(en) Britain, AFED Organise! #82 - Crisis on the left, crisis

within the British Anarchist Movement We look at the accelerating decay of the British 
traditional left and turn a critical eye on British anarchism. ---- When the Berlin Wall 
fell in 1989 and then the Soviet Union imploded in 1991, we in what was then the Anarchist 
Communist Federation (we changed our name to the Anarchist Federation in 1999) predicted 
the collapse of Communist Parties in the West and a related crisis in what we called the 
?little brother? of official Communism, the Trotskyist movement. But the Communist Parties 
in Portugal and Greece still remain mass parties and still have some reactionary influence 
in sabotaging the independent struggle of the working class there. ---- Well, the process 
took a little bit longer than we at first envisaged and is still in process. Here in 
Britain in the early 1990s, the Communist Party shattered into
old time Stalinist wings (The
Communist Party of Britain(CPB)
and the New Communist Party),
whilst the Eurocommunist wing
quickly disappeared off the face
of the earth, with some of its
personnel ending up as advisers
of the Labour Party leaders
Kinnock and Blair. The CPB still
wields some influence via their
input into the daily newspaper

the Morning Star, but like the
other fragments it is an aging
and shrinking organisation
with little recruitment from new
generations. The Communist
Party?s influence in the
unions, especially within their
bureaucracies, has shrunk
with the decline of
the trade unions
themselves,

especially with the decimation of
heavy industry such as mining
and manufacturing.

As to the Trotskyist movement,
perhaps we should have taken
more note of the crisis that had
already happened within a fairly
large Trotskyist formation, the
Workers Revolutionary Party,
in 1985-6. For years its leader
Gerry Healy, with the other
leading lights within it turning a
blind eye, was able to sexually
abuse and rape many of its
young female members. At the
same time he and the WRP
entered into pacts with the
regimes in Libya and Syria. In
return for support in their daily
paper, the WRP received funds
from these regimes, a lot of which
Healy funnelled into his own
bank accounts. He and others
in the WRP provided information
on leftist opponents to the
Syrian regimes, with the
result that some of them
were captured and died
agonising deaths at
the hands of Assad?s
butchers. The whole story
of Healy?s systematic rape of
young WRPers did not come to
light until it was used in a faction
fight within the leadership. In the
process the WRP broke into a
dozen different grouplets, many
of which are now moribund or
live a half-life.

Trot, Trot Trotsky Goodbye!

We had originally thought that
British Trotskyism would implode
as a result of the collapse of
Stalinism and indeed of the
whole idea of welfarism, the
Welfare State no longer being
possible with the new demands
of evolving capitalism. Certainly
the Trotskyist movement has
had a parasitic relationship with
the Labour Party, either when
organising ?entrist? groups within
it, or whilst organising outside it
like the Socialist Workers Party,
having a position of ?critical ?
support for Labour ?Left? MPs,
particularly with the phenomenon
of Bennism and with ?left? trade
union bureaucrats. Practically
all of these groups with a few
exceptions call for a ?critical?
vote for Labour at the time of
elections, and the whole history
of Trotskyism in Britain is very
much characterised by an
orientation towards what they
call the ?labour movement?, in
reality the Labour Party and the
trade union bureaucracy.

What the WRP crisis should
have taught us was that the
Leninist concept of organisation,
with its hierarchy of cadre
leadership, can lead on to a fear
of the rank and file membership
and a willingness to keep it in
the dark, the growth of a self-
seeking bureaucratic caste,
increasing authoritarianism,
and the developing belief that
one?s group is the one true party
representing the working class.
This leads onto the manufacture
of a particular atmosphere
inside that group, where the
leadership bodies maintain a
mutual solidarity against the
membership, and where abuses
by one of this group can either
be ignored or covered up. This
is not to say that every Trotskyist
group has the problems that
the WRP, and more recently
the SWP, has experienced.
Neither does it mean that similar
scenarios have not happened
within the British anarchist
movement. What it means
is that the structure of these
groups facilitates the cover-
up of abuses by a leading
member. The attitude of
the SWP leaders was to
close ranks and deny any
abuses. Further to this it
is worth bearing in mind
the comments of Rebecca

Winter in her Silent No Longer:
Confronting Sexual Violence in
The Left : ?The lack of internal
democracy within the SWP
certainly hindered the efforts
of those seeking change within
the organisation, but informal
social processes influenced
by misogynist ideas about
sexual violence can be just as
destructive to the lives of sexual
violence survivors.?

Freefall

The SWP is now in freefall. It
constituted the largest group
on the Left. It had already
had disastrous splits after its
experiments in constructing an
electoral alliance with the ex-
Labour MP George Galloway,
Respect, and through this and
its work in a front it more or less
controlled, the Stop The War
Coalition, it went into alliance
with reactionary Islamists.

Galloway is an extremely
astute operator and he used
the SWP for his own objectives,
discarding them when they were
no longer useful. Someone had
to be blamed for the Galloway
fiasco and the equally disastrous
alliance with Islamist reaction.
As a result the SWP leaders
Lyndsey German and John Rees
were sacrificed and now lead
another formation, Counterfire,
which shows no signs of
growing and appears to be in
decline itself. The more recent
splits after the sexual abuse
show little signs of learning very
much, with a continuing liking for
getting into bed with Islamists.
Meanwhile they harp back to
the ?IS tradition?, that is the
early days when International
Socialism (IS) was the precursor
of the SWP. The IS is portrayed
as having a libertarian outlook,
when nothing could have been
further from the truth. The only
reason it was fairly open in those
days- and that is all relative- was
because it was so small and
had to operate as an apparently
open organisation.

The second largest Trotskyist
group, the Socialist Party, is
also experiencing internal
problems. It previously
operated as an entryist grouping
within the Labour Party, known
as the Militant Tendency, and
had a fairly large membership.
However after it was expelled
from Labour in 1991 the majority
formed the Socialist Party,
losing a lot of the membership
it had had whilst in the Labour
Party. None of the other much
smaller Trotskyist groups in
Britain are faring well, with
many shrinking or suffering
splits themselves. None of
these smaller groups appears
to be able to recruit and these
groups are all shrinking with
an aging membership.

There seems to
be a hope among
anarchists that these
splits would mean that
some of them would
move in a libertarian
direction. This hope
is based on the
development of the
expelled members
of the Socialist
Labour League, the
precursor of the
WRP, who formed
the Solidarity group in 1960 and
DID move very decisively in a
libertarian socialist direction.
However only a few individuals
from these splits with the recent
SWP crisis seem to be doing
this, with the fragments- the
International Socialist Network,
Revolutionary Socialism for the
21st Century, Revolutionary
Socialists- remaining firmly
within the Leninist camp (The
Commune, a previous split
from the small Trotskyist group
Alliance for Workers? Liberty,
showed some signs of being
inspired by the ideas of Solidarity
to a certain extent, but its initial
promise proved short lived and
it now exists only as a one-man
internet presence) . Indeed
the ISN is now in a process
with other ailing Trotskyist
groups ?Anticapitalist Initiative,
Socialist Resistance, and
Workers Power- to constitute
a larger grouping, whilst at the
same time orienting towards
the various initiatives to build
what in practice is a movement
modelled on Bennism, The
People?s Assemblies, which
are supported by both Stalinist
and Trotskyist groupings, and
Left Unity , which is an attempt
to create an Old Labour style
machine uniting reformists with
Trotskyists.

Stale

The People?s Assembly
movement involves Labour
Party members like Owen
Jones- who one might feel has
a desire to be a future leader
of that Party- and wants to be
a group that exerts pressure
on the Labour Party from the
left in the same way that UKIP
pressures the Conservatives
from the right. Alongside
these staunch supporters of
the Old Labour vision are the
Counterfire group which hopes
to manipulate this movement the
way its leading lights controlled
The Stop The War Coalition,
the dregs of Bennism , left trade
union bureaucrats and assorted
other Stalinists and Trotskyists.
No lessons appear to have
been learnt, and the duplication
of old and discredited forms of
organisation and politics are
perpetuated.

As Phil Dickens noted on his
blog: ?The nature of leftist
politics in the UK at present and
the monopoly of resources and
influence such organisations
hold means that this is a
necessity in order to stage such
a large meeting and get the
crowds in. But it also helps to
guarantee that this new project
will be just as stale and formulaic
as the last one.?

http://libcom.org/blog/extra-cynical-look-peoples-assembly-13062013

As to Left Unity and
its attempt to create
a new party, the
stresses and strains
between the different
factions that make it
up are already making
it dead in the water. The
Trotskyist groups are already
swarming in to what they see
as a fertile recruiting ground
with more than three different
platforms being set up within it. It
in all likelihood will go the same
way as a previous and similar
attempt, the Socialist Alliance,
(1992-2005) which imploded for
the same reasons. This was a
left electoral alliance that was
rift by struggles between the
SWP, the Socialist Party, and
other Trot groups. Eventually the
majority of what was left of it was
led into the Respect coalition of
Galloway by the SWP.

It seems likely that this decline
and decay of the traditional left
looks like it will continue. Whilst
we shed no tears about this,
one would think that the vacuum
that is being formed could be
filled by those who advocate
revolutionary libertarian ideas
like self-organisation, direct
action and anti-electoralism,
and that the anarchist and
libertarian left would be up to
this. Unfortunately this is not the
case.

British Anarchism? Oh dear!

It might be fruitful to quote at
length from a previous article in
Organise! from issue 42, spring
1996:

?The ACF remains a comparatively small
organisation. Its desire to create
or be the component of a large
revolutionary organisation and
movement has failed to happen.
Many are put off joining a group
where a strong commitment
and a lot of determination are
required. Many libertarian
revolutionaries are as yet
unconvinced of the need to create
a specific libertarian communist
organisation. They remain tied
to the ideas of local groups, or at
best regional federations loosely
linked, being adequate for the
very difficult tasks of introducing
libertarian revolutionary ideas
and practices to the mass of
the population. They remain
unconvinced of the need for a
unified strategy and practice, for
ideological and tactical unity and
collective action as we in the ACF
have insisted upon consistently.
Some remain mesmerised
by the myths of nationalism
and national liberation, some
by illusions in the unions.

.......As we noted in Virus 9,
in late 1986-early 1987:?There
has been little sharing of
experiences among libertarians
in various campaigns and
struggles. Even on something
as basic as a demonstration,
libertarians have marched
separately and in different
parts of the demonstration?.
This still remains true today,
despite several attempts by
the ACF over the years to
encourage coordinations, and
even (still) on basic things like
a united contingent on a demo.

Libertarians remain within
their separate local groups
and organisations. There is
little dialogue and little attempt
for united activity, for forums
and debates where these are
possible.

And yet not since the pre-World
War 1 period and the late 60s
has there been such a potential
for the growth of the libertarian
revolutionary movement.
The collapse of Stalinism,
the changes within social-
democracy-including the British
variety of Labourism- with the
end of welfarism, and the effects
of both of these on Trotskyism,
have created a space which
revolutionary anarchists must
fill.?

Unfortunately these words
remain as true today as they
were those 18 years ago. Whilst
there has been some growth in
both the Anarchist Federation
and the Solidarity Federation,
there seems little will or desire
for collaboration, both between
the national organisations, and
between national federations
and local unaffiliated groups.

An indication of the malaise
within this scene- a scene
rather than a movement as the
last term implies some shared
identity, which seems lacking-
is the disappearance of hard
copy publications like the
newspaper Freedom and the
magazine Black Flag. These
both disappeared essentially
because they lacked a base
able to write for them and to
distribute and sell them. Other
magazines like the magazine
of the Solidarity Federation,
Direct Action, and Here and
Now, based in Glasgow and
Leeds, have also disappeared.
They were unconnected to a
movement, a network of groups
and individuals, or a national
organisation or organisations.
Even the problem of a lack of
a visible and united presence
on demonstrations and actions
is one that still plagues British
anarchism.

In 1997, the year after these
words above were written we
saw the collapse of the Class
War Federation, though a rump
continued on and still produced
Class War into the 21st century.
With its final extinction one
would have thought that we
had seen the last of the mix
of populism, heavy use of
stunts, and occasional electoral
adventures coupled with an
anti-theoretical base.At its
outset Class War had been a
refreshing new venture breaking
with the liberalism and pacifism
of what passed for an anarchist
movement in the late 1970s and
early 1980s. However it soon
became a parody of itself and its
unwillingness to develop beyond
the politics of the stunt doomed
it. Now however, just like the
way the traditional left continues
to repeat its errors over and over
again, new attempts by some
people with their origins in Class
War are reappearing. A loose
and adhoc attempt to run CW
candidates in the next election
is under way, with stickers
already appearing, where a
few revolutionary demands are
covered up by a host of reformist
and populist slogans. Like the
traditional left, the old ex-Class
War seems to have learnt no
new lessons.

What passes for British
anarchism seems at the moment
unable to develop as a result of
the space created by the decline
of the traditional left and seems
to be in crisis itself. Various
conferences which somehow
sought to unite the different
anarchist groups and develop a
revolutionary practice- Mayday
1998, the Anarchist Movement
Conference of 2009, the ALARM
Conference of 2012- all proved
to be damp squibs and failed as
organisers. Some local attempts
to organise- the Whitechapel
Anarchist Group, the ALARM
London-wide network, also
collapsed. Meanwhile the
Haringey Solidarity Group,
which has done sterling local
work over many decades has,
we must speak truthfully, failed
to develop its idea of a network
of local London community
groups, influenced by libertarian
ideas. Apart from the HSG, few
local neighbourhood/borough
groups have developed and the
network, Radical London, only
flickers on.

What then can we do? If we are
serious anarchists we must look
at how we can grow our influence
and numbers. As already cited
there has been some useful local
work in neighbourhoods and
several interesting attempts to
set up Solidarity Networks. There
has been some work around
workplace issues and strikes,
and some valuable work around
housing, evictions, Workfare,
and the Bedroom Tax. This work
is not enough, it needs to be
multiplied. We need to develop a
serious class struggle anarchist
practice and theory. We need
to move away from amateurism
and lack of seriousness. We
have to develop a willingness
and practice of coordinated
activity wherever we can, and
that includes coordinated blocs
on demonstrations. We must
turn away from the outlook of
organisational patriotism and
look for practical unity wherever
possible. We have to reject
populism, electoralism and anti-
organisationalism.

At a time when the intensity of
the ruling class attack on our
living standards, on our wages
and conditions, on free speech
and assembly, are increasing
at a frightening pace, British
anarchism must heed the wake-
up call. Either it undergoes a
renaissance, with the possible
emergence of grass roots
struggle (see the separate
article in this issue The Fire
Next Time?) and relates to that
struggle, or it consigns itself to
continued irrelevance.

Sancties tegen Rusland worden door financiële markten op gelach onthaald

Yoshikazu TsunoMet ongeduld wachtten de financiële markten maandag de Europese en Amerikaanse sancties tegen de Russische annexatie van de Krim af, maar toen president Obama die maatregelen bekendmaakte ontstond op die markten hilariteit alom...

Daags na het referendum waarbij meer dan 95% van de deelnemers voor de annexatie van de Krim bij Rusland stemden, ging de Russische beurs Mices na zes opeenvolgende verliesdagen ruim  5% hoger, steeg de al maanden dalende roebel en sloten alle grote aandelenbeurzen de dag af met winsten van 1 tot 3%.

Hoewel de annexering van het Russische schiereiland door het Westen als ‘een oorlogsdaad’ wordt bestempeld en de reactie van de markten door velen als grotesk zal worden beschouwd, zit er voor een keer een logica achter.

De beslissing van de regering Obama en Brussel om de bezittingen en de bewegingsvrijheid van 21 mensen(waaronder 13 Russen) te beperken als vergelding voor de annexatie van een deel van een ander land, kan dan ook niet serieus genomen worden. Natuurlijk worden de maatregelen verdedigd als zijnde ‘nog maar een eerste stap’, net als dat ook op het hoogtepunt van de Syrische crisis werd verteld, toen daar chemische wapens werden ingezet. Obama en de EU maken zich nog maar eens belachelijk, schrijft Monfinancier.com.

De Russische vice-premier Dmitry Rogozin, wiens naam op de lijst vermeld staat, vroeg op Twitter zelfs aan “Kameraad @BarackObama” of de lijst het werk was van een grappenmaker. 'En wat met degenen op de lijst die bezittingen, noch rekeningen in het buitenland hebben?', tweette hij. 'Niet aan gedacht, misschien?'

De markten waren dolblij te zien dat de sancties enkel individuen betreffen en dat bedrijven en banken met rust worden gelaten. Met andere woorden is de inname van de Krim door Rusland nu een voldongen feit en zullen de gevolgen ervan voor de wereldeconomie beperkt blijven.

Als het van het Westen afhangt tenminste.

Bron : Express.be

'Krim bewijst dat Turkije en EU tot elkaar veroordeeld zijn'

De Turkse president Abdullah Gül heeft er tijdens een staatsbezoek aan Denemarken voor gepleit om de banden tussen de EU en Turkije in het licht van de crisis in Oekraïne snel verder te versterken.

De Deense krant Politiken is het daarmee eens:

‘De crisis in de Krim maakt het belang van een vredevolle en sterke alliantie tussen Turkije en de EU nog maar eens duidelijk - want het kan plots te laat zijn...

Het grootste land aan de grenzen van Europa en het Midden Oosten heeft nog een lange weg te gaan. Maar we moeten de deur voor een Turks EU-lidmaatschap openlaten en de EU moet de samenwerking met Turkije op alle vlakken uitbreiden.

Het is cruciaal dat het toenaderingsproces tussen Turkije en de EU levendig blijft en dat we onze wederzijdse afhankelijkheid versterken. Oekraïne is nog maar eens een weinig aantrekkelijk voorbeeld van wat het alternatief inhoudt...

Desondanks blijven de democratische principes van de EU ononderhandelbaar.’

Bron : Express.be

Het onrealistische pacifisme van West-Europa: wie vrede wil, bereid best de oorlog voor

© - YURIY DYACHYSHYN / AFP

Decennialang was München 1938 de metafoor van elke politicus die in de buitenlandse politiek voor lafheid waarschuwde. Herinneren we ons de feiten: enkele jaren al na zijn machtsovername (in 1933) voerde Adolf Hitler een agressieve buitenlandse politiek. In maart 1936 bezette hij, tegen het Verdrag van Versailles in, de gedemilitariseerde zone in het Rijnland. Vanaf juli dat jaar steunde hij actief de rechtse staatsgreep van generaal Franco in Spanje met in april 1937 het wereldschokkende bombardement van Guernica door de Duitse Luftwaffe. In maart 1938 dreef hij, zonder verzet, deAnschluss van Oostenrijk bij Duitsland door.

Vanaf september 1938 eiste hij openlijk de aansluiting van het Sudetenland, een smalle strook van Tsjechië die grenst aan Duitsland en waar toen nog overwegend etnische Duitsers woonden. Die werden volgens Hitler verdrukt, en dus moest hij die beschermen. Dat verhaal horen we nu ook over de Russen op de Krim. In Sudetenland was er een nazi-leider, Konrad Heinlein, die om aansluiting bij das Reich vroeg, zoals vandaag het parlement van de Krim zich tot Moskou wendt. Tjsecho-Slovakije had in het grensgebied evenwel een fortengordel tegen een mogelijke Duitse invasie opgebouwd en het centrale gezag in Praag weigerde dit gebied los te laten.

Vrede voor een volledige generatie

Groot-Brittannië probeerde de standpunten te verzoenen, maar slaagde daar niet in. Op 29 september 1939 ontmoetten Duitsland, Groot-Brittannië, Frankrijk en Italië elkaar in München, zonder dat de Tsjechoslovaakse regering zelfs maar uitgenodigd was. Hitler verklaarde dat dit zijn laatste territoriale eis was en de twee Westerse mogendheden accepteerden een voorstel van Mussolini waardoor Duitsland het gebied cadeau kreeg.

De Britse premier Neville Chamberlain wuifde, toen hij in Londen arriveerde, met het verdrag en verklaarde dat hij ‘peace for our generation’ had gerealiseerd. De menigte juichte hem uitzinnig toe, na de slachting in Flanders Fields (WO I) was de bevolking oorlogsmoe. Eenzelfde stemming overheerste in Frankrijk. In Duitsland daarentegen leefde het revanchisme. Daar had de bevolking ook geleden onder de vorige oorlog, maar wel de nederlaag moeten ondergaan en daarna vredesvoorwaarden opgelegd gekregen met wurgende herstelbetalingen, die ze onrechtvaardig achtte.

Duitsland wilde niet langer een paria zijn die alle schuld toegeschoven kreeg, en eiste een Wiedergutmachung. Dat gaf Hitler de kans om de strijdkrachten weer uit te bouwen via een keynesiaans systeem van deficit spending - opgezet door zijn minister Hjalmar Schacht. Daardoor schoof hij zijn rekeningen voor zich uit maar herstelde wel de werkgelegenheid, in feite op een financiële luchtbel. Frankrijk en Groot-Brittannië voerden ondertussen een orthodoxe monetaire politiek en bespaarden op bewapening.

De ene had geld, de andere een leger

In 1939 kwam Hitler dus in de situatie terecht dat hij wel een indrukwekkend leger had, maar geen geld, terwijl de andere mogendheden wel geld hadden maar geen operationeel leger. De logica zelf dreef de Führer ertoe dit leger te gebruiken om zijn geld elders te halen. Dat hij een geëxalteerde fanaticus was, hielp natuurlijk ook, maar verklaart niet waarom hij zoveel competente mensen meelokte in die waanzin. De pure economische logica verklaart dit wel.

In maart 1939 annexeerde hij daarom, in strijd met alle afspraken, het rijke Tsjechië waar er nog een Duitse minderheid was die volgens hem ook al verdrukt werd. Van Slovakije maakte hij een protectoraat. Op 23 augustus 1939 sloot hij dan het Molotov-von Ribbentrop-pact met Stalin. Een geheime clausule hield een verdeling in van onder andere Polen en annexatie door de Sovjet-Unie van de Baltische republieken.

Op 1 september viel Hitler Polen binnen, omdat de Duitsers ook in Dantzig zogezegd verdrukt werden (en die stad een wig dreef tussen Oost- en West-Pruisen). Op 17 september deden de Sovjets aan de andere zijde hetzelfde, 'om Polen te redden’. Op 21 september werden er dan gezamenlijke militaire parades gehouden in Lvov en Brest-Litovsk, waar beide invasielegers elkaar ontmoetten. Niet lang daarna werden Estland, Letland en Litouwen ingelijfd door Stalin. De Tweede Wereldoorlog was begonnen, waarin ironisch genoeg de Sovjet-Unie zichzelf uiteindelijk als slachtoffer wist voor te stellen. Het werd hierbij geholpen door Winston Churchill zelf die - vooruitziend als hij was - in 1939 geweigerd had om de Sovjet-invasie te veroordelen.

Een mediaoffensief om te verblinden

Wat we vandaag beleven is een waar mediaoffensief, niet slechts uit Moskou maar ook in onze eigen kranten, om ons te overtuigen dat er opnieuw een München-oplossing moet komen en ons voor te bereiden op een afstand van de Krim door Oekraïne, vergelijkbaar met de afstand van het Sudetenland door Tjsechië. We kunnen nu al met grote waarschijnlijkheid aannemen dat Vladimir Poetin zijn zin zal krijgen. Niet omdat hij echt zoveel sterker is dan Europa of de NAVO, maar omdat ook in zijn land een revanchisme leeft wegens de ontmanteling van het Sovjet-imperium vergelijkbaar met dat van Duitsland na 1918 enerzijds, waardoor militair vertoon er populair is; en West-Europa al een halve eeuw in de greep is van een onrealistisch pacifisme anderzijds

Europa heeft zelfs - net als Groot-Brittannië vόόr WO II - lang gedacht in termen van eenzijdige ontwapening. In de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw waren er massale campagnes tegen de plaatsing van kernraketten, waarbij men wel betoogde tegen de Amerikaanse Cruise-raketten, maar niet tegen de Sovjetische SS-20. Het was overigens de grote verdienste van de maoïstische PVDA dat het op inspiratie van China daar wel op wees. Die partij werd daarom toen door verenigd links letterlijk uitgespuwd. Sting zong immers ‘The Russians love their children too’. Hij had natuurlijk gelijk, maar het deed niets ter zake.   

Europa en de VS zullen nu waarschijnlijk opnieuw toegeven in ruil voor ‘peace in our generation’ en binnen de kortste keren zal Poetin het verdrag dan aan flarden kunnen scheuren omdat er onlusten uitbreken in Donetz. Oost-Oekraïne kan dan eveneens ingelijfd worden, zonder discussie, zo het al niet eerder gebeurd zal zijn. Daarna riskeert West-Oekraïne een protectoraat te worden, net als Slovakije indertijd. Waarna Wit-Rusland nog strakker dan nu in het gelid zal worden gedwongen - veel vrienden heeft dit tirannieke bewind sowieso niet.

Europa had weer eens zitten ‘stoken’

Strekt Poetins honger zich daarna opnieuw uit tot Polen en de Baltische republieken? Dat zijn ondertussen NAVO-partners. Indien één van hen aangevallen wordt, dan dwingt het handvest de andere lidstaten om militair tussenbeide te komen. In dat scenario dreigt een Derde Wereldoorlog. Onze pers onderneemt een collectieve inspanning vandaag om daar vooral niet op te wijzen, maar Polen heeft zijn partners wel al verwittigd dat het zich effectief bedreigd voelt.

Academische observatoren, van het slag van Rik Coolsaet, komen ons ondertussen rustig op tv uitleggen dat we ons geen zorgen moeten maken omdat Poetins economie wankel is. Maar dat was die van Hitler ook en precies dat verleidde hem tot militair avonturisme. Hugo Camps jubelt omdat wij zulk een bekwame observator hebben die ons zulke wijze inzichten verschaft.

Uiteraard is het creëren van een paniekstemming geen goede zaak, maar daar loopt het wel mee los, in feite zijn wij véél te gerust. En te schuldbewust. De eeuwig verzuurde Camps viel Europa al aan vooraleer de crisis in Kiev internationale proporties aannam. Europa had er zitten stoken beweerde hij koudweg op zijn voorpagina. Erop wijzen dat een volk niet opgezet is met een corrupte dictatuur en naar democratie snakt, is waarschijnlijk ‘stoken’ in de visie van Camps.

Natuurlijk, het optreden van Guy Verhofstadt in Kiev - waar Camps niet tegen protesteerde - was beschamend. Dat hij de betogers complimenteerde omdat ze de Europese waarden verdedigden beter dan Europa dat doet, was retorisch mooi. Maar terwijl hij letterlijk niemand vertegenwoordigde ging hij in volle euforie ook beloften doen waarvan hij wist dat niemand er echt achter stond. Wij zijn z’n demagogie wel gewend, maar de Oekraïners zijn dat natuurlijk niet.

Het ‘realisme’ van de professoren

Wat de sussende politicologen ondertussen totaal miskennen is de scherpe dualisering in de Russische economie. Haar industrie en private en openbare dienstverlening staan er bar slecht voor – mede door de wijd verspreide corruptie. De levensstandaard voor de gewone Rus is dermate zwak dat vele Russische vrouwen en mannen moeten hun geluk elders zoeken, terwijl de Russische miljardairs - lees: zij die voorop stonden toen de economie geprivatiseerd werd, en er de beste brokken van wegsnoepten - zich inkopen in Westerse voetbalclubs en wielerploegen.

Tegelijk rijft het regime (samen met deze kliek oligarchen) gigantische sommen binnen uit de grondstoffen. Die volstaan ruim voor militaire avonturen in een eerste fase, maar geven de economie ook een wankele basis - neem de grondstoffen weg, en er blijft niet veel over. Net als Hitler kan Poetin een korte maar geen lange oorlog aan. Hij moet het dus hebben van psychologische verrassingen en - wie weet? - ooit van een Blitzkrieg.

Er is overigens wel een verschil met nazi-Duitsland indertijd. Duitsland beschikte over een reusachtige industriële basis, maar had weinig grondstoffen, en keek daarvoor naar het Oosten - der Drang nach Osten. De Münchener professor Karl Haushofer (1869-1946) - de leermeester van Rudolf Hess - had dat zelfs tot een doctrine van Lebensraum uitgewerkt. Daarbij had hij gesteld dat het de roeping van Duitsland was continentaal op te dringen tot in Siberië, terwijl dat andere Germaanse volk, Engeland, dat via de zee zou doen, richting Indië.

Botsing tussen ambitie en pretentie

Op de basis van een dergelijke ‘taakverdeling’ hoopte Hitler aanvankelijk op een entente tussen Groot-Brittannië en Duitsland tegen de Sovjet-Unie. De erfgenaam van die Sovjet-Unie, Poetin, redeneert nu omgekeerd. Hij beschikt over grondstoffen maar niet over een afdoende industriële infrastructuur - dat is ook de reden waarom de Sovjet-Unie onder Gorbatsjew in elkaar is gestuikt. Vooral de informatisering kon hij niet aan omdat de Sovjet-Unie, vanuit zijn centraliserende ideologie, gemikt had op mainframes. Terwijl de VS vanuit zijn liberalisme alles op de pc had gezet.

Vooral het Star Wars-project van Ronald Reagan deed de Sovjet-Unie daarom in de bewapeningswedloop de das om. Bovendien zuchtte het imperium onder de ondraaglijke last van zoveel dictaturen in de Derde Wereld die het op zijn schouders had genomen. De interessantste - Egypte bijvoorbeeld - trokken er vanonder, de kneusjes als Cuba bleven de hand ophouden. Het grote voordeel dat Poetin nu heeft ten overstaan van de Sovjet-Unie, is dat het van die kolonialistische last is bevrijd. Maar de structurele zwakte van een verouderde infrastructuur blijft levensgroot wegen.

Poetin kijkt daarom naar het Westen want zonder zijn technologie kan hij op de lange termijn met zijn grondstoffen niet veel aanvangen - we hebben dat ook al gezien met Khadafi. Die zat wel met olie in zijn ondergrond, maar moest zich met het Westen verzoenen om hem nog rendabel opgepompt te krijgen. Idem dito met Iran vandaag, dat precies daarom inbindt in de onderhandelingen rond zijn kernprogramma. Maar precies omdat Poetins noden veel groter zijn dan hij zichzelf wil toegeven, en zijn pretenties huizenhoog overeind staan, kunnen we een even explosieve cocktail krijgen als indertijd met nazi-Duitsland. Dat begon ook aan een niet te winnen avontuur, maar kon ondertussen wel voor vijf jaar miserie zorgen.

Wie te snel gaat, reageert te traag

De vraag is nu of er een ordelijke en redelijke oplossing is, om de hele kwestie echt te ontmijnen. Waarschijnlijk niet. De enige zinnige stap die Europa en de NAVO vandaag kunnen zetten is meteen onderhandelingen starten voor een versnelde associatie met, en zelfs toetreding van de Oekraïne tot de EU. Maar daarvoor bestaat er geen draagvlak, Europa krijgt amper de Roemenen en Bulgaren verteerd. Dat zal er niet op beteren met de Europese verkiezingen van 25 mei voor de boeg, die alle eurocraten doen sidderen. Bovendien zou Rusland dan beweren dat het om een annexatie gaat, onderhandeld met een onwettig bewind (wat nog waar is ook).

Poetin heeft dus voorlopig gewonnen spel. Niet hij leeft buiten de werkelijkheid, zoals Angela Merkel beweerde, Europa doet dat, verblind als het is door zijn eigen succesverhaal. Dat heeft het wel een Nobelprijs voor de Vrede bezorgd, - die kreeg Barack Obama overigens ook, het is nog steeds niet duidelijk waarom. Maar dat heeft het ook opgezadeld met een economische en financiële crisis waar voorlopig het einde nog niet van in zicht is.

Wat zich wreekt is dat men te snel heeft willen gaan, zodat men nu te traag reageert. De Europese aanpak overtuigt internationaal niet – Poetin lacht er bijna openlijk mee. De aanhoudende palaver wordt immers danig verzwakt door de combinatie van een overmatige diplomatieke illusie met een ondermaatse militaire capaciteit, los van een gebrek aan eensgezindheid. Er is veel gezegd over het gebrek aan charisma van Herman Van Rompuy als ‘president’ van de EU, Catherine Ashton als gezant voor buitenlandse betrekkingen is ook niet bepaald een inspirerende figuur.

Wie vrede wenst, bereidt de oorlog voor

Dat Poetin schrik zou hebben van de melktandjes die Europa vandaag toont - het bevriezen van banktegoeden, de blokkering van visa en meer van die flauwekul - gelooft natuurlijk geen mens. Net zo min als onze realistische professoren in volle ernst geloven dat hij zich tevreden zal stellen met de Krim. Poetin zit in de logica van alle dictators doorheen de geschiedenis, hij lost zijn binnenlandse problemen op met buitenlandse avonturen. Onze media zouden er beter aan doen om ons daar mentaal toch een beetje op voor te bereiden, liever dan professoren in het zonnetje te zetten die ons ‘realisme’ komen aanpraten tot de realiteit ons achterhaalt.

We moeten niet meteen gaan hamsteren - toen in 1956 de crisis uitbrak rond het Suezkanaal was op één dag alle koffie en Sunlight-zeep uitverkocht in het dorpswinkeltje dat mijn moeder toen uitbaatte. Maar we mogen er wel opnieuw ernstig rekening mee houden dat het ‘nooit meer oorlog’ van ‘het gebroken geweer’ - de wolf die slaapt met het lam, van de profeet Jesaja (11:6) - niet meer gegarandeerd is. En dit ondanks de zegening van zeventig jaar onafgebroken vrede in een continent dat altijd door oorlogen werd verscheurd. Wat men ook van de EU en de NAVO moge zeggen, dat is geen geringe prestatie geweest, waar we niet dankbaar genoeg voor kunnen zijn.

Maar we mogen ook die diepere wijsheid van de veel realistischer Romeinen weer overwegen: ‘Si vis pacem, para bellum’. Als  je vrede wenst, bereid je best de oorlog voor. We mogen er eens over nadenken als Pieter De Crem nog eens voor nieuwe gevechtsvliegtuigen pleit.

---

De auteur Eddy Daniels is eindredacteur bij De Bron, gewezen hoofdredacteur van Imediair en publiceerde over de islam en over paus Benedictus XVI.

Bron : Express.be 

Deze opinie verscheen eerst op De Bron

Griekse problemen worden alsmaar erger, schulden blijven oplopen

Een Griekse ex-minister wond er onlangs geen doekjes om: zijn land sleept een dusdanige schuldenberg met zich mee, die nog onmogelijk kan worden terugbetaald. De Grieken worden bedolven onder de besparingsmaatregelen, maar die zullen niet volstaan om de schulden te doen verdwijnen.

Griekenland moet op een periode van 5 jaar teruggedrongen worden tot 120 % van het BBP, maar dat objectief lijkt meer dan ooit onhaalbaar. Het IMF voorspelt dat de Griekse publieke schulden zullen oplopen tot 171 % van het BBP in 2012 en tot 182 % in 2013.

Situatie is niet houdbaar

Jens Larsen, de hoofdeconoom van RBC Capital Markets, bevestigt dat de Griekse schuldensituatie inderdaad niet houdbaar is. Hij dringt aan op een nieuwe schuldenherschikking, maar dan eentje van het kaliber dat voor eens en voor altijd korte metten maakt met het schuldenprobleem.

Het persoonlijk inkomen van de Grieken is met 25 % gedaald sinds het uitbreken van de crisis, de jeugdwerkloosheid is gestegen tot 55 %. Dergelijke cijfers maken een terugbetalen van de schulden simpelweg onmogelijk. Niet alleen moeten de schulden worden herschikt, ook de begroting moet anders opgesteld worden, de banken moeten geherstructureerd worden enzovoort.

Bron : Slim Beleggen

'Griekenland pleegt zelfmoord'

De Griekse democratie staat voor haar grootste uitdaging. Dat zegt de Griekse premier Antonis Samaras in de Duitse krant Handelsblatt. 'De opkomst van de extreem-rechtse, men kan zelfs zeggen fascistische, neo-nazipartij Gouden Dageraad kan de sociale orde doen kapseizen,' aldus Samaras, die een parallel terkt met de Duitse Weimarrepubliek in de jaren dertig van vorige eeuw (en wiens val de opkomst van de Nazi’s bestendigde).

Samaras herhaalt dat nieuwe besparingen onmogelijk zijn omdat de bestaande reeds tot op het bot gaan. ‘De armoede neemt toe, de werkloosheid staat op recordniveau. Steeds meer mensen halen een warme maaltijd bij soepkeukens, religieuze en liefdadigheidsorganisaties .’

De Griekse krant Ta Nea opent vandaag met de titel ‘Griekenland pleegt zelfmoord’. Op de voorpagina staat een cartoon van het land dat zich aan een rode lus ophangt.

Het dagblad verwijst naar de zelfmoord van voormalig vice-minister van Binnenlandse Zaken Leonidas Tzanis, wiens naam op een lijst van 36 politici stond die van fraude worden verdacht en die zich eerder deze week van het leven beroofde door ophanging.

'De laster werd hem te veel,' schrijft de krant.

Bron : Express.be

In Athene is één op drie winkels dicht

Bijna één op elke drie winkels in de Griekse hoofdstad Athene is dicht, schrijft de Griekse krant Ekathimerini. Omdat tal van deze winkels hun ingangen dichttimmeren, begint de stad steeds meer op een spookstad te lijken.
De Griekse werkloosheid grenst aan de 30% en de belastinginkomsten blijven dalen. De economische dienstverlening en productiviteit zijn compleet ingestort. Bewijs daarvan zijn de talloze winkels in Athene die de boeken neerleggen.
Het voorbije half jaar sloot 14% van alle winkels in de drukste commerciële straten van Athene de deuren. Het aandeel van de gesloten winkels bedroeg in sommige winkelstraten van de hoofdstad ruim 34,7% tot 42%.
De meest voor de hand liggende redenen zijn gebrek aan geld en de talrijke stakingen in de regio. Tienduizenden kleine bedrijven hebben sinds het eerste bailoutpakket van 2010 al hun deuren gesloten.
In de commerciële districten is winkel na winkel dichtgetimmerd terwijl anderen uitverkoop houden. Nog eens 63.000 andere winkels zouden voor het einde van dit jaar de deuren te sluiten. Aanwijzingen dat daar snel verandering in komt zijn er niet, want er lijkt geen einde te komen aan de vicieuze cirkel van werkloosheid, falingen, dalende staatsinkomsten, dalend ondernemerschap en stijgende schulden.
Het goede nieuws is dat de zon voorlopig nog schijnt in Griekenland en dat miljoenen Grieken zich  de komende maanden nog geen zorgen hoeven te maken over verwarmingskosten. De rijke buurten doen het zelfs nog goed en shoppingcentra die voornamelijk merken verkopen, blijven klantentrekken.
Hoe lang nog, vraagt ZeroHedge zich af, vooraleer de tegenstelling tussen arm en rijk een hoogtepunt bereikt en in geweld ontaardt.

Bron : Express.be

Eerste Chinese megastad staat aan de rand van het bankroet

U hebt er misschien nog nooit van gehoord, maar ze bestaat en ze is bijna failliet. Dongguan, een van de grootste steden van de Chinese provincie Guangdon - waar 100 miljoen mensen wonen en met een bbp van om en bij de 1.000 miljard dollar - moet er na drie decennia van uitzonderlijke groei en welvaart aan geloven.

Deze stad van 10 miljoen inwoners die op een steenworp van Hong Kong ligt, is ei zo na bankroet, schrijft de South China Morning Post, op basis van een studie van onderzoekers aan de Sun Yat-sen universiteit.

60% van de gemeenten die de stad uitmaken kampen met begrotingstekorten en zullen snel voor noodhulp aankloppen, aldus de onderzoekers, die vrezen dat Dongguan slechts de voorbode van een grotere crisis wordt, nu de Chinese economie afkoelt.

De problemen in de stad begonnen eens de wereldeconomie in 2008 vertraagde.

Grote fabrieken - voornamelijk actief in de hightechsector - verloren klanten maar de lokale politici bleven genereuze dividenden uitbetalen aan kiezers, een gebruik dat courant is in het landelijk verkiezingssysteem.

15% van de fabrieken zou Dongguan ondertussen al verlaten hebben. Omdat daardoor steeds meer arbeiders de stad verlieten raakten appartementen niet meer verhuurd, waardoor de stadskas leeg raakte. Vele flatgebouwen zijn immers opgetrokken op grond die eigendom is van de stad en deze huurinkomsten zijn haar belangrijkste inkomstenbron. De weinige appartementen die nog wel verhuurd raken kosten amper nog een derde van de prijs die in 2007 moest worden betaald.

Als gevolg daarvan zitten 60% van Dongguans 584 gemeenten nu zwaar in de problemen, besluiten de onderzoekers.

Bron : Express.be

'Wie denkt de beurzen te kunnen stabiliseren terwijl moeders boodschappenlijst onbetaalbaar wordt, dwaalt'

De Europese regeringen hebben de reactie van de burgers op de crisismaatregelen zwaar onderschat, blijkt uit de massaprotesten in Madrid en Athene, aldus de Italiaanse liberale krant La Stampa:

‘Wanneer regeringen denken elke maatregel te kunnen doorvoeren zonder rekening te houden met de politieke duurzaamheid ervan en enkel met oog voor de economische voordelen, dan hebben ze het bij het verkeerde eind.

De politieke duurzaamheid, die kan afgelezen worden van de reactie van de burgers, is niet enkel een probleem voor de crisislanden. Ook in Frankrijk daalt de populariteit van François Hollande evenredig naarmate de werkloosheiscijfers stijgen. De vertragende groei in Duitsland brengt de heersende coalitie in een moeilijk parket.

De wereld is geen plek waar enkel rekening gehouden moet worden met aandelenprijzen op beurzen, maar ook met het boodschappenlijstje van huismoeders. Denken dat de eerste op korte en middellange termijn stabiel zullen blijven wanneer het laatste steeds meer onder de crisis lijdt is een illusie.'

‘Europa ervaart een déjà-vu,’ schrijft de Portugese krant Diário Económico:

‘De Europese politici krijgen de rekening gepresenteerd voor jaren van wanbeheer. En wij in het Zuiden, die niet weten hoe we ons moeten gedragen, krijgen nu - net als ezels - van de stok, zonder de kans op een wortel.

Mevrouw Merkel is uiteraard niet verantwoordelijk voor de blunders die de Portugese, Spaanse en Griekse regering in het voorbije decennium hebben gemaakt. Maar ze kan en moet verantwoordelijk worden gehouden voor de fouten van de voorbije twee jaar.

De fragmentatie van de eurozone is nu al twee jaar in volle gang en heeft het punt bereikt waarop we niet meer terug kunnen- niet enkel op de financiële markten, maar ook op straat.

En dat is gevaarlijk, want daar is geen ‘Super Mario’ om ons allen te redden.'

Bron : Express.be

Spaanse tapas nu ook al 'made in China': Chinezen profiteren van crisis om tapabars over te nemen

Chinezen profiteren van de Spaanse crisis om massaal tapabars over te nemen. Dat schrijft America Economia. De overnames zijn al een tijd aan de gang want begin 2010 waren volgens de zakenkrant El Economista in Valencia al meer dan 120 traditionele tapabars in Chinese handen. De Catalaanse sectorvereniging Asociación de Establecimientos de Restauración spreekt zelfs van 1.500 bars, enkel in Barcelona. De Chinezen betalen naargelang de lokatie en de grootte van de bar tussen de 10 à 15.000 en 170.000 euro voor de overname. Cash.

De Chinezen stijgen daarmee op de sociale ladder, omdat ze eerder vaak als koks tewerkgesteld waren in de zaken die ze nu overnemen. Andere slechtbetaalde jobs, zoals de doorverkoop van drank op straat, hebben ze nu aan de Pakistani’s overgelaten.

Tapabars en wokrestaurants blijven de goedkoopste handelszaken om op te starten, maar gezien de Chinezen geen leningen kunnen loskrijgen bij de banken zijn ze volledig aangewezen op financiering binnen de lokale Chinese familienetwerken.

De Chinezen ontsnappen ook aan de enorme werkloosheid in Spanje. Zo meldt een tapabareigenaar trots ‘dat alle Chinezen in Valencia werk hebben’. Toch verandert ook binnen deze gemeenschap - die ruim 1.800 handelszaken telt in de Comunidad Valenciana - stilaan maar zeker de mentaliteit: ‘Vroeger kwamen onze voorouders naar hier om te werken als Chinezen, zeg maar, de nieuwe generatie wil ook goed leven.’

Bron : Express.be

De kredietcrisis is vijf jaar oud! Waar konden beleggers het meest verdienen en waar werd geld verloren?

Straks is het exact vijf jaar geleden dat de financiële crisis uitbrak. Dat heeft op de financiële markten een aantal opmerkelijke winnaars en verliezers opgebracht. Specialisten denken niet dat de winnaars van het voorbije halve decennium ook de volgende vijf jaar nog eens soortgelijke winsten zullen opbrengen.

De Canadese Globe and Mailsomt winnaars en verliezers op, gebaseerd op berekeningen van Deutsche Bank:

Winnaars:

Graan + 146%
Voornamelijk het gevolg van het weer en meer specifiek van de grote droogte in de Verenigde Staten. Ook tarwe is een winnaar (+36%).

Goud + 144%
Altijd een van de bevoordeelden van angst, want een alternatief betaalmiddel dat niet in waarde kan worden gereduceerd.

Zilver + 121%
Idem.

Amerikaanse bedrijfsobligaties + 44%
Bedrijfsobligaties bleken een vruchtbare investering, want zelfs Europese rommelobligaties brachten omgerekend in dollar tot 26% op.
Na een lawine aan faillissementen in de periode 2008 - 2009 gingen verrassend weinig niet-financiële bedrijven over de kop.

Amerikaanse staatsobligaties + 38%
Veilig en liquide, al zeggen sommigen dat ze zich nu op gevaarlijk terrein begeven

.

Verliezers:

Griekse Athex - 75%

Weinig uitleg vereist bij statistieken die voor zichzelf spreken. (Maar ook Ierse aanelenindex - 62%, Portugese aandelenindex - 57% en Spaanse IBEX - 45%)

DJ Stoxx 600 Banks -70%
Europese banken blijven absolutue no-go zones voor de meeste beleggers

Shangai Composite - 41%
Ook de tijden dat de opkomende economieën het Westen konden redden, liggen achter ons.

DJ Stoxx 600 -21%
Europa’s belangrijkste aandelenindex blijft klappen incasseren, al leidt dit ook altijd tot koopjes.

FTSE 100 - 11% (in dollars omgerekend)
In Britse ponden is het verlies minder uitgesproken, want als de dividenden werden geherinvesteerd stijgt ie 9%.

The Globe and Mail / Express.be

Onverkochte voorraden gijzelen Chinese economie

Chinese bedrijven kreunen onder onverkochte voorraden, schrijft de New York Times:

‘Bedrijfsleiders die goederen produceren in verschillende sectoren gaande van ventilatiesystemen, zonnepanelen, bedspreien tot stalen steunen voor valse plafonds hebben hun verkopen de voorbije maanden zien dalen zonder dat er enig zicht op beterschap is. Sommigen spreken van een omzetdaling van meer dan 50 procent vergeleken met een jaar geleden.'

De problemen zijn het grootst in de autoindustrie en in de bouw, twee sectoren waarin de overheid nochtans regulerend optreedt.

De voorbije jaren zijn zo veel autofabrieken opgestart in China dat de industrie vandaag op amper 65% van haar capaciteit draait- een pak minder dan de 80% die nodig is om rendabel te zijn.

Volgens de Chinese National Development and Reform Commission zal die capaciteit de volgende drie jaar nog eens toenemen met een hoeveelheid die vergelijkbaar is met die van alle autofabrieken in Japan gecombineerd of bijna alle Amerikaanse autofabrieken samen.

Hoewel in de eerste zes maanden van dit jaar nog eens 600.000 meer auto’s werden verkocht in vergelijking met een jaar eerder, is het aantal wagens dat bij verdelers in voorraad staat in het eerste semester meer dan verdubbeld, van 900.000 tot 2,2 miljoen stuks. Hoewel een gedeelte van die stocks seizoensgebonden is, vrezen analisten voor een vervlakking tot zelfs een vermindering van de verkopen.

De overheid kijkt ernaar .. en doet er het stilzwijgen toe.

Het Public Security Bureau is al een tijd gestopt met het vrijgeven van data omtrent nieuwe autoregistraties. Ook de cijfers van de staalindustrie zijn al verschillende malen herzien, nadat een nieuwe berekeningsmethode de steeds zwakkere verkopen aan het licht bracht.

De bouwsector bevindt zich in eenzelfde situatie. In alle grote Chinese steden staan overal rond de snelwegen nu lange rijen lege appartementsgebouwen. Cijfers daaromrent zijn sinds 2008 niet meer vrijgegeven. Genoeg stof tot speculatie dat nu ook de Chinese economie in nesten zit.

Bron : The New York Times / Express.be

Unilever bereidt zich voor op 'de terugkeer van armoede in Europa'

Het Nederlandse voedingsmiddelen- en cosmeticaconcern Unilever voorspelt een stijging van de armoede in Europa. In een interview met de Financial Times Deutschland zegt Jan Zijderveld, die verantwoordelijk is voor de Europese activiteiten van het concern, dat ‘de armoede in Europa terugkeert’.

‘Indien een Spaanse consument slecht 17 euro kan uitgeven wanneer hij naar de winkel gaat, zal ik hem geen wasmiddel kunnen verkopen dat de helft van dat bedrag kost.

Unilever wil marketingstrategieën die in Azië succesvol zijn daarom ook in Europa invoeren.  Het zou voornamelijk gaan om goedkopere producten in kleinere verpakkingen.

‘We weten hoe dat werkt, maar we waren het in Europa vergeten,’ aldus Zijderveld.


Bron : Financial Times Deutschland / Express.be

We spannen de broeksriem aan: 'In plaats van op restaurant te gaan, eten we nu boterhammen'

Steeds meer Europeanen besparen op hun individuele consumptie. Ze doen hun boodschappen in goedkopere winkels, kopen minder grote items en zoeken koopjes op internet. De consumptie-uitgaven dalen, wat de recessie en werkloosheid nog verder uitdiept, aldus de Wall Street Journal.
Het consumentenvertrouwen in de eurozone daalde in juli tot het laagste niveau sinds 2009 en de Europese consumptie-uitgaven worden dit jaar 0,9% lager gaan dan in 2011 (in de VS zouden ze daarentegen met 1,9% stijgen).

Consumptie-uitgaven stemmen uiteraard overeen met de inkomsten van bedrijven. De consumptiedaling heeft de winsten van de 180 Europese bedrijven op de Stoxx 600 index dan ook met 12% verlaagd tegenover vorig jaar.
Het consumptiepatroon van de Europese burger is onder invloed van de crisis duidelijk veranderd, vooral met betrekking tot de dagelijkse of wekelijkse boodschappen. Europeanen kiezen in toenemende mate voor de goedkopere producten van hard discounters als Aldi en worden verwacht 2,7% minder uit te geven aan voedingswaren dan in 2012.
Dure producten als auto’s zijn eveneens veel minder in trek: Europeanen registreerden 6,8% minder nieuwe auto’s dan vorig jaar, met nog sterkere dalingen in Frankrijk, Italië en Spanje. Belgen lijken, althans voorlopig, meer vast te houden aan hun auto’s dan anderen.
Ook restaurants ondervinden de gevolgen van de Europese consumentencrisis. Tussen 2007 en 2011 daalden de totale uitgaven aan Europese restaurants met 13% en men verwacht voor dit jaar een bijkomende daling van 3,5%. In plaats van op restaurant te gaan, eten we nu boterhammen.
Er zijn echter ook hoopgevende signalen. De Duitse economie blijft relatief sterk, online shopping is in opmars (over de komende vijf jaar zou de sector met 12% per jaar groeien in de EU) en producten als smartphones en andere gadgets blijven aan populariteit winnen, ondanks de crisis.

Bron : The Wall Street Journal/ Express.be

Enkel de snelle val van de euro kan Spanje nog redden

Het uiteenvallen van de eurozone wordt nu openlijk besproken. De situatie in Spanje en Griekenland is dramatisch en zelfs Duitsland komt onder druk omdat de Bundesbankzo veel geld heeft uitstaan in de landen van de periferie. De inactiviteit van de Europese leiders is opnieuw de rode draad door deze crisis, maar het lijkt er op dat de financiële markten nu zelf voor een oplossing zullen zorgen, schrijft Martin Feldstein, professor aan de universiteit van Harvard in de Financial Times.

Een doorgezette koersdaling van de euro  zou de sleutel tot de redding van de eenheidsmunt kunnen zijn. De euro is het voorbije jaar 15% van zijn waarde kwijtgespeeld tegenover de dollar. Mocht de munt nog eens 15% dalen dan bereiken beide munten pariteit, maar noteert de euro nog steeds 20% boven zijn historisch laagterecord van 84 eurocent per dollar.

Een lage euro heeft tal van voordelen: de uitvoer wordt aangzwengeld, invoer wordt duurder, wat voordelig is voor producten die binnenin de eurozone worden gemaakt en de handelsbalans van de landen van de eurozone in evenwicht brengt.  Meer uitvoer beteken meer inkomsten wat gelijk staat aan een toename van de inkomsten uit belastingen.

Munten kunnen snel in waarde dalen: in 2008 verloor het Britse pond 25% van zijn waarde in zes maanden. De euro kan dalen zonder tussenkomst van de ECB, al kan die wel een handje toesteken door bijvoorbeeld geld bij te drukken.

De euro was altijd al een riskante onderneming: een snelle devaluatie lost het probleem van de gebrekkige constructie niet op, maar neemt wel een deel van de huidige problematiek weg. Er moet minder worden geleend op de markten, de landen van de periferie worden opnieuw concurrentiëler en kunnen zich gaan focussen op prductiviteit en arbeidskosten die hen de laatste jaren fataal zijn geworden.

Feldsteins analyse komt overeen met die van hefboomfondsmanager Bruce Krasting eerder deze maand:

‘Er is nog een optie over. Devalueer de euro met 20% of meer. Dit zou een stabiliserend effect hebben op de echte economie van de eurozone. Er zou inflatie worden gecreëerd, wat de reële waarde van de Europese schulden omlaag zou halen. Ook Duitsland zou akkoord zijn omdat zo'n devaluatie zijn concurrerende exportpositie binnen de EU laat behouden en die positie buiten de EU nog eens versterkt. De technocraten in Brussel zijn ook vragende partij, want het is de enige manier om de monetaire unie te redden.’

Bron : Financial Times / Express.be

10 Italiaanse steden op ‘zwarte lijst’ voor bankroet

Niet enkel in Spanje zitten de lokale overheden met de handen in het haar omtrent hun financiële situatie. Het blijkt dat er inmiddels ook  een ‘zwarte lijst’ bestaat voor Italiaanse steden in financiële problemen.

Nadat eerder bleek dat Sicilië in de problemen verkeerde, vallen er in Italië steeds meer lijken uit de kast. Op de zwarte lijst staan ondertussen klinkende namen zoals Napels, Palermo, Calabrië, Campania, Lazio, Abruzzo, Toscane, Lombardije, Umbrië, Ligurië, …

Via La Stampa (met Google Translate):

Er zijn tien grote Italiaanse steden met meer dan 50 000 inwoners, die een stap verwijderd van de crash.

Napels en Palermo aan de bovenkant van de “zwarte lijst”, hoewel een task force voor weken in het Palazzo Chigi doet er alles aan om het ergste te vermijden.

Dan Reggio Calabria, afgewerkt in het rood al in de periode 2007-2008 en wordt nu onderzocht door de rechterlijke macht. En dan zo veel andere overheden, grote en kleine (zoals Milazzo), misschien wat deugdzaam, zou kunnen worden gedwongen om te vragen voor de “ineenstorting”, wat betekent dat ontbinding van de raad, ingang van de Rekenkamer en prefectural commissaris.

De laatste opname, of als u wilt dat de coup de grace, is het komen: het is een bepaling opgenomen in het decreet over de besteding evaluatie die in de plooien van de nieuwe regels die de “harmonisatie van de boekhoudsystemen en financiële staten” op te leggen vereist devalueren 25% van de resterende vermogen opgelopen tot datum. Deze inkomsten goed voor, maar nog niet ontvangen, al naar gelang de opbrengst van boetes en afval belasting.

Kerncijfers, die dienen om het budget van een instelling die vaak in de praktijk, deze stemmen zwelt terwijl hij weet dat ze niet in staat zijn om 100% van de bedragen die moeten worden begroot te verzamelen. De opbrengst vaak zeer korte vragen, die nu niet meer dienen om rond te komen. Bij risico’s zijn op zijn minst een dozijn grote steden vertrouwen in de overheid technici die het toezicht op de situatie.

“De situatie wordt steeds moeilijker elke dag”, bevestigt de voorzitter van ANCI Graziano Del Rio. Wijzen naar nog een andere beperking van de overdrachten, tegen de maatregelen van de Spending Review, en dat verhoogt het alarm van vele collega-burgemeesters.

Bron : Slim Beleggen

De Finnen doen het weer: krijgen als enige EU-land onderpand voor Spaanse steun

Finland heeft van Spanje een onderpand van 770 miljoen euro bekomen in ruil voor deelname aan de steun voor de Spaanse bankensector. Het onderpand vertegenwoordigt 40 procent van het Finse aandeel in de leningen aan Spanje. Dat heeft de Finse minister van Financiën Jutta Urpilainen bekendgemaakt.

Als tegenprestatie betaalt Finland zijn aandeel in de leningen in een keer, in plaats van in vijf termijnen, zoals de meeste andere landen van de eurozone. Volgens Urpilainen is Finland het enige land dat een onderpand van de Spaanse banken heeft bedongen in ruil voor steun.

Het onderpand wordt door Spanje cash uitbetaald en vervolgens geïnvesteerd in obligaties van de top 5-landen van de eurozone, aldus nog de minister.

Bron : AFP / Express;be

Groei pc-industrie komt naganoeg tot stilstand

Voor het eerst in decennia - met uitzondering van het jaar 2001 - lijkt de verkoop van pc’s niet verder te groeien. In 2011 werden er 4% meer pc’s verkocht dan een jaar eerder. In 2010 was de pc-verkoop nog met 14% gestegen. Het gaat om het laatste groeipercentage sinds 2001.

De groeivertraging heeft een aantal redenen:

- Er is de globale crisis die nu als sinds 2008 duurt;

- De pc-upgradecyclus is langer geworden (volgen Microsoft gebruiken tweederde van alle ondernemingen nog steeds Windows Vista, een programma dat ondertussen 5 jaar oud is) of Windows XP, dat 11 jaar oud is.

- Tenslotte is er de lancering van de iPad nu ruim twee jaar geleden, die de verkoop van goedkopere, kleine pc’s - de zogenaamde netbooks - volledig heeft gekannibaliseerd. Net die netbooks hadden in de jaren voor 2010 het gros van de groei voor hun rekening genomen.

Bron : Business Insider / Express.be

De grap van 100 miljard

Europa heeft het weer gedaan, schrijft Slope of Hope. De 100 miljard die in Spaanse banken worden gepompt volstonden niet eens om de koers van de euro op peil te houden tot bij de opening van de Amerikaanse beurzen.

Stierenmarkten (tijd waarin beurzen fors stijgen) zijn afhankelijk van uitkeringen en bail-outs. Het zijn de enige middelen die hen resten. Reële economische groei zal nog jaren op zich laten wachten. Daarom hebben de beurzen artificiële groei nodig om successen te boeken.

Doch het lijkt erop alsof de wereld begint te beseffen dat die leugens niet langer opgaan en dat bailouts onmogelijk de basis van welvaart kunnen zijn. De stieren hebben hun Mega-maandag - die ze de ganse zondag hadden voorspeld- dus niet gekregen.

De 100 miljard euro verdampten nog voor de opening van Wall Street. Het geld zal nooit meer terug worden gezien. Blijf dus om bailouts vragen, stieren... Ondertussen verandert de wereld onder jullie hoefijzers...


Bron : Express.be

Canada haalt uit naar 'tax to the max' Europa

De Canadezen zijn duidelijk niet te spreken over de crisis in Europa. 'Ze belasten erop los, ze lenen dat het een lieve lust is en ze willen noodsteun om geld dat ze niet hebben te blijven uitgeven.' Op Canada hoeven ze in Europa niet te rekenen, klinkt het scherp.

Bron : De Tijd