The strong woman from Europe, Angela Merkel,

                                  Tim Acke

'De dubbele Griekse standaard: anti Merkel maar pro Gouden Dageraad'

Aan de ene kant noemen de Grieken Angela Merkel een nazi, maar aan de andere kant steunen vele Grieken de neonazipartij Gouden Dageraad. Een dubbele standaard? vragen de politieke wetenschappers Daphne Halikiopoulou en Sofia Vasilopoulou zich af op het London School of Economics-blog Europp:

‘Hier ligt de contradictie in het Griekse nationalisme: aan de ene hand gaat het tekeer tegen de buitenlandse machten die vele Grieken als de verantwoordelijken voor de voortdurende crisis blijven zien. Ze wijzen op de gelijkenissen tussen de huidige Duitse inmenging in Griekse economische zaken en de nazi-invasie in 1940.

Aan de andere kant stemden 400.000 Grieken recent nog voor de neonazi’s van de Gouden Dageraad en bezorgden ze die partij zo 18 zetels in een parlement van 300. Recente peilingen schatten de steun voor Gouden Dageraad al hoger dan 10%.

Hoe kan een land protesteren tegen het opdringen van een gepercipiëerd ‘Vierde Rijk’ en tegelijkertijd de nazidreiging van binnenuit steunen?’

Bron : Express.be

Griekenland zet 7.000 politieagenten in voor zes uur durend bezoek van Merkel

Nooit sinds het bezoek aan Griekenland van president Bill Clinton in 1999 zijn de veiligheidsmaatregelen in en rond Athene groter geweest dan dinsdag voor het bezoek van de Duitse bondskanselier Angela Merkel aan haar ambtsgenoot Antonis Samaras. Verwacht wordt dat zo’n 7.000 politiemannen worden ingezet om onregelmatigheden te voorkomen.

De politie heeft een samenscholingsverbod uitgevaardigd tussen 9 uur dinsdagochtend en 22 uur ‘s avonds. De twee grootste Griekse vakbonden beraden zich nog over een geschikte locatie om protest te voeren nu het stadscentrum volledig wordt afgesloten. De omgeving van de Duitse ambassade wordt volledig verkeersvrij gemaakt terwijl sluipschutters zullen plaatsvatten in de omgeving van het hotel waar de Duitse delegatie zal verblijven.

Merkel zal vanaf de luchthaven tot aan de locatie waar ze Samaras ontmoet, begeleid worden door verschillende politiecordons.

Om de gemoederen nog wat op te hitsen heeft de woordvoerder van Merkel, Steffen Seibert, alvast aangekondigd dat Merkel 'geen cadeaus voor de Grieken meerbrengt'. Hij zei dat Duitsland de Griekse positie binnen de eurozone steunt zolang het land zijn verplichtingen nakomt.

Verwacht wordt dat Merkel exact zes uur op Griekse bodem zal verblijven.

In Athene zijn daags voor de aankomst van de Duitse bondskanselier al duizenden Grieken de straat opgegaan. Op spandoeken sonden leuzen te lezen als "Ons land uit, jij slet!'' en "Dochter van Hitler, Griekenland uit en geen Vierde Rijk!''

Bron : Express.be

Waarom Merkel zich plots achter Draghi's reddingsplan schaarde...

Duitsland is voor 108 miljard euro blootgesteld aan Spanje, waarvan 35 miljard aan het Spaanse bankstelsel dat nu op de rand van een bailoutaanvraag staat. Vrijdag kondigt Spanje aan hoeveel nieuw kapitaal de banken nodig hebben. Volgens de WSJ zal die aankondiging ook grote gevolgen hebben voor de Duitsers.
De kredietbeoordelaar Moody’s veranderde recentelijk het vooruitzicht voor Duitsland van ‘stabiel’ naar ‘negatief’ als gevolg van de hoge blootstelling van de Duitse banken aan crisislanden als Italië en Spanje. Moody’s waarschuwt ook dat de hoge risico’s kunnen leiden tot het verlies van de AAA-rating.
Één van de grootste problemen voor Duitse banken zijn de gedekte Spaanse obligaties. Die obligaties, ook Pfandbriefe of cedulas genoemd, houden normaal gezien weinig risico in en zijn meestal gedekt door residentiële hypotheekleningen. De scherpe daling van de Spaanse vastgoedmarkt maakt ze echter uiterst risicovol.
Vooral de Landesbanken, Duitse staatsbanken, (maar ook andere Duitse banken) kochten de voorbije jaren grote hoeveelheden van deze gedekte obligaties aan en proberen sinds de crisis met wisselend succes het Spaans aandeel in hun portefeuilles af te bouwen.
In juni verlaagde Moody’s de rating van cedulas tot quasi-junk waarna hun waarde scherp daalde. Volgens Leef Dierks van Morgan Stanley kan hun marktwaarde nog verder dalen, maar worden ze niet met default bedreigd omdat Spaanse banken ze gebruiken om te lenen van de ECB.
Deutsche Bank, Duitslands grootste bank, is voor 29,7 miljard euro blootgesteld aan Spanje, vooral omwille van de financiële activiteiten van de bank in Spanje zelf. 7,2 miljard euro daarvan hangt af van Spaanse financiële instellingen, vooral in de vorm van gedekte obligaties van grote banken.
De tweede grootste bank, Commerzbank , is voor 13,5 miljard blootgesteld aan Spanje, waarvan 4,3 miljard aan financiële instellingen en 3,9 miljard aan commercieel vastgoed. Deze bank kreeg een bailout na de val van Lehman Brothers en is nog steeds voor 25% staatseigendom.
Volgens experts kan de Duitse bankensector onder hoge druk komen te staan als de financiële toestand van Spanje de komende weken nog verslechtert. Het is echter onwaarschijnlijk dat dit een crash zou teweegbrengen zoals het geval was in 2008.

Bron ::The Wall Street Journal / Express.be

Eurozone behouden goedkoper dan ze opbreken... Voorlopig toch...

De hachelijke situatie waarin Merkel zich bevindt, moet het idee van het einde van de euro ongetwijfeld verleidelijk maken. Eindeloze topmeetings met dure non-oplossingen als gevolg, maar ook de steeds waarschijnlijkere Grexit en de opflakkering van euroscepsis betekenen dat Merkel vast en zeker bezig is met een plan voor het einde van de euro, aldus The Economist.
Voorlopig zou het einde van de monetaire unie duurder zijn dan de kost om ze bij elkaar te houden. Doch, als de Europese leiders enkel maar verder blijven palaveren, kan dit veranderen.
Een Grexit en de daaropvolgende devaluering van de drachme zou veel geld kosten. 40 miljard euro in Griekse obligaties en 130 miljard aan bailoutleningen zouden niet of slechts gedeeltelijk worden terugbetaald. 100 miljard zou verloren gaan in het TARGET2 intern-betalingssysteem. Inclusief een eenmalige solidariteitsbetaling van 50 miljard zou de totale rekening op 320 miljard euro komen, waarvan ongeveer een derde door Duitsland zou worden betaald.
Dit bedrag – een 4% van het Duitse BBP – lijkt haalbaar in vergelijking met de kosten voor Duitsland om Griekenland binnen de euro te houden. Het probleem zit hem echter in wat daarna gebeurt.
Er zou paniek uitbreken op de markten, rente op periferie-obligaties zouden de hoogte in schieten en iedereen zou zijn geld proberen veilig te stellen met een gigantische run-on-banks tot gevolg. Duitsland zou dan de rest van de eurozone moeten redden met een blanco cheque – voor onderhandelingen omtrent fiscale discipline en hervormingen zou gewoonweg geen tijd meer zijn.

Plan B voor het redden van de euro is: Griekenland, Spanje, Ierland, Portugal en Cyprus uit de monetaire unie gooien (een eurozone zonder Italië is politiek niet haalbaar volgens The Economist). Dit zou tot 1.150 miljard euro kosten, waarvan bijna de helft voor Duitse rekening, of 20% van het Duitse BBP. Toch krijgt dit scenario in het weekblad de voorkeur boven een Grexit en alle gevolgen van dien.
Plan C is een meer federaal Europa mét bankenunie, schuldmutualisering en een gemeenschappelijk beleid gericht op zowel besparingen als groei.
Ook dit zou duur zijn. Herkapitalisering van de banken en Europese garantie van deposito’s zou 300 a 400 miljard euro kosten (Duitsland zou voor een derde daarvan opdraaien). Mutualisering zou Duitsland een vijftiental miljard in extra rente kosten per jaar. Dit is duur, maar duidelijk minder duur als de alternatieven.
Dit laatste is de gewenste oplossing van zowel The Economist, als van Merkel zelf. Een oplossing is echter nutteloos als die niet effectief wordt geïmplementeerd en de kans dat dit gebeurt wordt met de dag kleiner.

De euro had al lang gered kunnen worden, maar Merkel en de rest van Europa bleven wachten, in de hoop dat de ECB-acties en de structurele hervormingen tot groei zouden leiden. De tijd om te handelen tikt echter snel weg en het volk keert zich in zowel het noorden als het zuiden in toenemende mate tegen de euro.
De redding van de euro is een kostelijke zaak voor Duitsland. Maar het uiteenvallen is nog duurder. Wachten brengt ons enkel dichter bij dat laatste. Tijd dus voor Merkel om te handelen.

Bron : The Economist / Express.be

Wat wil Merkel?

el - Herman Van Rompuy
Duitsland is het land dat er het meeste baat bij heeft om de euro te redden, maar het doet daarvoor veel te weinig, schrijft Juan Luis Cebriàn op de Spaanse versie van de Huffington Post:

‘De crisis in de eurozone zet Europa voor een historische uitdaging. Mocht de eenheidsmunt verdwijnen dat is de kans groot dat het project van een politieke eenheid mee ondergaat. Zeven decennia zullen dan verloren zijn, het grootste menselijke project sinds de Tweede Wereldoorlog heeft dan gefaald. De omvang van zo’n ramp is amper te bevatten...

Het zou veel pijnlijker zijn om de euro op te geven dan om hem te redden. En net het land dat daar het minste lijkt voor te doen zou er de zwaarste gevolgen van dragen: Merkels Duitsland. Meer dan de helft van de Duitse uitvoer gaat naar de eurozone. Een faillissement zou Duitsland ongetwijfeld in een zware recessie doen belanden.’

In Duitsland geniet de bondskanselier nog steeds veel steun. Volgens een recente peiling van het weekblad Stern staan 62% van de Duitsers nog altijd achter Merkel.

Toch zal ze binnenkort beslissingen moeten nemen, nu de locomotief van de Europese conjunctuur snelheid begint te verliezen en het ene na het andere EU-land in recessie gaat. De vraag wat Merkel wil dringt zich dan ook op. 'Wil ze de besparingspolitiek doorzetten om de Duitsers te plezieren of wil ze Europa redden?', vraagt het weekblad zich af.

Volgens Der Spiegel is de tijd gekomen om toegevingen te doen aan de Europese partners, maar moet dat gebeuren op een manier die Duitsland gezichtsverlies bespaart.

In de Süddeutsche Zeitung schuwde voormalig Groen boegbeeld Joschka Fischer vorige week in dat verband de dramatiek niet:

‘In de twintigste eeuw heeft Duitsland zichzelf vernietigd en het Europese evenwicht tot twee maal toe vernietigd door het continent te willen domineren, door middel van twee oorlogen en zonder daarbij de misdaad en de genocide te schuwen. [...]

Zou het niet tragisch en op zijn beurt ook ironisch zijn, moest, bij het begin van de 21ste eeuw, een ééngemaakt Duitsland, ditmaal met vredevolle middelen en met de beste bedoelingen, het Europese evenwicht voor een derde maal vernielen?"

Soros legt de vinger op de wonde: het moment waarop Angela Merkel de eurocrisis inluidde

De Amerikaans-Hongaarse beursmiljardair en filantroop George Soros heeft in een speech die hij in het Italiaanse Trento gaf ter gelegenheid van het Festival van de Economie de huidige crisis in Europa uitgelegd. Opmerkelijk genoeg is hij er als eerste in geslaagd aan te duiden waar en wanneer de Duitse bondskanselier Angela Merkel de eurocrisis heeft ingeluid.

Soros vergelijkt de Europese Unie met ‘een beursbubbel, een fantastich object’... onrealistisch, maar onmetelijk attractief’. 'De EU was de belichaming van een open samenleving - een vereniging van naties die opgericht waren op de principes van democratie, mensenrechten en een rechtsstaat waarin natie, noch nationaliteit een dominante positie zou hebben.'

Het ganse project werd minuieus uitgedokterd door een kleine politieke elite van visionaire staatsmannen. Zij begrepen dat perfectie onbereikbaar is en namen genoegen met een reeks beperkte objectieven die ze in een tijdstabel goten om daarna de politieke wil te genereren die nodig was om telkens opnieuw kleine stappen voorwaarts te maken, goed wetende dat bij elke kleine overwinning de nood aan verdere integratie en meer stappen voorwaarts duidelijk zou worden. Dat proces voedde zichzelf, een beetje zoals een financiële bubbel, zegt Soros. Op die manier werd de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS)  stilaan omgevormd tot de Europese Unie.

Duitsland speelde een hoofdrol in dat proces. Toen de muur van Berlijn viel begrepen de Duitsers dat een Duitse hereniging enkel binnen een grotere Europese Unie zou worden aanvaard en de Duitsers toonden zich bereid belangrijke toegevingen te doen om dit te bereiken. Dat proces culmineerde in het Verdrag van Maastricht en de introductie van de euro.

En toen kwam het moment waarop de Duitsers - de voortrekkers van een federaal Europa - de handrem aantrokken...

Dat gebeurde na de val van de Lehman Brothers Bank in september 2008, toen Angela Merkel verklaarde dat 'de spaargarantie voor andere financiële instellingen van elk land apart moest komen, niet gezamenlijk van Europa.’ Het duurde nog een vol jaar vooraleer de financiële markten de draagwijdte van die verklaringen zouden begrijpen, wat volgens Soros enkel aangeeft dat die markten niet perfect zijn....

Soros haalt hier een belangrijk punt aan, want het geeft aan dat de markten eerst in termen van Europa dachten om daarna te begrijpen dat ze in termen van Spanje/Griekenland/Italië moesten gaan denken... landen die in tegenstelling tot de EU niet zonder risico’s waren... Zolang de EU richting integratie opschoof waren ze wel risicovrij... tot Merkel bovenstaande verklaring aflegde. Soros geeft hier dus het beginpunt van de huidige crisis aan...

Soros geeft verder in de tekst de twee belangrijkste gebreken van de huidige EU aan:

1. Het Verdrag van Maastricht voorzag een monetaire unie zonder politieke unie. De architecten van dat Verdrag dachten dat wanneer nodig de politieke wil zou groeien om de nodige stappen richting zo’n politieke unie te zetten.

2. De euro zelf had ook een reeks gebreken; een aantal daarvan worden zelfs vandaag nog steeds niet begrepen. Zo begrepen de lidstaten niet dat door aan het recht op het drukken van geld te verzaken ze volledig afhankelijk werden van de ECB. Commerciële banken gingen daarna obligaties van de verschillende zwakkere landen inslaan omdat ze wat konden verdienen aan de kleine renteverschillen die op de markt speelden. Maar deze landen vergaten - in tegenstelling tot Duitsland dat zware besparingsprogramma’s doorvoerde om om de kosten van de Duitse hereniging te dragen - aan hun concurrentievermogen te werken. Met goedkoop geleend geld financierden de PIGS vastgoed- en consumentenbubbels en raakten ze van de regen in de drop. De crash van 2008 was niets anders dan de speldenprik die nodig was om de bubbel te doen ploffen. Die landen moesten daarna hun banken ter hulp schieten om faillissementen te vermijden en gelijktijdig economische stimulusprogramma’s financieren om een recessie tegen te gaan, waardoor nog eens massaal veel schulden moesten worden aangegaan.

De balansen van de meeste van deze landen gingen plots lijken op die van derdewereldlanden, met dat verschil dat ze geen controle hadden op hun munteenheid. Uiteindelijk zouden de economische prestaties van deze landen de splitsing tussen Noord en Zuid-Europa enkel verder accentueren.

Hoe het verder moet? Volgens Soros beschikken de Europese leiders over een periode van drie maanden waarin ze die fouten kunnen rechttrekken en de huidige trends kunnen omkeren. Soros doelt hierbij op de Duitse regering en de Bundesbank om de eenvoudige reden dat in een crisis het de schuldeisers zijn die de lakens uitdelen en dat niets kan worden gerealiseerd zonder Duitse steun.

‘We moeten alles in het werk stellen om Duitsland ervan te overtuigen zijn leiderschap te tonen en de Europese Unie te behouden als het fantatstisch object dat het ooit was. De toekomst van Europa hangt daar van af, besluit Soros.

Hij denkt dat de muntunie zal blijven bestaan omdat in het tegenovergestelde scenario Duitsland plots meer dan 1.000 miljard euro aan waardeloze schuldvorderingen in handen zou hebben en het een belangrijk deel van zijn afzetmarkt dreigt te verliezen.

'Duitsland zal het noodzakelijke doen om de euro te houden, maar niets méér, want de Duitsers begrijpen vandaag niet waarom een beleid van structurele hervormingen en besparingen dat 10 jaar geleden bij hen werkte, niet in het deflatoire Europa van vandaag kan werken.'

'Europa dreigt dus een door Duitsland gedomineerde zone te worden met steeds grotere verschillen tussen schuldeisers en schuldenaars en een periferie als een soort permanente crisisregio waar begrotingstransfers naar toe vloeien,' besluit Soros.

Bron : Express.be