Sancties... Klanten Russische bank Rossya kunnen niet langer betalen met Visa en Mastercard

Betaalkaartdiensten Visa en Mastercard zetten met onmiddellijke ingang hun samenwerking met de Russische grootbank Rossya stop. Dat meldt het persagentschap Reuters. Klanten van Rossya zullen deze kredietkaarten dus niet langer kunnen gebruiken om betalingen te verrichten. 

De Rossya bank was donderdag door de Amerikaanse Office of Foreign Assets Control al op een zwarte lijst geplaatst. Volgens de Amerikanen biedt de bank materiële steun aan 9 individuen uit de inner circle van de Russische president Vladimir Poetin. Tegen de negen werden sancties uitgevaardigd: ze krijgen reisbeperkingen opgelegd en kunnen ook niet langer aan hun banktegoeden in de VS. In totaal worden nu al 33 Russen door de sancties getroffen. De sancties zijn een gevolg van de Russische annexatie van de Krim eerder deze week.

Ook de Russen hebben ondertussen tal van Amerikaanse politici het recht ontzegd naar Rusland te reizen. Onder hen de voorzitter van het Huis van afgevaardigden John Boehner en voormalig Republikeins presidentskandidaat John McCain.

Bron : Express.be

Op de Krim is een bank run aan de gang

Op het Oekraïense schiereiland Krim halen mensen grote bedragen cash af bij betaalautomaten en bankfilialen. Voor verschillende van deze banken hebben zich lange rijen gevormd. De voorzitter van de Oekraïense centrale bank heeft al gezegd dat het moeilijk is om grote hoeveelheden baar geld in de Krim te krijgen en dat de afhalingen daarom beperkt zijn.

Oleh Serha, een woorvoerder voor de Privat bank, zei dat zijn bank de afhalingen in gans Oekraïne heeft beperkt tot 1.500 hryvna (108 euro) op dagbasis.

De mensen die in de wachtrijen staan zeggen gehoord te hebben dat de banken zouden sluiten, meldt ABC-journalist Alexander Marquard op Twitter. Velen vragen zich af wat de gevolgen van het referendum zullen zijn voor hun bankrekening, aldus Stuart Webb van ITN Channel 4.

Maar het is vooral een opmerking van Deutsche Bank donderdagochtend die voor ongerustheid heeft gezorgd. Die bank suggereerde dat obligatiehouders mee in het bad zouden worden getrokken, wanneer de Oekraïense banken failliet gaan of door een bailout gered moeten worden.

Soortgelijke commentaren werden ook aan het begin van de Cypruscrisis gedaan, waarna uiteindelijk ook de grote rekeninghouders in de brokken deelden. 

De regering van de Krim bereidt volgens de Oekraïense nieuwswebsite Insider ondertussen de nationalisatie van Oekraïense banken op het schiereiland voor. De banken op de Krim zouden de afhalingen tot slechts 23 euro hebben beperkt. Aan depositorekeningen mag niet geraakt worden. Het bericht is door de regering in Kiev ontkend.

Vorige maand nog had kredietbeoordelaar Fitch de kredietbeoordeling van 13 Oekraïense banken verlaagd van B tot de rommelstatus CCC.

Bron: Express.be

Sancties tegen Rusland worden door financiële markten op gelach onthaald

Yoshikazu TsunoMet ongeduld wachtten de financiële markten maandag de Europese en Amerikaanse sancties tegen de Russische annexatie van de Krim af, maar toen president Obama die maatregelen bekendmaakte ontstond op die markten hilariteit alom...

Daags na het referendum waarbij meer dan 95% van de deelnemers voor de annexatie van de Krim bij Rusland stemden, ging de Russische beurs Mices na zes opeenvolgende verliesdagen ruim  5% hoger, steeg de al maanden dalende roebel en sloten alle grote aandelenbeurzen de dag af met winsten van 1 tot 3%.

Hoewel de annexering van het Russische schiereiland door het Westen als ‘een oorlogsdaad’ wordt bestempeld en de reactie van de markten door velen als grotesk zal worden beschouwd, zit er voor een keer een logica achter.

De beslissing van de regering Obama en Brussel om de bezittingen en de bewegingsvrijheid van 21 mensen(waaronder 13 Russen) te beperken als vergelding voor de annexatie van een deel van een ander land, kan dan ook niet serieus genomen worden. Natuurlijk worden de maatregelen verdedigd als zijnde ‘nog maar een eerste stap’, net als dat ook op het hoogtepunt van de Syrische crisis werd verteld, toen daar chemische wapens werden ingezet. Obama en de EU maken zich nog maar eens belachelijk, schrijft Monfinancier.com.

De Russische vice-premier Dmitry Rogozin, wiens naam op de lijst vermeld staat, vroeg op Twitter zelfs aan “Kameraad @BarackObama” of de lijst het werk was van een grappenmaker. 'En wat met degenen op de lijst die bezittingen, noch rekeningen in het buitenland hebben?', tweette hij. 'Niet aan gedacht, misschien?'

De markten waren dolblij te zien dat de sancties enkel individuen betreffen en dat bedrijven en banken met rust worden gelaten. Met andere woorden is de inname van de Krim door Rusland nu een voldongen feit en zullen de gevolgen ervan voor de wereldeconomie beperkt blijven.

Als het van het Westen afhangt tenminste.

Bron : Express.be

'Krim dient als verwittiging voor Catalonië'

De internationale afwijzing van het referendum in de Krim, moet als een verwittiging voor Catalonië dienen,schrijft de Spaanse koningsgezinde krant ABC:

‘De internationale gemeenschap heeft een duidelijke doctrine geformuleerd bij de crisis in de Krim.  Ze kent een afscheiding geen enkele legitimiteit toe indien grondwettelijke beginselen worden geschonden. Welke mening men zich ook vormt over de uitslag van het zondag in de Krim georganiseerde referendum - zelfs indien het niet onder bedenkelijk militair toezicht was georganiseerd: ‘s werelds belangrijkste landen zijn het erover eens dat het referendum gewoon ongeldig is omdat het de Oekraïense wet overtreedt. Dit heeft grote gevolgen voor het debat dat vandaag in Spanje woedt. Het maakt namelijk duidelijk welke de politieke respons zal zijn op een referendum in de autonome staat van Catalonië.’

De voorbije maanden vonden een aantal massamanifestaties plaats in Catalonië, waarbij de betogers aangavenklaar te zijn met het sponsoren van Madrid. Uit peilingen blijkt dat één op twee Catalanen voor onafhankelijkheid is. De regio pleit nu voor een bindend referendum over onafhankelijkheid. Dat zou in 2014 plaatsvinden, gelijktijdig met de Schotse stemming over onafhankelijkheid van het Verenigd Koninkrijk.

Ook in het Spaanse Baskenland worden ondertussen stappen in de richting van onafhankelijkheid gezet.

De vice-voorzitter van de Europese Commissie, de Spanjaard Joaquin Almunia, verklaardein september vorig jaar nog op een conferentie in Barcelona dat indien Catalonië onafhankelijk wordt, het de EU moet verlaten: ‘Indien een deel van een lidstaat zich afscheidt, is dat deel geen lid van de EU,’ zei hij toen.

In december vorig jaar publiceerden raadgevers van de Catalaanse president Jordi Mas een rapport over hoe de transitie van deelstaat naar onafhankelijke staat er uit zou moeten zien. De conclusie:

‘De euforie over onafhankelijkheid moet ons niet uit het oog doen verliezen dat een nieuwe staat als Catalonië slechts over beperkte mogelijkheden beschikt.’

Spanje speelt dan ook een hoofdrol in de levensvatbaarheid van een onafhankelijk Catalonië. De adviseurs pleiten voor de onmiddellijke oprichting van een Consejo Iberico, een samenwerkingsverband tussen Spanje, Catalonië, Portugal en Andorra. 

Bron. Express.be

'Krim bewijst dat Turkije en EU tot elkaar veroordeeld zijn'

De Turkse president Abdullah Gül heeft er tijdens een staatsbezoek aan Denemarken voor gepleit om de banden tussen de EU en Turkije in het licht van de crisis in Oekraïne snel verder te versterken.

De Deense krant Politiken is het daarmee eens:

‘De crisis in de Krim maakt het belang van een vredevolle en sterke alliantie tussen Turkije en de EU nog maar eens duidelijk - want het kan plots te laat zijn...

Het grootste land aan de grenzen van Europa en het Midden Oosten heeft nog een lange weg te gaan. Maar we moeten de deur voor een Turks EU-lidmaatschap openlaten en de EU moet de samenwerking met Turkije op alle vlakken uitbreiden.

Het is cruciaal dat het toenaderingsproces tussen Turkije en de EU levendig blijft en dat we onze wederzijdse afhankelijkheid versterken. Oekraïne is nog maar eens een weinig aantrekkelijk voorbeeld van wat het alternatief inhoudt...

Desondanks blijven de democratische principes van de EU ononderhandelbaar.’

Bron : Express.be

'Rusland mag de Krim dan al hebben heroverd, het is Oekraïne voor altijd kwijt'

Nikolay Doychinov'Rusland heeft misschien Krim heroverd, maar het heeft Oekraïne en het merendeel van de Oekraïners voor altijd verloren,' schrijft de Britse Independent:

"De inname van de Krim heeft de positie van de meest anti-Russische elementen in Oekraïne enkel versterkt en de vele Oekraïners die Rusland als beschermheren, geallieerden of zelfs broers zagen, met verstomming geslagen. Dat beeld ligt nu in duigen, want broers bijten je arm niet af. Enkel roofzuchtige buren doen zoiets. 

Een gewond Oekraïne zal niet snel naar Rusland neigen, integendeel, het dreigt voor goed uit Ruslands invloedssfeer te verdwijnen.  Daarom mag gesteld worden dat president Poetin het probleem van de Oekraïense toekomst en identiteit in Ruslands nadeel heeft beslecht.’

'Het Westen moet een slimme strategie bedenken om nog meer spanningen tussen Rusland en Oekraïne te voorkomen,' schrijft de Sloveense krant Delo:

‘Het Oekraïense volk zal de minste inspraak krijgen in de beslissing of er nieuwe referenda dan wel een burgeroorlog zit aan te komen, iets waar 2 op 3 Russen bang voor zijn. Want indien de partijen die deze situatie hebben veroorzaakt weigeren naar elkaar te luisteren zal het nog lang duren vooraleer de vrede terugkeert naar de plek waar ooit de vredelievende Kozakken woonden. 

Omdat zowel in de sport als in de politiek iedereen wil dat zijn team wint, moeten we misschien eerst wat begrip van het Westen vragen. Want dat Westen, dat zo hypocriet uitblinkt in het zweren dat het trouw blijft aan zijn principes - een attitude die enkel aan de oppervlakte komt wanneer er rekeningen met Moskou moeten worden vereffend - heeft totnogtoe weinig begrip getoond.

'Europa moet Rusland tegenhouden,' schrijft de Spaanse krant ABC:

"Wat hier gebeurt is niet de Krim die zijn onafhankelijkheid krijgt, maar de uitbreiding van Rusland, die uiteindelijk - indien Poetin zijn zin krijgt - zal culmineren in de annexatie van een schiereiland van uitzonderlijke strategische waarde voor Moskou.  

De angst dat ook andere regio’s met grote Russisch sprekende bevolkingen soortgelijke manoeuvres zullen ondergaan is niet ongegrond, vooral omdat de internationale gemeenschap zo lauw gereageerd heeft of, met andere woorden, haar reactie heeft beperkt tot protest. Die gemenschap moet een strengere toon aannemen en gepaste sancties treffen om het Kremlin te ontmoedigen om deze illegale en expansieve strategie verder te zetten."

Bron : Express.be

Het onrealistische pacifisme van West-Europa: wie vrede wil, bereid best de oorlog voor

© - YURIY DYACHYSHYN / AFP

Decennialang was München 1938 de metafoor van elke politicus die in de buitenlandse politiek voor lafheid waarschuwde. Herinneren we ons de feiten: enkele jaren al na zijn machtsovername (in 1933) voerde Adolf Hitler een agressieve buitenlandse politiek. In maart 1936 bezette hij, tegen het Verdrag van Versailles in, de gedemilitariseerde zone in het Rijnland. Vanaf juli dat jaar steunde hij actief de rechtse staatsgreep van generaal Franco in Spanje met in april 1937 het wereldschokkende bombardement van Guernica door de Duitse Luftwaffe. In maart 1938 dreef hij, zonder verzet, deAnschluss van Oostenrijk bij Duitsland door.

Vanaf september 1938 eiste hij openlijk de aansluiting van het Sudetenland, een smalle strook van Tsjechië die grenst aan Duitsland en waar toen nog overwegend etnische Duitsers woonden. Die werden volgens Hitler verdrukt, en dus moest hij die beschermen. Dat verhaal horen we nu ook over de Russen op de Krim. In Sudetenland was er een nazi-leider, Konrad Heinlein, die om aansluiting bij das Reich vroeg, zoals vandaag het parlement van de Krim zich tot Moskou wendt. Tjsecho-Slovakije had in het grensgebied evenwel een fortengordel tegen een mogelijke Duitse invasie opgebouwd en het centrale gezag in Praag weigerde dit gebied los te laten.

Vrede voor een volledige generatie

Groot-Brittannië probeerde de standpunten te verzoenen, maar slaagde daar niet in. Op 29 september 1939 ontmoetten Duitsland, Groot-Brittannië, Frankrijk en Italië elkaar in München, zonder dat de Tsjechoslovaakse regering zelfs maar uitgenodigd was. Hitler verklaarde dat dit zijn laatste territoriale eis was en de twee Westerse mogendheden accepteerden een voorstel van Mussolini waardoor Duitsland het gebied cadeau kreeg.

De Britse premier Neville Chamberlain wuifde, toen hij in Londen arriveerde, met het verdrag en verklaarde dat hij ‘peace for our generation’ had gerealiseerd. De menigte juichte hem uitzinnig toe, na de slachting in Flanders Fields (WO I) was de bevolking oorlogsmoe. Eenzelfde stemming overheerste in Frankrijk. In Duitsland daarentegen leefde het revanchisme. Daar had de bevolking ook geleden onder de vorige oorlog, maar wel de nederlaag moeten ondergaan en daarna vredesvoorwaarden opgelegd gekregen met wurgende herstelbetalingen, die ze onrechtvaardig achtte.

Duitsland wilde niet langer een paria zijn die alle schuld toegeschoven kreeg, en eiste een Wiedergutmachung. Dat gaf Hitler de kans om de strijdkrachten weer uit te bouwen via een keynesiaans systeem van deficit spending - opgezet door zijn minister Hjalmar Schacht. Daardoor schoof hij zijn rekeningen voor zich uit maar herstelde wel de werkgelegenheid, in feite op een financiële luchtbel. Frankrijk en Groot-Brittannië voerden ondertussen een orthodoxe monetaire politiek en bespaarden op bewapening.

De ene had geld, de andere een leger

In 1939 kwam Hitler dus in de situatie terecht dat hij wel een indrukwekkend leger had, maar geen geld, terwijl de andere mogendheden wel geld hadden maar geen operationeel leger. De logica zelf dreef de Führer ertoe dit leger te gebruiken om zijn geld elders te halen. Dat hij een geëxalteerde fanaticus was, hielp natuurlijk ook, maar verklaart niet waarom hij zoveel competente mensen meelokte in die waanzin. De pure economische logica verklaart dit wel.

In maart 1939 annexeerde hij daarom, in strijd met alle afspraken, het rijke Tsjechië waar er nog een Duitse minderheid was die volgens hem ook al verdrukt werd. Van Slovakije maakte hij een protectoraat. Op 23 augustus 1939 sloot hij dan het Molotov-von Ribbentrop-pact met Stalin. Een geheime clausule hield een verdeling in van onder andere Polen en annexatie door de Sovjet-Unie van de Baltische republieken.

Op 1 september viel Hitler Polen binnen, omdat de Duitsers ook in Dantzig zogezegd verdrukt werden (en die stad een wig dreef tussen Oost- en West-Pruisen). Op 17 september deden de Sovjets aan de andere zijde hetzelfde, 'om Polen te redden’. Op 21 september werden er dan gezamenlijke militaire parades gehouden in Lvov en Brest-Litovsk, waar beide invasielegers elkaar ontmoetten. Niet lang daarna werden Estland, Letland en Litouwen ingelijfd door Stalin. De Tweede Wereldoorlog was begonnen, waarin ironisch genoeg de Sovjet-Unie zichzelf uiteindelijk als slachtoffer wist voor te stellen. Het werd hierbij geholpen door Winston Churchill zelf die - vooruitziend als hij was - in 1939 geweigerd had om de Sovjet-invasie te veroordelen.

Een mediaoffensief om te verblinden

Wat we vandaag beleven is een waar mediaoffensief, niet slechts uit Moskou maar ook in onze eigen kranten, om ons te overtuigen dat er opnieuw een München-oplossing moet komen en ons voor te bereiden op een afstand van de Krim door Oekraïne, vergelijkbaar met de afstand van het Sudetenland door Tjsechië. We kunnen nu al met grote waarschijnlijkheid aannemen dat Vladimir Poetin zijn zin zal krijgen. Niet omdat hij echt zoveel sterker is dan Europa of de NAVO, maar omdat ook in zijn land een revanchisme leeft wegens de ontmanteling van het Sovjet-imperium vergelijkbaar met dat van Duitsland na 1918 enerzijds, waardoor militair vertoon er populair is; en West-Europa al een halve eeuw in de greep is van een onrealistisch pacifisme anderzijds

Europa heeft zelfs - net als Groot-Brittannië vόόr WO II - lang gedacht in termen van eenzijdige ontwapening. In de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw waren er massale campagnes tegen de plaatsing van kernraketten, waarbij men wel betoogde tegen de Amerikaanse Cruise-raketten, maar niet tegen de Sovjetische SS-20. Het was overigens de grote verdienste van de maoïstische PVDA dat het op inspiratie van China daar wel op wees. Die partij werd daarom toen door verenigd links letterlijk uitgespuwd. Sting zong immers ‘The Russians love their children too’. Hij had natuurlijk gelijk, maar het deed niets ter zake.   

Europa en de VS zullen nu waarschijnlijk opnieuw toegeven in ruil voor ‘peace in our generation’ en binnen de kortste keren zal Poetin het verdrag dan aan flarden kunnen scheuren omdat er onlusten uitbreken in Donetz. Oost-Oekraïne kan dan eveneens ingelijfd worden, zonder discussie, zo het al niet eerder gebeurd zal zijn. Daarna riskeert West-Oekraïne een protectoraat te worden, net als Slovakije indertijd. Waarna Wit-Rusland nog strakker dan nu in het gelid zal worden gedwongen - veel vrienden heeft dit tirannieke bewind sowieso niet.

Europa had weer eens zitten ‘stoken’

Strekt Poetins honger zich daarna opnieuw uit tot Polen en de Baltische republieken? Dat zijn ondertussen NAVO-partners. Indien één van hen aangevallen wordt, dan dwingt het handvest de andere lidstaten om militair tussenbeide te komen. In dat scenario dreigt een Derde Wereldoorlog. Onze pers onderneemt een collectieve inspanning vandaag om daar vooral niet op te wijzen, maar Polen heeft zijn partners wel al verwittigd dat het zich effectief bedreigd voelt.

Academische observatoren, van het slag van Rik Coolsaet, komen ons ondertussen rustig op tv uitleggen dat we ons geen zorgen moeten maken omdat Poetins economie wankel is. Maar dat was die van Hitler ook en precies dat verleidde hem tot militair avonturisme. Hugo Camps jubelt omdat wij zulk een bekwame observator hebben die ons zulke wijze inzichten verschaft.

Uiteraard is het creëren van een paniekstemming geen goede zaak, maar daar loopt het wel mee los, in feite zijn wij véél te gerust. En te schuldbewust. De eeuwig verzuurde Camps viel Europa al aan vooraleer de crisis in Kiev internationale proporties aannam. Europa had er zitten stoken beweerde hij koudweg op zijn voorpagina. Erop wijzen dat een volk niet opgezet is met een corrupte dictatuur en naar democratie snakt, is waarschijnlijk ‘stoken’ in de visie van Camps.

Natuurlijk, het optreden van Guy Verhofstadt in Kiev - waar Camps niet tegen protesteerde - was beschamend. Dat hij de betogers complimenteerde omdat ze de Europese waarden verdedigden beter dan Europa dat doet, was retorisch mooi. Maar terwijl hij letterlijk niemand vertegenwoordigde ging hij in volle euforie ook beloften doen waarvan hij wist dat niemand er echt achter stond. Wij zijn z’n demagogie wel gewend, maar de Oekraïners zijn dat natuurlijk niet.

Het ‘realisme’ van de professoren

Wat de sussende politicologen ondertussen totaal miskennen is de scherpe dualisering in de Russische economie. Haar industrie en private en openbare dienstverlening staan er bar slecht voor – mede door de wijd verspreide corruptie. De levensstandaard voor de gewone Rus is dermate zwak dat vele Russische vrouwen en mannen moeten hun geluk elders zoeken, terwijl de Russische miljardairs - lees: zij die voorop stonden toen de economie geprivatiseerd werd, en er de beste brokken van wegsnoepten - zich inkopen in Westerse voetbalclubs en wielerploegen.

Tegelijk rijft het regime (samen met deze kliek oligarchen) gigantische sommen binnen uit de grondstoffen. Die volstaan ruim voor militaire avonturen in een eerste fase, maar geven de economie ook een wankele basis - neem de grondstoffen weg, en er blijft niet veel over. Net als Hitler kan Poetin een korte maar geen lange oorlog aan. Hij moet het dus hebben van psychologische verrassingen en - wie weet? - ooit van een Blitzkrieg.

Er is overigens wel een verschil met nazi-Duitsland indertijd. Duitsland beschikte over een reusachtige industriële basis, maar had weinig grondstoffen, en keek daarvoor naar het Oosten - der Drang nach Osten. De Münchener professor Karl Haushofer (1869-1946) - de leermeester van Rudolf Hess - had dat zelfs tot een doctrine van Lebensraum uitgewerkt. Daarbij had hij gesteld dat het de roeping van Duitsland was continentaal op te dringen tot in Siberië, terwijl dat andere Germaanse volk, Engeland, dat via de zee zou doen, richting Indië.

Botsing tussen ambitie en pretentie

Op de basis van een dergelijke ‘taakverdeling’ hoopte Hitler aanvankelijk op een entente tussen Groot-Brittannië en Duitsland tegen de Sovjet-Unie. De erfgenaam van die Sovjet-Unie, Poetin, redeneert nu omgekeerd. Hij beschikt over grondstoffen maar niet over een afdoende industriële infrastructuur - dat is ook de reden waarom de Sovjet-Unie onder Gorbatsjew in elkaar is gestuikt. Vooral de informatisering kon hij niet aan omdat de Sovjet-Unie, vanuit zijn centraliserende ideologie, gemikt had op mainframes. Terwijl de VS vanuit zijn liberalisme alles op de pc had gezet.

Vooral het Star Wars-project van Ronald Reagan deed de Sovjet-Unie daarom in de bewapeningswedloop de das om. Bovendien zuchtte het imperium onder de ondraaglijke last van zoveel dictaturen in de Derde Wereld die het op zijn schouders had genomen. De interessantste - Egypte bijvoorbeeld - trokken er vanonder, de kneusjes als Cuba bleven de hand ophouden. Het grote voordeel dat Poetin nu heeft ten overstaan van de Sovjet-Unie, is dat het van die kolonialistische last is bevrijd. Maar de structurele zwakte van een verouderde infrastructuur blijft levensgroot wegen.

Poetin kijkt daarom naar het Westen want zonder zijn technologie kan hij op de lange termijn met zijn grondstoffen niet veel aanvangen - we hebben dat ook al gezien met Khadafi. Die zat wel met olie in zijn ondergrond, maar moest zich met het Westen verzoenen om hem nog rendabel opgepompt te krijgen. Idem dito met Iran vandaag, dat precies daarom inbindt in de onderhandelingen rond zijn kernprogramma. Maar precies omdat Poetins noden veel groter zijn dan hij zichzelf wil toegeven, en zijn pretenties huizenhoog overeind staan, kunnen we een even explosieve cocktail krijgen als indertijd met nazi-Duitsland. Dat begon ook aan een niet te winnen avontuur, maar kon ondertussen wel voor vijf jaar miserie zorgen.

Wie te snel gaat, reageert te traag

De vraag is nu of er een ordelijke en redelijke oplossing is, om de hele kwestie echt te ontmijnen. Waarschijnlijk niet. De enige zinnige stap die Europa en de NAVO vandaag kunnen zetten is meteen onderhandelingen starten voor een versnelde associatie met, en zelfs toetreding van de Oekraïne tot de EU. Maar daarvoor bestaat er geen draagvlak, Europa krijgt amper de Roemenen en Bulgaren verteerd. Dat zal er niet op beteren met de Europese verkiezingen van 25 mei voor de boeg, die alle eurocraten doen sidderen. Bovendien zou Rusland dan beweren dat het om een annexatie gaat, onderhandeld met een onwettig bewind (wat nog waar is ook).

Poetin heeft dus voorlopig gewonnen spel. Niet hij leeft buiten de werkelijkheid, zoals Angela Merkel beweerde, Europa doet dat, verblind als het is door zijn eigen succesverhaal. Dat heeft het wel een Nobelprijs voor de Vrede bezorgd, - die kreeg Barack Obama overigens ook, het is nog steeds niet duidelijk waarom. Maar dat heeft het ook opgezadeld met een economische en financiële crisis waar voorlopig het einde nog niet van in zicht is.

Wat zich wreekt is dat men te snel heeft willen gaan, zodat men nu te traag reageert. De Europese aanpak overtuigt internationaal niet – Poetin lacht er bijna openlijk mee. De aanhoudende palaver wordt immers danig verzwakt door de combinatie van een overmatige diplomatieke illusie met een ondermaatse militaire capaciteit, los van een gebrek aan eensgezindheid. Er is veel gezegd over het gebrek aan charisma van Herman Van Rompuy als ‘president’ van de EU, Catherine Ashton als gezant voor buitenlandse betrekkingen is ook niet bepaald een inspirerende figuur.

Wie vrede wenst, bereidt de oorlog voor

Dat Poetin schrik zou hebben van de melktandjes die Europa vandaag toont - het bevriezen van banktegoeden, de blokkering van visa en meer van die flauwekul - gelooft natuurlijk geen mens. Net zo min als onze realistische professoren in volle ernst geloven dat hij zich tevreden zal stellen met de Krim. Poetin zit in de logica van alle dictators doorheen de geschiedenis, hij lost zijn binnenlandse problemen op met buitenlandse avonturen. Onze media zouden er beter aan doen om ons daar mentaal toch een beetje op voor te bereiden, liever dan professoren in het zonnetje te zetten die ons ‘realisme’ komen aanpraten tot de realiteit ons achterhaalt.

We moeten niet meteen gaan hamsteren - toen in 1956 de crisis uitbrak rond het Suezkanaal was op één dag alle koffie en Sunlight-zeep uitverkocht in het dorpswinkeltje dat mijn moeder toen uitbaatte. Maar we mogen er wel opnieuw ernstig rekening mee houden dat het ‘nooit meer oorlog’ van ‘het gebroken geweer’ - de wolf die slaapt met het lam, van de profeet Jesaja (11:6) - niet meer gegarandeerd is. En dit ondanks de zegening van zeventig jaar onafgebroken vrede in een continent dat altijd door oorlogen werd verscheurd. Wat men ook van de EU en de NAVO moge zeggen, dat is geen geringe prestatie geweest, waar we niet dankbaar genoeg voor kunnen zijn.

Maar we mogen ook die diepere wijsheid van de veel realistischer Romeinen weer overwegen: ‘Si vis pacem, para bellum’. Als  je vrede wenst, bereid je best de oorlog voor. We mogen er eens over nadenken als Pieter De Crem nog eens voor nieuwe gevechtsvliegtuigen pleit.

---

De auteur Eddy Daniels is eindredacteur bij De Bron, gewezen hoofdredacteur van Imediair en publiceerde over de islam en over paus Benedictus XVI.

Bron : Express.be 

Deze opinie verscheen eerst op De Bron

Hoe Poetin de Krimcrisis aan de Russen verkoopt

Patrick StollarzHet Russische perspectief omtrent het conflict met Oekraïne verschilt fundamenteel van het westerse, schrijft Mary Dejesvki in de Irish Independent:

‘Poetins standpunt weerspiegelt een binnenlandse consensus die wil dat, hoewel Oekraïne onafhankelijk is, zijn natuurlijke plaats binnen de Russische invloedsfeer ligt en dat Moskou onmogelijk kan kijken hoe het Westen samenzweert om het daaraan te onttrekken.

Poetin kan Janoekovytsj alsnog opofferen... maar het feit dat deze laatste democratisch verkozen werd, de manier waarop hij werd afgezet (door straatprotesten), en door extreem-rechtse elementen in de massa (binnen Rusland voorgesteld als een meerderheid), maken dat het nieuwe regime in Kiev - in de ogen van Moskou - Oekraïne’s Russischsprekende bevolking in gevaar kan brengen.

Dit mag dan al niet de waarheid zijn, het is een voorstelling van zaken die vele Russen, die in het Sovjettijdperk zijn opgegroeid - Poetin inbegrepen - geloofwaardig vinden - geloofwaardiger alleszins dan de westerse versie van verlichte betogers die een despoot wilden afzetten in het belang van de natie.’

Bron : Express.be

Een update van de situatie in de Krim in 9 korte zinnen

President Vladimir Poetin beveelt de terugtrekking van alle troepen (150.000 militairen) die deelnamen aan militaire oefeningen aan de grens met Oekraïne. (Russia Today)

De VS zetten elke militaire samenwerking met Rusland met onmiddellijke ingang stop. (Associated Press)

Washington zoekt naar manieren om Rusland economisch en diplomatiek te isoleren en stuurt John Kerry naar Kiev; een militaire actie zit er niet in. (CBS news)

In een opiniestuk in de Financial Times schrijft voormalig Georgisch president Mikheil Saakashvili dat president Poetin Oekraïne niet als een land, maar als een grondgebied beschouwt, dat moet worden opgesplitst. (Financial Times)

De koers van de Russische roebel noteert op zijn laagste niveau ooit tegenover zowel de euro als de dollar en ook de Russische beursindex Micex moest maandag 11% inleveren, de grootste daling in één dag. (Steraandelen Gazprom en Sberbank verloren respectievelijk 14% en 15%). (Wall Street Journal)

Omdat de olieprijs stijgt en de roebel in waarde daalt krijgt Rusland wel meer geld binnen en kunnen ze meer uitgeven. (Financial Times)

De Chinese houding in het conflict is weinig duidelijk, maar neigt niet direct naar een veroordeling van het Russische ingrijpen. (AFP)

De Europese Unie (EU) maant Moskou zijn militairen terug te halen en dreigt met sancties: zo zouden gesprekken over de versoepeling van de visumplicht worden opgeschort, terwijl de Russen juist graag visumvrij naar de EU willen reizen. (De Telegraaf)

De Russische ambassadeur in de VS, Vitaly I. Churkin, heeft maandag in de VN-Veiligheidsraad een brief getoond van de hand van de verdreven president Janoekovytsj, waarin die Rusland om militaire hulp vraagt. (NewYork Times)