Zitten er gaten in Wilders' 'NExit'-kaas? - La Hollande peut-elle se payer le luxe d'un 'Nexit', un départ de l'UE, comme l'affirme Geert Wilders?

De EU is de wortel van al onze problemen en hoe sneller we die club verlaten, hoe sneller Nederland er bovenop komt. Dat is ongeveer de teneur van een rapport van adviesbureau Capital Economics dat de Nederlandse opdrachtgever en politicus Geert Wilders donderdag aan het grote publiek voorstelde.

Een ‘NExit’ of Nederlandse exit’ heeft volgens het rapport verschillende grote voordelen: Nederland hoeft geen geld meer af te dragen aan de noodlijdende landen van de EU, bevrijdt zich uit het keurslijf en de vaak verstikkende regeltjes van Brussel, kan eigen vrijhandelsverdragen sluiten met snel groeiende economieën en omdat het land een eigen immigratiepolitiek kan voeren kan massaal bespaard worden op de socialezekerheidsuitgaven. De herinvoering van de Nederlandse gulden zou een korte schok veroorzaken, die volgens de cijferaars van Capital Economics snel zou geabsorbeerd worden.

Maar is dat wel zo? Commentatoren en economen zijn verdeeld:

De Financial Times stelt zich vragen bij de voordelen die minder immigratie met zich mee zou brengen: de auteurs van het rapport houden enkel rekening met de kosten, niet met de economische baten van immigratie. Ook bij het bevoordeelde handelsstatuut dat Capital Economics Nederland toebedeelt op basis van zijn belang als handelsnatie kunnen vraagtekens worden geplaatst.

"Dat Nederland volgens het rapport van Capital Economics veel gemakkelijker handelsbetrekkingen kan aangaan met andere landen wanneer allerlei EU-regels en verplichtingen wegvallen, is volgens Belgisch econoom Paul De Grauwe „babytalk”. „Daar moet je een machtpositie voor hebben, en die heeft Nederland niet als het uit de EU stapt. Nederland is de Verenigde Staten niet. Nederland is 'peanuts'. "

"Melk en honing zullen vloeien, goud zal blinken en de zon zal altijd schijnen in het Nederland dat de EU heeft verlaten en opnieuw de gulden invoert," schrijft De Volkskrant (betaalde toegang). "Zowat alle commentatoren hebben de idee geridiculiseerd. Uiteraard gaat het om pure boosaardigheid. Natuurlijk kan Nederland op zijn eentje harde en lucratieve deals sluiten met China en Brazilië. We zijn namelijk erg belangrijk en relevant.
Eens de regering gevallen zal Wilders zijn kans grijpen en het Nederlandse volk naar het eurovrije walhalla leiden."

"Denken ze bij de PVV nu serieus dat Nederland in het geheim uit de euro kan stappen in naam van het behoud van onze nationale democratie?," vraagt Dirk-Jan van Baar zich af op de Dagelijkse Standaard. "Dat we daarna nog een betrouwbare handelspartner zijn? Dat de rest van de eurozone dan niet acuut in een crisis raakt en de miljardenborgstellingen die dan pas echt in werking treden Nederland niet aangaan? En dat we daar na het opblazen van de euro, wat dan eenzijdig de schuld van Nederland is, nog miljarden beter van worden ook? Natuurlijk niet. Maar daar gaat het ook niet om. Het gaat om een actie tegen de 'bangmakerij' die zou komen van al die eurofielen die beweren dat het ontvlechten van de eurozone een politieke en economische ramp zou zijn en op een gecontroleerde manier niet kan. Zo'n gecontroleerd vertrek kan best, als het maar in het geheim gebeurt en de rest van de EU-partners voor voldongen feiten plaatst. Het is dus niet de PVV die stemming maakt, maar het zijn de ongekozen bureaucraten in Brussel die angst aanjagen bij het najagen van hun federale natte droom."

"Met dit rapport heeft Wilders een fantastisch wapen in handen," schrijft Michael van der Gallen in dezelfde publicatie. "Capital Economics is namelijk niet zomaar een bureautje; vorig jaar won het de Wolfson-prijs, op de Nobelprijs na de belangrijkste economische award ter wereld. De PVV-leider kan de statistieken uit dit rapport keer op keer herhalen, waardoor het zelfs de meest hardleerse Nederlandse kiezer duidelijk moet worden dat een Nexit in ons financiële voordeel is. (...) Het enige punt waar we voor moeten waken is dat ze er niet in slagen om het imago Capital Economics te schaden - want daar zullen ze ongetwijfeld vol op inzetten. Het rapport én CE moeten dus met hand en tand worden verdedigd."

• Meer over:
• Geert Wilders
• PVV
• rapport
• NExit
• Capital Economics

FR

Selon le politicien hollandais Geert Wilders, la Hollande a tout intérêt au « Nexit », c'est-à-dire à abandonner l’euro et quitter l’UE, et il s’appuie sur une étude récente pour justifier ses dires.

Wilders dirige le Parti de la Liberté, le parti hollandais d’extrême droite. Lors d’une conférence de presse en marge de sa campagne pour les élections européennes, qu’il a donnée jeudi, il a présenté les résultats d’une étude commandée au think tank eurosceptique Capital Economics. Celle-ci conclut que le PIB hollandais se développerait bien plus rapidement, et qu’il gagnerait même 1.500 milliards d’euros d’ici 2035 si le pays renonçait à son adhésion à l’UE, ce qui signifie que chaque foyer hollandais disposerait d’environ 10.000 euros supplémentaires par an.

L’étude souligne que les Pays-Bas sont un des plus gros contributeurs par tête de l’UE, et qu’ils retireraient plusieurs avantages majeurs d’un «Nexit » : le retour au florin leur permettraient d’appliquer leur propre politique monétaire, et s’ils adoptent le modèle suisse, ils pourront même continuer de profiter de ses bénéfices commerciaux en concluant des accords commerciaux avec les pays de l’UE. Enfin, la Hollande pourrait bénéficier d’une baisse de l’immigration et se libérer du carcan des réglementations européennes.

Depuis la crise de 2008, les Pays-Bas sont englués dans le marasme d’une croissance molle et de la chute des cours de l’immobilier, le chômage est en hausse, et une grande partie de l’opinion est mécontente de la politique d’austérité menée par le gouvernement de Mark Rutte.

Mais cette étude s’est heurtée à un certain scepticisme de la part des analystes et des économistes. Le Financial Times rappelle que même si les Pays-Bas élimineraient leurs dépenses liées aux contributions à l’UE en sortant de l’UE, la croissance du PIB d’un pays dépend de bien d’autres facteurs bien plus incertains, dont une grande part reposerait sur la capacité du pays à conclure des accords commerciaux avec les membres de l’UE et le comportement de sa nouvelle monnaie. Capital Economics affirme que les Pays-Bas sont un partenaire commercial incontournable pour les membres de l’UE et que le retour au florin provoquerait un choc de court terme, qui serait vite absorbé. Mais rien n’est moins sûr, affirme le journal.

Pour l’économiste belge de la London School of Economics, Paul De Grauwe, ces deux hypothèses ne sont rien d’autre que des « babillages ».  «Il faut avoir une position dominante, que les Pays-Basn’auront pas s’ils quittent l'UE. Les Pays-Bas ne sont pas les États-Unis. Les Pays-Bas comptent pour des cacahuètes », a-t-il déclaré.

«L’étude affirme que le lait et le miel couleront, que l’or rutilera, et que le soleil brillera éternellement si les Pays-Bas quittent l'UE et retournent au florin», écrit De Volkskrant (accès payant). «Tous les commentateurs et experts ont ridiculisé cette idée. (…) Bien sûr, ce n’est que par pure méchanceté. Naturellement, les Pays-Bas peuvent signer tout seuls des contrats commerciaux lucratifs avec la Chine et le Brésil. Nous sommes un pays tellement important et pertinent. Dès que le gouvernement aura chuté, Wilders saisira sa chance et il mènera le peuple néerlandais au paradis sans l'euro ».

Enfin, Jeroen Dijsselbloem, le ministre des Finances hollandais qui est aussi le président de l’Eurogroupe, a indiqué qu’il lirait le rapport, mais qu’un départ de la Hollande de l’UE et de l’euro « ne serait pas sage ».

• En savoir plus:
• Hollande
• Pays-Bas
• Nexit
• quitter
• UE
• euro
• départ
• Geert Wilders
• eurosceptique

Bron : Express.be

Amerikaanse investeringsfondsen vinden weg naar Europa terug

Tussen eind augustus en eind september steeg de blootstelling van Amerikaanse investeringsfondsen aan banken in de eurozone met niet minder dan 16%. Het bewijs dat de eurozone opnieuw stabieler wordt,denkt Ralph Atkins van de Financial Times. De onderliggende oorzaak is volgens hem de belofte van Mario Draghi om “whatever it takes” te doen om de euro te redden.
Het gaat volgens Fitch Ratings om de derde stijging op rij en ze is belangrijk omdat de geldfondsen een belangrijke bron van (dollar-)financiering voor Europese banken zijn. Vorig jaar stortte die in elkaar toen Griekenland de eurozone dreigde te verlaten, een situatie die tot de zomer verder bleef verslechteren.
Mogelijke directe interventie in de staatsobligatiemarkten (zoals Draghi beloofde) lijkt de bankensector – vooral die in periferielanden als Spanje – enigszins gestabiliseerd te hebben, een situatie die door het gedrag van de Amerikaanse geldfondsen nu wordt bevestigd.
Is de situatie ietwat verbeterd, dan betekent dit nog niet dat de problemen van de baan zijn. Amerikaanse geldmarktfondsen zijn, zelfs na de recente stijgingen, voor slechts 11% blootgesteld aan eurozonebanken – in mei 2011 was dat nog meer dan 30%. De dollarfinanciering is dus nog steeds relatief laag omdat Amerikanen zich nog steeds zorgen maken over de eurozone.
Fitch-analist Robert Grossman beschrijft de stijging als “een kleine verbetering, maar geen terugkeer naar het niveau van 2011.” Het is echter wel een goed teken: “Verantwoordelijk voor de stijging zijn de conservatieve en zeer gevoelige beleggers. Dat zijn dus goede indicators.”
Vooral Franse banken konden op in september op meer vertrouwen rekenen van de geldmarktfondsen. De blootstelling aan Amerikaans overheidspapier daalde en die aan Japanse banken bleef stabiel.

Bron : Financial Times / Express.be

De echte reden waarom een 'Grexit' uitgesloten blijft, is niet wat men u vertelt

Duitsland, noch Europa kan zich veroorloven Griekenland uit de eurozone te zetten. Dat zou automatisch tot een catastrofe leiden in Spanje en het einde inluiden van de eurozone,' zegt Mats Persson van de Brusselse denktank Open Europe, naar aanleiding van het bezoek deze week van Angela Merkel aan Athene. De Duitse bondskanselier bevestigde gisteren dat Athene ‘een partner’ en ‘een vriend’ van Europa blijft.

Christian Schulz van de Duitse Berenberg Bank ziet een nog belangrijkere reden. Volgens hem staat Merkel onder zware druk van de VS en de Navo-bondgenoten om een strategische ramp ten oosten van het Middellandse Zeegebied te voorkomen:

‘Er zit een geopolitiek verhaal achter dit alles. De Samarasregering in Athene wordt gezien als de laatste kans op een stabiele, pro-Europese regering. Indien Griekenland failliet gaat en de eurozone verlaat, zal de volgende Griekse regering of extreem-rechts of extreem-links zijn. Dat creëert een situatie waarin Griekenland mogelijk een scheepsbasis aan de Russen biedt en de instabiliteit in Syrië, Egypte en Turkije vergroot. President Obama en Merkel zijn hierover al in nauw contact geweest,’ zegt Schulz in de Daily Telegraph.

Ook het Internationaal Instituut voor Strategische Studies heeft gewaarschuwd voor een escalatie van de Griekse problemen naar de Balkan en het nabije Oosten, wat een herbewapend Rusland enkel gunstig zou uitkomen.

Nog volgens Schulz hoedt het Kanzleramt in Berlin zich ervoor om de relatieve kalmte in de markten - sinds de aankondiging van de ECB dat ze ongelmimiteerd staastobligaties zal aankopen om de EMU te beschermen - te verstoren: ‘De Duitsers weten dat een run op de banken mogelijk blijft en willen dat risico niet nemen.’

Bron : The Daily Telegraph / :Express.be

Euro lijkt septembermaand te overleven, maar nu al juichen is ongepast

September is een cruciale maand voor de eurozone. Er had veel verkeerd kunnen lopen, maar we lijken de eindstreep te zullen halen. The Economist denkt dat we blij mogen zijn over de staat van de muntunie, maar ook dat we best nog even wachten met juichen.
Het Duitse Grondwettelijk Hof heeft groen licht gegeven voor het reddingsfonds, de bankenunie komt er, de Nederlandse kiezers hebben uiteindelijk toch voor Europa gekozen en de ECB belooft de euro te zullen redden.
Dit goede nieuws bedaart de gemoederen echter niet helemaal. De Duitse uitspraak verbergt addertjes onder het gras, Nederland is beduidend sceptischer geworden over Europa, Griekenland is nog steeds een onoplosbaar probleem en het valt nog af te wachten of de ECB haar belofte kan invullen.
Toch is het goed dat de storm van september relatief mild blijkt te zijn en dat de Europese leiders tenminste pogingen ondernemen om vooruitgang te maken. Politieke unie – volgens The Economist een absolute vereiste om de crisis te overwinnen – is bespreekbaarder geworden.
Barroso riep deze week op tot een Europese “federatie van natiestaten” en zelfs de Fransen lijken niet helemaal tegen het idee gekant te zijn. De building blocks van de nieuwe unie worden moeizaam voorbereid: bankenunie, fiscale unie, economische unie en politieke unie.
Deze eengemaakte federatie zal echter niet voor binnen nu en een jaar zijn. Het grootste obstakel is immers – in de woorden van een onbekende Eurocraat – “het duivelspact tussen diegenen die soevereiniteit weigeren te delen [Frankrijk] en diegenen die risico weigeren te delen [Duitsland].”
Gelukkig beginnen de leiders van de eurozone stilaan te beseffen dat de ultieme catastrofe enkel vermeden kan worden door in de richting van unie te bewegen. Angela Merkel is zelf al gewonnen voor het idee van een transferunie. De Duitse en Franse bezwaren zullen uiteindelijk worden overwonnen.
Transfers alleen zijn niet genoeg om de crisis te bedwingen, maar zijn wel een teken van politieke eenheid en een duidelijke stap in de juiste richting. Het enige risico is volgens The Economist dat intra-Europese solidariteit kan omslaan in een verbreding van de kloof tussen schuldeiser en schuldenaar.

Bron : The Economist / Express.be

Is Europa een transferunie geworden?

De crisis in de eurozone bereikt langzaam zijn eindfase en het lijkt alsof ze een oude paradoxale tendens zal bevestigen: dat van het recht van de zwakste in de strijd tussen schuldeisers en schuldenaars. Dit schrijft de schrijver en columnist John Plender op de website van de Financial Times (betaalde toegang).

Het voorlopig laatste voorbeeld van de graduele erosie van de macht van schuldeisernaties is het recente ECB-initiatief om de schulden van de periferie via rechtstreekse transacties aan te kopen.
Het is natuurlijk waar dat de Duitsers een dominante rol spelen in dit drama en al jaren moralistische besparingsprogramma’s opdringen aan schuldenaarsnaties om zo hun financiële hulp te verantwoorden tegenover hun bevolking. Toch is het hele euroverhaal, ondanks hevige anti-Duitse retoriek, er één van onophoudelijke transfers van rijk naar arm.
Noord-Europa heeft nu al substantiële verliezen geleden op de leningen die het verstrekte aan Zuid-Europa en Ierland. Mark Cliffe, hoofdeconoom bij ING, maakt duidelijk dat een default van die landen enkel de onvrijwillige transfer van middelen definitief zou bevestigen.
De manier waarop de reddingsfondsen leningen bieden tegen betere voorwaarden is nog zo een impliciete – en onvrijwillige – transfer. Hetzelfde geldt ook voor liquiditeitsinjecties en aankoop van activa om de financieringskosten van banken laag te houden.
Het doel van dit alles is een grotere crisis te vermijden. De strategie die wordt aangeboord saboteert echter alle goede intenties. Er is immers een devaluatie nodig om export te stimuleren en groei te genereren in de context van een verzwakkende binnenlandse vraag.
Doch, hier staat de monetaire unie in de weg. De schuldenaarsnaties kunnen niet uit de schuldenval ontsnappen tenzij één van de volgende twee maatregelen worden doorgevoerd:
Interne devaluatie of lagere lonen. Ierland heeft hier relatieve successen mee geboekt, maar de arbeidsmarkten van Spanje, Italië, Portugal en Griekenland zijn veel te rigide. Zulke loonsverlagingen zouden ook tot sociale onrust leiden en de groei in het Noorden beknotten.
Looninflatie in Duitsland. Significante en langdurige verhogingen van de arbeidskost in Duitsland kan eveneens het concurrentievraagstuk oplossen, maar de historische ervaring van Duitsland met hyperinflatie maakt dit erg onwaarschijnlijk.
Zolang deze maatregelen niet worden doorgevoerd zal de eurocrisis blijven voortduren en zal het Noorden impliciete transfers blijven doen naar de periferie – volgens Charles Dumas van Lombard Street Research zouden die transfers tussen 2012 en 2015 tussen 1.250 en 2.400 miljard euro bedragen.

Bron : Financial Times / Express.be

Wie profiteerde er nu echt van de euro? De enige grafiek die u moet zien...

Tegenstanders van besparingen stellen dat de kerneconomieën jarenlang geprofiteerd hebben van de euro door hun export naar de periferie te stimuleren via inflatie in de PIIGS-landen. Mensen als Monti en Rajoy eisen dan dat ze nu hun deel doen door de PIIGS te helpen via goedkope leningen en schuldovernames.
Deze conventionele wijsheid is helemaal fout, argumenteert Zerohedge, en is gebaseerd op mercantilistische argumenten en politieke spelletjes. De relevante statistische data, verzameld door de bank UBS, tonen duidelijk aan dat het de PIIGS-landen zijn die onder de euro een toenemende levensstandaard kenden, terwijl landen als Duitsland en Oostenrijk achterop hinkten.

Duitsland, Ierland, het grootste deel van Italië en de Franse middenklasse ondervonden een significante daling in hun levensstandaard (het rijkste inkomenskwintiel kwam er wel relatief goed vanaf). Griekenland, Portugal en Spanje daarentegen profiteerden tot 2010 van de euro en zagen hun nominale inkomen veel meer stijgen dan inflatie.
Deze informatie geeft Duitsland voldoende munitie om zich te verdedigen tegen de pogingen om het valse schuldgevoelens aan te praten. De pleitbezorgers van de herverdeling zullen zich echter niet zo vlug gewonnen geven.
We zullen binnenkort waarschijnlijk een verschuiving zien van de focus op wie profiteerde van de euro naar argumenten over gelijkheid. Als Duitsland geen schuldgevoel kan worden aangesmeerd met de eurogeschiedenis, zal het worden geprobeerd met emotionele argumenten over de gebrekkige economische toestand van de armsten in de PIIGS-landen.
Het enige mogelijke resultaat is een politieke impasse. De ‘kernlanden’ zullen weigeren om, na meer dan twaalf jaar euro, hun eigen levensstandaard te blijven verlagen om de toestand in de periferie te verbeteren. Omgekeerd zullen de PIIGS-landen niet bereid zijn om economische pijn door te rekenen aan hun bevolking en dan maar blijven hameren op ‘solidariteit’.
De politieke leugen van de Duitsers als profiteurs van de euro is nu dus helemaal doorprikt, schrijft ZeroHedge, en politiek euroscepticisme zal hoogtij vieren in de landen die verwacht worden redding te brengen. Dit kan een sleutelmoment worden, met de moeilijke maand september in het vooruitzicht.

Bron : Express.be

Stichter van de euro geeft toe dat sommige landen de eurozone best verlaten

Otmar Issing, één van de founding fathers van de EU, waarschuwt in zijn nieuw boek ‘How We Save The Euro And Strengthen Europe’, dat de eurozone wel degelijk uit elkaar kan vallen. Issings vaderland Duitsland blijft er volgens hem best in, zegt hij in een interview met The Telegraph.
“Alles wijst erop dat we de eurozone moeten redden,” schrijft Issing, “maar hoe veel landen er op de lange termijn kunnen inblijven, valt nog af te wachten.”

Issing is één van de founding fathers van de euro, maar was van bij het begin sceptisch over het plan van een monetaire zonder politieke unie. Zijn visie voor de toekomst van de eurozone is er één mét Duitsland, maar eventueel zonder bepaalde andere landen. Die andere landen zouden dan vrij zijn om hun schuldenproblematiek zelf op te lossen.
Issing vernoemt in zijn boek Griekenland niet expliciet. Het is echter duidelijk dat hij naar dit land dat op de rand van de financiële afgrond en verplichte exit uit de monetaire unie staat, verwijst.
De Duitse econoom gelooft niet dat de ECB redding kan brengen: “Er is geen snelle oplossing. Eurobonds of iets dergelijks zouden het einde betekenen van een muntunie die gericht is op stabiliteit.” Hij voegt hier aan toe dat de euro eigenlijk tot nu toe stabieler is geweest dan de Deutsche Mark.
De ECB is volgens hem niet bedoeld om politieke oplossingen te bieden. “Een centrale bank fungeert als lender of last resort voor het bankstelsel, maar niet als redder van overheden. Overdreven verwachtingen kunnen het prestige van de institutie schaden.”
Een Grexit is volgens hem dus zeker mogelijk, maar hij spreekt zich niet openlijk uit voor de wenselijkheid daarvan. Issing verklaart: “Er zouden significante risico’s mee gepaard gaan, niet in het minst voor de gewone Griekse bevolking.”


Bron : The Daily Telegraph/ Express.be

EU-politici praten eurozone het graf in

Jean-Claude Juncker, de voorzitter van de Eurofingroep, waarschuwde deze week op de Duitse televisie voor een exit van Griekenland uit de eurozone, al voegde hij er aan toe dat zo’n exit 'beheersbaar, maar niet wenselijk is.'

De Portugese krant Diário Económico denkt dat Europese politici vooral wat meer kansen zouden moeten grijpen om... te zwijgen:

‘EU-politici praten gewoon te veel. De eurocrisis is voornamelijk een vertrouwenscrisis... En dat vertouwen kan enkel worden hersteld indien de schuldeisers een coherente strategie en communicatie ontdekken. Het probleem met de EU-politici is dat ze elke dag opnieuw interviews weggeven, positie kiezen... Je zou bijna verlangen naar de Spaanse koning Juan Carlos die de Venezolaanse president Chavez toesnauwde: ‘Waarom hou je je mond niet?’

Juncker probeerde het effect van de uitlatingen van de Duitse minister van Economie, Philipp Rösler te counteren, een plan dat volledig de mist in ging. De markten blijven voorlopig nog rustig. Maar het spectrum schetsen van een euro zonder Athene helpt op dit momenet echt niet, zelfs indien zo’n scenario achter de schermen wordt besproken.’


Bron : Express.be

Enkel de snelle val van de euro kan Spanje nog redden

Het uiteenvallen van de eurozone wordt nu openlijk besproken. De situatie in Spanje en Griekenland is dramatisch en zelfs Duitsland komt onder druk omdat de Bundesbankzo veel geld heeft uitstaan in de landen van de periferie. De inactiviteit van de Europese leiders is opnieuw de rode draad door deze crisis, maar het lijkt er op dat de financiële markten nu zelf voor een oplossing zullen zorgen, schrijft Martin Feldstein, professor aan de universiteit van Harvard in de Financial Times.

Een doorgezette koersdaling van de euro  zou de sleutel tot de redding van de eenheidsmunt kunnen zijn. De euro is het voorbije jaar 15% van zijn waarde kwijtgespeeld tegenover de dollar. Mocht de munt nog eens 15% dalen dan bereiken beide munten pariteit, maar noteert de euro nog steeds 20% boven zijn historisch laagterecord van 84 eurocent per dollar.

Een lage euro heeft tal van voordelen: de uitvoer wordt aangzwengeld, invoer wordt duurder, wat voordelig is voor producten die binnenin de eurozone worden gemaakt en de handelsbalans van de landen van de eurozone in evenwicht brengt.  Meer uitvoer beteken meer inkomsten wat gelijk staat aan een toename van de inkomsten uit belastingen.

Munten kunnen snel in waarde dalen: in 2008 verloor het Britse pond 25% van zijn waarde in zes maanden. De euro kan dalen zonder tussenkomst van de ECB, al kan die wel een handje toesteken door bijvoorbeeld geld bij te drukken.

De euro was altijd al een riskante onderneming: een snelle devaluatie lost het probleem van de gebrekkige constructie niet op, maar neemt wel een deel van de huidige problematiek weg. Er moet minder worden geleend op de markten, de landen van de periferie worden opnieuw concurrentiëler en kunnen zich gaan focussen op prductiviteit en arbeidskosten die hen de laatste jaren fataal zijn geworden.

Feldsteins analyse komt overeen met die van hefboomfondsmanager Bruce Krasting eerder deze maand:

‘Er is nog een optie over. Devalueer de euro met 20% of meer. Dit zou een stabiliserend effect hebben op de echte economie van de eurozone. Er zou inflatie worden gecreëerd, wat de reële waarde van de Europese schulden omlaag zou halen. Ook Duitsland zou akkoord zijn omdat zo'n devaluatie zijn concurrerende exportpositie binnen de EU laat behouden en die positie buiten de EU nog eens versterkt. De technocraten in Brussel zijn ook vragende partij, want het is de enige manier om de monetaire unie te redden.’

Bron : Financial Times / Express.be

Lagarde (IMF) waarschuwt voor het einde van de euro

Nu de Grexit een uitgemaakte zaak is, vreest het IMF het ergste voor de toekomst van de euro. Johan Van Overtveldt over het verhaal achter de waarschuwing van Lagarde.




© Reuters


Terwijl de markten Spaanse en Italiaanse rentes blijven opdrijven uit ongenoegen met het beleid ten aanzien van de crisis in de eurozone, deed Christine Lagarde,de afgevaardigde bestuurder van het IMF en de gewezen Franse minister van Financiën, een erg opmerkelijke uitspraak op de Amerikaanse televisiezender CNN. Europa, aldus Lagarde, “moet in minder dan drie maanden actie ondernemen om de eenheidsmunt te redden”.

Daarmee zit Lagarde exact op dezelfde lijn als financieel goeroe George Soros die enkele dagen terug een identieke uitspraak deed. Het verschil tussen beiden is natuurlijk dat Soros een boeiende en intelligente waarnemer is die evenwel buiten het beleidsdomein staat terwijl Lagarde met haar beide voeten midden in het beleidsgewoel rond de eurocrisis staat.

Bronnen in en rond het IMF bevestigen dat de uitspraak van Christine Lagarde absoluut geen verbale uitschuiver is maar wel een goed doordachte waarschuwing naar de rest van de wereld toe. Binnen het IMF blijven er nog maar weinigen over die geloven dat er een constructieve oplossing voor deze crisis binnen de eurozone kan gevonden worden. Europese bewindslui slagen er maar niet in om op een geloofwaardige manier significante stappen te zetten in de richting van een heuse politieke unie, de conditio sine qua non om tot een duurzame Europese monetaire unie te komen.

Binnen het IMF leeft steeds nadrukkelijker de overtuiging dat het met de euro zoals we hem vandaag kennen afgelopen is. Lagarde heeft de rest van de wereld willen waarschuwen dat men zich op die calamiteit moet voorbereiden.

Het is, aldus nog steeds bronnen in en rond het IMF, geen toeval dat Lagarde net nu tot deze uitspraken komt. Diverse discrete peilingen bevestigen een forse zege van de linkerzijde rond Syriza in de Griekse verkiezingen volgende zondag. Vermits er bij onder meer Duitsland geen enkele bereidheid is om een soort van permanente subsidiëring van Athene te gaan organiseren, wordt een exit van Griekenland uit de eurozone (grexit) dan onvermijdelijk.

Meer nog, de voorbereidingen voor die exit worden overal in Europa getroffen, zo bevestigt men ons off the record vanuit twee nationale centrale banken binnen de eurozone. “We zijn het stadium van de intellectuele denkoefeningen voorbij”, aldus één van deze bronnen. Bij de Europese Centrale Bank (ECB) is men er van overtuigd dat de exit van Griekenland op een redelijk geordende manier kan organiseerd worden en de rest van de eurozone intact kan gehouden worden. Bij het IMF gelooft men daar niet en daarom dus de waarschuwing van Christine Lagarde.

Waarom vrezen de bollebozen van het IMF een chaos-scenario? In essentie omdat de grexit de onzekerheid die al zo groot is inzake de toekomst van de eurozone nog verder zal opjagen. Meer bepaald de kapitaalvlucht uit Griekenland, Portugal, Spanje en Italië zal heel snel grootschalige proporties aannemen en elke vorm van normaal economisch en financieel verkeer onmogelijk maken.

Zelfs de ECB zal daar machteloos tegenover staan. Eén van de mogelijke scenario’s waar in Washington ernstig rekening mee gehouden wordt, is dat met name Duitsland zich dan snel van de euro-implosie zal willen isoleren. De herinvoering van eigen nationale munten is dan onvermijdbaar.

Bron : Knack.be

Johan Van Overtveldt

Milton Friedman in 2002: 'De euro wordt de vijand van de democratie'

De Amerikaanse econoom en Nobelprijswinnaar Milton Friedman overleed in 2006. Exact 10 jaar geleden voorspelde hij al de doodstrijd van de euro.  In augustus 2002 zei deze ex-adviseur Richard Nixon en Ronald Reagan in een interview met het Britse magazine Central Banking het volgende met betrekking tot de eenheidsmunt:

‘De eenheidsmunt zal binnen 5 tot 15 jaar imploderen. Niet enkel zal de euro niet functioneren, hij wordt ook ‘de vijand van de democratie’. De euro zal nooit de dollar vervangen en zal altijd een technocratische illusie blijven. Waarom? Omdat Europese werknemers onvoldoende mobiel zijn, de opgelegde economische blokkades te talrijk en de culturele verschillen tussen de verschillende Europese landen te groot om te worden overwonnen. Op een dag zal Europa een zware prijs betalen voor deze tegennatuurlijke munt...

Wie doet beter?

Kort voor zijn dood in 2006 werd Friedman geïnterviewd door Johan Van Overtveldt en Frank Demets van Knack:

Over de euro: 'De euro heeft het mogelijk gemaakt om lage rentevoeten te hanteren in landen met een hoge overheidsschuld, zoals België of Italië. Zonder de euro zou die rentepolitiek onmogelijk zijn geweest. Jammer genoeg heeft Italië, en België in iets mindere mate verzuimd om zijn interne beleid aan te passen. Vroeg of laat brengt dat het land onherroepelijk in de problemen. Ander voorbeeld: Duitsland. Dat zit al jaren in zware moeilijkheden, omdat het zijn mark tegen een veel te hoge koers in het euroregime heeft gebracht.'

'Europa wordt het slachtoffer van zijn eigen vaste wisselkoersen. De discussie is vergelijkbaar met die voor en tegen de invoering van het zomeruur. Er zijn veel manieren om de positieve gevolgen van het zomeruur te bereiken -bijvoorbeeld door te vragen dat iedereen een uurtje later opstaat en gaat slapen. Maar het is gemakkelijker om de klok vooruit te zetten dan om in te grijpen in al die individuele gedragspatronen. Vrije of vlottende wisselkoersen doen hetzelfde als de klok: ze zorgen ervoor dat de economie zich aan de veranderde omstandigheden aanpast zonder dat alle prijzen en lonen expliciet gewijzigd moeten worden.'

Bron : Express.be

Wat wil Merkel?

el - Herman Van Rompuy
Duitsland is het land dat er het meeste baat bij heeft om de euro te redden, maar het doet daarvoor veel te weinig, schrijft Juan Luis Cebriàn op de Spaanse versie van de Huffington Post:

‘De crisis in de eurozone zet Europa voor een historische uitdaging. Mocht de eenheidsmunt verdwijnen dat is de kans groot dat het project van een politieke eenheid mee ondergaat. Zeven decennia zullen dan verloren zijn, het grootste menselijke project sinds de Tweede Wereldoorlog heeft dan gefaald. De omvang van zo’n ramp is amper te bevatten...

Het zou veel pijnlijker zijn om de euro op te geven dan om hem te redden. En net het land dat daar het minste lijkt voor te doen zou er de zwaarste gevolgen van dragen: Merkels Duitsland. Meer dan de helft van de Duitse uitvoer gaat naar de eurozone. Een faillissement zou Duitsland ongetwijfeld in een zware recessie doen belanden.’

In Duitsland geniet de bondskanselier nog steeds veel steun. Volgens een recente peiling van het weekblad Stern staan 62% van de Duitsers nog altijd achter Merkel.

Toch zal ze binnenkort beslissingen moeten nemen, nu de locomotief van de Europese conjunctuur snelheid begint te verliezen en het ene na het andere EU-land in recessie gaat. De vraag wat Merkel wil dringt zich dan ook op. 'Wil ze de besparingspolitiek doorzetten om de Duitsers te plezieren of wil ze Europa redden?', vraagt het weekblad zich af.

Volgens Der Spiegel is de tijd gekomen om toegevingen te doen aan de Europese partners, maar moet dat gebeuren op een manier die Duitsland gezichtsverlies bespaart.

In de Süddeutsche Zeitung schuwde voormalig Groen boegbeeld Joschka Fischer vorige week in dat verband de dramatiek niet:

‘In de twintigste eeuw heeft Duitsland zichzelf vernietigd en het Europese evenwicht tot twee maal toe vernietigd door het continent te willen domineren, door middel van twee oorlogen en zonder daarbij de misdaad en de genocide te schuwen. [...]

Zou het niet tragisch en op zijn beurt ook ironisch zijn, moest, bij het begin van de 21ste eeuw, een ééngemaakt Duitsland, ditmaal met vredevolle middelen en met de beste bedoelingen, het Europese evenwicht voor een derde maal vernielen?"

Duitse DAX grootste slachtoffer verkoopgolf

De Europese beurzen startten juni met een forse tik. Het begin van juni levert een waslijst tegenvallend economisch nieuws op: de Chinese economie sputtert, het ondernemersvertrouwen in onder meer het VK en Spanje varieert van dramatisch tot catastrofaal, en nu lijkt ook de Amerikaanse jobmachine te haperen. De Duitse DAX, zeg maar 'de wereldeconomie in één muisklik', is het grootste slachtoffer.

De Duitse DAX ging vrijdag het hardst onderuit (foto: AFP)
Bel20 sluit bijna 2 procent lager
Slechte Chinese cijfers drukken s…
Hoofdzakelijk
Hier vindt u de liveverslaggeving over de markten: informatie van de redactie, van beurshuizen, sites en sociale netwerken. We werken de informatie voortdurend bij. Vandaag zijn uw livebloggers Koen Lambrecht en Kurt Vansteeland. Heeft u suggesties, vragen en/of opmerkingen: aarzel niet, we houden er in de mate van het mogelijke rekening mee.
17.43 uur: De Bel20 tikt uiteindelijk 1,9 procent lager af. Dat valt nog relatief mee. De Euro Stoxx50 laat 2,2 procent liggen. En opmerkelijk: de Duitse DAX, tot nog toe de sterkhouder onder de Europese beurzen, tuimelt 3,4 procent. De DAX zit volgestouwd met multinationals als BASF, Bayer, Daimler, BMW en Henkel. En is daarmee bij beleggers de favoriete korf om via één muisklik in of uit 'de wereldeconomie' te stappen.
17.23 uur: Reuters-journalist Pedro Da Costa vraagt zich ergens terecht af wat het nut zou zijn van een derde rondje geldcreatie door de Fed.
'Is there any use in pushing long-term rates that are already setting daily record lows?'
16.17 uur: Het negatieve banenrapport in de VS en andere negatieve economische indicatoren voor de eurozone en China beïnvloeden ook de olieprijs. Voor het eerst in bijna 8 maanden daalt de prijs voor Brent-olie uit de Noordzee onder de 100 dollar per vat. De prijs voor een levering van een vat in juli daalt vrijdagnamiddag tot 97,70 dollar.
16.00 uur: Het Amerikaans ondernemersvertrouwen (Conference Board) zakte in mei van 54,8 naar 53,5 punten. Niet florissant, maar min of meer in lijn met de Wall Street-prognose van 53,8 punten. En daar nemen we op een dag als vandaag al vrede mee.
15.52 uur: Een nieuwe dag, een nieuw Duits 'nein'. Dit keer van de Duitse bankenlobby tegen de idee van een Europees spaardepositogarantiefonds.
15.32 uur: Wall Street behoorlijk somber van start. De Dow Jones verliest 1,2 procent, Nasdaq gaat 1,6 procent lager.
15.30 uur: Het Amerikaans jobrapport ontlokt flink wat reacties. 'QED', stellen de economen van BNP Paribas. Ofte 'quantitative easing demanded'. Ofte een derde rondje geldcreatie door de Federal Reserve in een poging de sputterende arbeidsmarkt op koers te houden.
15.23 uur: Opmerkelijk: het zijn vandaag niet de banken de kop van Jut zijn. Wel cyclische sectoren als auto's, grondstoffen en chemie. Niet verwonderlijk: het rondje conjunctuurbarometers bij elke eerste elke werkdag van de maand schetst unaniem een somber beeld van de wereldeconomie ..
14.48 uur: De Duitse bankenfederaties zijn gekant tegen een Europees garantiemechanisme voor depositorekeningen, waar de ECB en de Europese Commissie voorstander van zijn. Gelet op de toestand in sommige Zuid-Europese landen zouden de risico’s verspreid worden, ten nadele van de Duitse financiële instellingen, klinkt het.
14.41 uur: Tegenvallende macro-economische cijfers voorspellen weinig goeds voor bbp-ramingen tweede kwartaal. Bijstellingen op komst, wordt getwitterd. (Sorry, embedden lukt momenteel weer niet.)
14.30 uur: Amerikaans banenrapport valt tegen. In mei kwamen er slechts 69.000 banen bij, veel minder dan verwacht (+155.000). Het cijfer voor april is bovendien neerwaarts bijgesteld. De werkloosheidsgraad stijgt van 8,1 tot 8,2 procent. De beurzen zakken nog een heel stuk dieper. EuroStoxx50 verliest 2,7 procent, Duitse DAX 3,4 procent.
14.29 uur: Europese beurzen 2 procent lager naar jobrapport... Frankfurt -2,8 procent!
14.19 uur: Straks Amerikaans jobrapport. Op Bear & bull geven we nog even een 'bijsluiter' mee ...
14.15 uur: De Belgische rente zakt naar 2,82 procent. Meteen een nieuw diepterecord sinds de start van de geregelde statistieken begin jaren 90 ...
12.59 uur: Zo dadelijk livechat. Laten we het misschien eens over de eurocrisis hebben ...
12.53 uur: Bloomberg heeft al de code van de nieuwe drachme klaar: XGD ...

12.47 uur: Beleggers zetten steeds meer in op een lange economische winter. In Londen zakt de olieprijs onder 100 dollar. De Duitse langetermijnrente gaat pijlsnel de Japanse achterna en bereikt met 1,16 procent een diepterecord. De euro is nog een goede 1,23 dollar waard, een nieuw dieptepunt sinds juli 2010.
11.37 uur: Mooie illustratie hoe lokale factoren steeds minder de koersvorming van de 'Belgische' Bel20 dicteren: een Braziliaanse biertaks haalt de Brusselse beursgraadmeter vandaag nog wat extra onderuit.
11.08 uur: Ook EU-landen buiten de eurozone delen volop in de klappen: Poolse PMI daalt tot 48,9 in mei van 49,2 in april, Deense valt terug van 63,1 tot 54,3.
11.04 uur: Werkloosheid in eurozone stabiel op 11 procent in april. Wel hoogste graad ooit.
10.43 uur: De verliezen in Europa bedragen nu rond het procent. De volgende horde die moet genomen worden, zijn de Europese werkloosheidscijfers om 11 uur. Wellicht zullen die ook niet schitterend zijn, te oordelen naar de algemene economische vertraging in de eurozone.
10.40 uur: In het VK stond de PMI in april nog boven de 50 (op 50,2), maar ook daar is de krimp ingetreden: de index is in mei gekelderd tot 45,9. 'Niemand is immuun voor het getalm van Angela blijkbaar', merkt collega Kurt Vansteeland op. De eurozone is nu eenmaal de voornaamste handelspartner van het VK.
10.26 uur: Nog even terug naar de PMI-cijfers voor de eurozone. Spanje presteert opvallend zwak. In Spanje is de PMI gedaald tot 42,0 in mei van 43,6 in april. Dat is slechter dan verwacht en het laagste cijfer sinds mei 2009. In Italië was er een lichte verbetering, van 43,8 in april tot 44,8 in mei. Frankrijk is ook erg zwak, maar dat was al bekend.
10.21 uur: Een aandeel dat vandaag in de kijker staat, is Assicurazioni Generali. De grootste Italiaanse verzekeraar wint 6,15 procent. Grootaandeelhouder Mediabanca zou CEO Giovanni Perissinotto de laan willen uitsturen omdat de prestaties niet voldoen, vernam Bloomberg uit goede bron.
10.09 uur: In Griekenland zou Syriza nu ruim op kop liggen.
Latest poll shows # Syriza with 6pt lead: Public Issue/Kathimerini poll gives Syriza 31.5% and New Democracy 25.5% | athensnews.gr/portal/8/55975— Athens News (@AthensNewsEU) June 1, 2012
Dat verklaart waarom nu ook Robert Zoellick, de voorzitter van de Wereldbank, dat de Europese leiders zich moeten voorbereiden op een Griekse exit en meer bepaald moeten onderzoeken hoe ze hun banken kunnen herkapitaliseren. Ze moeten zich trouwens ook klaarmaken om grote landen als Spanje financieel te ondersteunen.
10.06 uur: De Italiaanse werkloosheid loopt op.
*ITALIAN APRIL SA UNEMPLOYMENT RATE RISES TO 10.2% FROM 10.1%
— Eloi Eloi (@LemaSabachthani) June 1, 2012
Italian youth unemployment rate at 35.2% in Apr, slightly down from record high 35.9% in Mar #Italy #jobless
— Markit Economics (@MarkitEconomics) June 1, 2012
10.01 uur: Europese industrie maar slapjes.
EZ manufacturing sector contracts at sharpest rate for nearly 3 yrs: final #PMI at 45.1 in May (Apr: 45.9).
— Markit Economics (@MarkitEconomics) June 1, 2012
09.56 uur: Grote bewegingen op til in de petroleumsector en zoals steeds gaat het om miljarden. BP zet zijn 50 procent-belang in zijn Russische joint venture TNK-BP in de etalage. Of de verkoop effectief slaagt, is niet zeker. De marktwaarde van het belang bedraagt ongeveer 20 miljard dollar. De Russische partner Alfa Access Renova (AAR) – een groep van vier miljardairs - spartelde tegen toen BP wou deelnemen aan de ontginning van de Russische Noordpoolreserves en BP wil blijkbaar de handen vrij hebben. Maar volgens sommige bronnen zou het ook een tactische zet kunnen zijn om het belang van AAR in TNK-BP te kunnen bemachtigen en zo helemaal eigenaar te worden van de derde grootste Russische olieproducent. Het aandeel BP reageert in ieder geval positief:+3,85 procent.
09.32 uur: Volgende cijfers tonen aan hoe slecht het wel gaat in Spanje.
RT @MarkitEconomics Spain’s Manufacturing #PMI sinks further in May. Down to 42.0 in May (April: 43.5). Worst reading since May 09
— Chris Adams (@ChrisAdamsMKTS) June 1, 2012
09.21 uur: KBCS-analist Wim Hoste meldt belangrijk negatief nieuws voor AB InBev. De Braziliaanse regering gaat vanaf oktober de federale belastingen op bier fors verhogen. Voor AmBev zou dat gemiddeld 27 procent zijn. Dat zou resulteren in een gemiddelde prijsverhoging van 3,5 procent, aangezien het concern de gewoonte heeft hogere belastingen gewoon door te rekenen. Maar mogelijk kan de hogere prijs wat op de verkoop wegen.
Ook nog meegeven dat KBCS zijn koersdoel voor RealDolmen verlaagt van 21 tot 20 euro, een gevolg van de jaarresultaten. Het advies blijft wel 'kopen'.
09.05 uur: Nog maar eens een beursgang die niet doorgaat. Formula One, de organisator van de F1-wedstrijden en in handen van CVC Capital Partners, stelt zijn beursintroductie in Singapore uit wegens de zwakke markten. De operatie had 2,5 miljard dollar kunnen opbrengen.
09.02 uur: Euronext Brussel is vlak van start gegaan, elders staan er doorgaans lichte winsten op het bord. Niet zo in Frankfurt, waar de DAX 0,15 procent wegzakt.
08.56 uur: Vers bloed voor de beurs van Amsterdam! Al is het zwart bloed... of liever koffie. Douwe Egberts zal vanaf 9 juli noteren. De afsplitsingsoperatie van de koffie- en thee-activiteiten van Sara Lee gaat gepaard met een 'reverse stock split' voor het moederbedrijf.
08.49 uur: De toestand van Spanje blijft bijzonder hachelijk. Volgens de WSJ werkt het IMF in alle stilte aan een reddingsplan voor het Zuid-Europese land. De Spaanse rente heeft immers een kritieke hoogte bereikt, zodat het stilaan onmogelijk wordt voor het land om zich nog op de markten te financieren.
Naast de krimpende economie en de torenhoge werkloosheid zijn vooral de banken een probleem voor de Spaanse overheid. Vrijdag raakte bekend dat er in het eerste kwartaal 100 miljard euro van de rekeningen is overgeheveld naar het buitenland.
Voor de redding van Bankia zou er wel meer tijd zijn dan gedacht. De Spaanse regering zegt tot minstens oktober te hebben om de financiering van de reddingsoperatie van 19 miljard euro rond te krijgen.
Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) werkt achter de schermen aan een reddingsplan voor Spanje. Dat meldde de Amerikaanse zakenkrant The Wall Street Journal donderdagavond.
08.45 uur: De Europese beurzen zullen hoger openen, geven de futures aan. De future op de EuroStoxx50 noteert 0,3 procent in de plus.
08.21 uur: Goede morgen! Een nieuwe maand, een nieuw geluid zullen velen denken. Maar niets van dat alles: de problemen van gisteren zijn er nog altijd. Beginnen we in het Verre Oosten, meer bepaald met China. Het Chinese ondernemersvertrouwen is in mei sterker gedaald dan verwacht en uit het PMI-cijfer kan worden afgeleid dat de industrie nauwelijks nog groeit. Dat is geen goed nieuws voor al wie aan China levert, maar tegelijk wordt de kans groter dat de Chinese overheid meer stimuleringsmaatregelen gaat nemen. De meeste Aziatische beurzen reageerden negatief.

Bron : De Tijd

Waarom eurobonds niet werken

Onder druk van de nieuwe Franse president François Hollande is het idee van eurobonds of euro-obligaties opnieuw op de agenda van het Europese leiderschap komen te staan. De Wall Street Journal geeft echter drie redenen aan waarom dit plan niet meer is dan de zoveelste euro-illusie.

Het argument pro-eurobonds gaat als volgt: bepaalde landen in de eurozone kampen met gigantische fiscale problemen, waardoor hun leenkosten blijven stijgen en de toekomst van de hele unie in gevaar komt. Andere Europese landen doen het echter veel beter en het totaalbeeld van de hele eurozone is gezonder dan dat van de VS (de eurozone heeft een veel kleiner begrotingstekort én een lagere schuldratio dan de VS).

De VS leent tegen interesten die dichter bij die van Duitsland aanleunen dan bij die van Italië. De logica van eurobonds is dan: collectiviseer het lenen, waardoor zowel de leenkosten dalen, als het risico dat een periferieland de rest van Europa de afgrond in trekt. Parallellen worden getrokken met de federalisering van de staatsschulden van de 13 kolonies tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog tegen Groot-Brittannië in 1790.

Het plan heeft echter drie grote gaten, waarvan het laatste het grootst is:

- In 1790 waren de schulden die werden gecollectiviseerd het gevolg van de aan de gang zijnde Amerikaanse Revolutie. Euro-obligaties zouden echter expliciet de toekomstige schulden van landen als Frankrijk en Italië aan Duitsland opzadelen

- De europeriferie zit nu zwaar in de schulden, niet door de offers die ze maakten voor de EU (zoals het geval was in 1790), maar door het falen en/of de onwil om hun binnenlandse uitgaven onder controle te brengen: is het moreel juist om de Duitsers te vragen om op te draaien voor de verkwisting van anderen?

- Europa heeft geen sterke, gecentraliseerde, fiscale autoriteit. Brussel is niet het centrum van alle politieke macht in Europa. Dit maakt van eurobonds iets wat erg lijkt op de euro zelf: een obligatie in de naam van een ‘land’ dat enkel bestaat uit duidelijk verschillende landen met uiteenlopende waarden en consumptie- en spaarpatronen.

Eurobonds zouden zo de monetaire unie veranderen in een schuldenunie: de leenkosten van de probleemlanden dalen waarschijnlijk, maar die van Duitsland stijgen en het is niet zeker welk van de twee effecten doorslaggevend zou zijn.

Wat nog meer is: de druk op de periferie om hun problemen eindelijk aan te pakken door fiscale en arbeidshervormingen door te voeren zou verzwakken. De incentieven om de oorzaken van de problematiek aan te pakken, zouden, in afwezigheid van een fiscale en politieke unie om de hervormingen af te dwingen, grotendeels verdwijnen.

Bron : The Wall Street Journal

Grote investeerders dumpen euro

door Sonny Duijn

AMSTERDAM -  De een naar grootste private fondsmanager van Europa, het Franse Amundi (beheerd vermogen: €659 miljard), heeft zijn blootstelling aan de eurozone in de afgelopen tijd flink teruggebracht nu een Griekse exit meer en meer dreigt. Ook Threadneedle Investment uit het Verenigd Koninkrijk en de Amerikaanse valutaspecialist Merk Investments kregen het benauwd van de eurocrisis en brachten hun posities aan de eurozone terug. Zodoende kwam de euro flink onder druk in de afgelopen periode.

ANP

Amundi, dat voortkomt uit een fusie tussen de vermogensbeheertakken van Credit Agricole en Société Générale, zegt in de persoon van Eric Brard: "Ondanks dat we onze blootstelling aan de euro hebben verlaagd, kan een zwakkere euro goed zijn voor Europe en de exporterende bedrijven in de regio." Volgens hem gaat zijn fonds nog niet uit van het klappen van de eurozone en gaan ze er vanuit dat Griekenland in de monetaire unie blijft.

Dit blijkt uit een artikel van de Britse zakenkrant Financial Times. De euro beweegt rond lage niveaus en raakte donderdag zelfs een dieptepunt in 22 maanden, met $1,2514.

Axel Merk, hoofd investeringen bij Merk Investments, geeft aan dat zijn fonds de laatste euro's op 15 mei heeft verkocht. "We maken ons zorgen over hoe disfunctioneel de gang van zaken is", zegt hij met betrekking tot de eurocrisis.

Amundi, dat vermogen beheert van enkele pensioenreuzen en grote bedrijven, vindt dat het besmettingsgevaar van de Griekse economische tragedie naar Spanje en Italië groter is geworden. Beleidsmakers, zo stelt Amundi, hebben gefaald in het overtuigen van beleggers dat er een beschermingswal is gebouwd die afdoende is.

Andere grote fondsen vrezen ook een exit van de Grieken, en natuurlijk met name de onzekere consequenties daarvan. Hermes Fund Managers heeft zijn blootstelling aan Europese aandelen uit de zwakkere landen teruggebracht tot dicht bij nul. "Politici slagen er niet in de markt te overtuigen", zegt dat fonds.

Verder geven zakenbanken aan dat met name vermogensbeheerders en pensioenfondsen de euro in de laatste dagen aan het verkopen zijn.

Bron : De Telegraaf

Zwitsers maken actieplan voor val euro

GENVE (AFN) - Hoewel Zwitserland er niet van uitgaat dat de eurozone uiteenvalt, bereidt het land zich wel op zo'n scenario voor. Dat zegt de president van de Zwitserse centrale bank, Thomas Jordan, in een zondag gepubliceerd interview met de krant SonntagsZeitung.

Volgens Jordan vreest Zwitserland vooral de eigen concurrentiepositie, omdat een val van de euro waarschijnlijk leidt tot een verdere waardestijging van de Zwitserse franc. Een werkgroep is ingesteld die maatregelen voorbereidt om die stijging binnen de perken te houden.

De centrale bank greep vorig jaar september ook al in toen de franc, die in de huidige crisis geldt als een veilige haven voor beleggers in valuta, te sterk in waarde toenam. Dat is met name voor de export en de toeristische sector een bedreiging 

 Bron : De Telegraaf Nl.

.

Euro in vrije val

Euro valt als een mes

Quotes Performance Charts

Chart: ALL | EUR/USD | GBP/USD | USD/JPY | USD/CAD | USD/CHF | AUD/USD | NZD/USD | EUR/GBP | GBP/JPY

Timeframe: 5 minute | hourly | daily | weekly

Bron : Forex EUR/USD 5 MIN

De introductie van de euro en Operatie Zelfbedrog: hoe sluwe politici het ganse Europese volk om de tuin leidden

Pas vrijgegeven Duitse staatsdocumenten tonen aan dat de founding fathers van de euro maar al te goed wisten welke risico’s en gevaren verbonden waren aan de introductie van een eenheidsmunt. Maar economische details moesten wijken voor politieke overwegingen.

Vooral de inclusie van Italië in de monetaire unie was voor vele experts een zet die economisch geen steek hield,blijkt uit documenten waarop het Duitse magazine Der Spiegel beslag kon leggen. Desondanks werd Rome toch uitgenodigd om toe te treden, puur uit politieke motieven. Daarmee schiep de Unie meteen een precedent: ook de nog twijfelachtigere toetreding van Griekenland  vormde twee jaar later geen probleem meer.

De documenten bewijzen wat velen al langer wisten: dat economische data en financiële statistieken weinig uitmaakten voor politici die het volk wijsmaakten dat ze de economische ontwikkeling volledig naar hun hand konden zetten.

“Operatie Zelfbedrog” begon in december 1991 in Maastricht. De Europese staats- en regeringshoofden kwamen er samen om een akkoord te sluiten over de introductie van een eenheidsmunt tegen 1999.

Toen al was de Duitse regering op de hoogte van de boekhoudkundige trucs van Italië om op papier te voldoen aan de vereisten van de toetreding. Men was er ook van op de hoogte dat zowel Italië als België druk hadden uitgeoefend op hun centrale banken om valse cijfers te publiceren en de realiteit rooskleuriger voor te stellen dan ze in werkelijkheid was.

In Maastricht werd overeengekomen dat geen enkele lidstaat een schuld van meer dan 60% van zijn bruto binnenlands product mocht hebben. De schuld van Italië was echter dubbel zo groot en toonde amper tekenen van beterschap.

Verscheidene experts in de Duitse regering wezen in de aanloop naar 1998 al op de 'enorme risico’s' van de 'Italiaanse schuldenberg.' Het politieke motto van kanselier Helmut Kohl was echter “Niet zonder de Italianen”, want Italië had - omdat het één van de stichtende leden van de Unie was - een soort van “legale claim” op inclusie in de monetaire unie.

Eens de deadline verstreken voldeed de Italiaanse boekhouding aan de Maastricht-criteria. Met dank aan een reeks creatieve boekhoudtrucs en buitengewone omstandigheden. De begroting werd nooit structureel in evenwicht gebracht. Toch bevestigde de voorloper van Eurostat in de lente van 1998 de Italiaanse cijfers.

Kort daarna begon Italië met het terugschroeven van de besparingen. De Bundesbank en de Duitse regering waren daarvan op de hoogte. De Italiaanse begroting van 1999 toonde dat “extra belastinginkomsten gebruikt werden voor nieuwe uitgaven eerder dan om de tekorten aan te zuiveren.” Een situatie die verergerde eens Romano Prodi werd vervangen door de voormalige communist Massimo d’Alema.

Een paar weken voor de lancering van de euro stuurde de financiële attaché van de Bundesbank alarmberichten uit vanuit Rome: “De vraag is of een land met een extreem hoge schuldratio geen risico’s inhoudt voor het succes van de eigen stabiliseringsinspanningen en voor de hele monetaire unie.” Maar de politici negeerden de alarmkreten en zetten het project gewoon door.

Staatsdocumenten van de jaren ’90 van vorige eeuw tonen aan dat Europa als monetaire unie bijna onmogelijk kan functioneren. Politiek opportunisme heeft altijd de overhand gehaald, en blijft dit ook vandaag nog doen.

De euro is nu veertien jaar oud en al twee jaar in crisis. Berlijn begint eindelijk te beseffen dat het zo niet verder kan. Maar net als in de aanloop van de introductie van de eenheidsmunt draaien ook vandaag de hervormingsmaatregelen op weinig anders uit dan op de centralisering van de macht in handen van Brusselse eurocraten.

Bron : Der Spiegel / Express.be