer wordt het zeker anders!”

Bron : Zero Hedge / Express.be

De introductie van de euro en Operatie Zelfbedrog: hoe sluwe politici het ganse Europese volk om de tuin leidden

Pas vrijgegeven Duitse staatsdocumenten tonen aan dat de founding fathers van de euro maar al te goed wisten welke risico’s en gevaren verbonden waren aan de introductie van een eenheidsmunt. Maar economische details moesten wijken voor politieke overwegingen.

Vooral de inclusie van Italië in de monetaire unie was voor vele experts een zet die economisch geen steek hield,blijkt uit documenten waarop het Duitse magazine Der Spiegel beslag kon leggen. Desondanks werd Rome toch uitgenodigd om toe te treden, puur uit politieke motieven. Daarmee schiep de Unie meteen een precedent: ook de nog twijfelachtigere toetreding van Griekenland  vormde twee jaar later geen probleem meer.

De documenten bewijzen wat velen al langer wisten: dat economische data en financiële statistieken weinig uitmaakten voor politici die het volk wijsmaakten dat ze de economische ontwikkeling volledig naar hun hand konden zetten.

“Operatie Zelfbedrog” begon in december 1991 in Maastricht. De Europese staats- en regeringshoofden kwamen er samen om een akkoord te sluiten over de introductie van een eenheidsmunt tegen 1999.

Toen al was de Duitse regering op de hoogte van de boekhoudkundige trucs van Italië om op papier te voldoen aan de vereisten van de toetreding. Men was er ook van op de hoogte dat zowel Italië als België druk hadden uitgeoefend op hun centrale banken om valse cijfers te publiceren en de realiteit rooskleuriger voor te stellen dan ze in werkelijkheid was.

In Maastricht werd overeengekomen dat geen enkele lidstaat een schuld van meer dan 60% van zijn bruto binnenlands product mocht hebben. De schuld van Italië was echter dubbel zo groot en toonde amper tekenen van beterschap.

Verscheidene experts in de Duitse regering wezen in de aanloop naar 1998 al op de 'enorme risico’s' van de 'Italiaanse schuldenberg.' Het politieke motto van kanselier Helmut Kohl was echter “Niet zonder de Italianen”, want Italië had - omdat het één van de stichtende leden van de Unie was - een soort van “legale claim” op inclusie in de monetaire unie.

Eens de deadline verstreken voldeed de Italiaanse boekhouding aan de Maastricht-criteria. Met dank aan een reeks creatieve boekhoudtrucs en buitengewone omstandigheden. De begroting werd nooit structureel in evenwicht gebracht. Toch bevestigde de voorloper van Eurostat in de lente van 1998 de Italiaanse cijfers.

Kort daarna begon Italië met het terugschroeven van de besparingen. De Bundesbank en de Duitse regering waren daarvan op de hoogte. De Italiaanse begroting van 1999 toonde dat “extra belastinginkomsten gebruikt werden voor nieuwe uitgaven eerder dan om de tekorten aan te zuiveren.” Een situatie die verergerde eens Romano Prodi werd vervangen door de voormalige communist Massimo d’Alema.

Een paar weken voor de lancering van de euro stuurde de financiële attaché van de Bundesbank alarmberichten uit vanuit Rome: “De vraag is of een land met een extreem hoge schuldratio geen risico’s inhoudt voor het succes van de eigen stabiliseringsinspanningen en voor de hele monetaire unie.” Maar de politici negeerden de alarmkreten en zetten het project gewoon door.

Staatsdocumenten van de jaren ’90 van vorige eeuw tonen aan dat Europa als monetaire unie bijna onmogelijk kan functioneren. Politiek opportunisme heeft altijd de overhand gehaald, en blijft dit ook vandaag nog doen.

De euro is nu veertien jaar oud en al twee jaar in crisis. Berlijn begint eindelijk te beseffen dat het zo niet verder kan. Maar net als in de aanloop van de introductie van de eenheidsmunt draaien ook vandaag de hervormingsmaatregelen op weinig anders uit dan op de centralisering van de macht in handen van Brusselse eurocraten.

Bron : Der Spiegel / Express.be