BELGIË : DE GATEN IN HET GEHEUGEN VAN ’T PALLIETERKE - AFF

Vorige zondag mocht Dyab Abou Jahjah, wiens boek De stad is van ons maandag voorgesteld wordt in De Roma, in De Zondag

vertellen dat hij de N-VA tienmaal gevaarlijker vindt dan het VB. Al heeft hij de N-VA nog niet kunnen pakken op haar programmapunten. Wel zijn er Liesbeth Homans die racisme “een relatief begrip” vindt en Karim Van Overmeire die meegeschreven heeft aan het zeventigpuntenplan van het Vlaams Blok. Voor’t Pallieterke deze week de gelegenheid om nog eens terug te denken aan dat berucht plan.

“Dat plan wordt er tegenwoordig ook weer veelvuldig bijgesleurd”, schrijft ‘Pagadder’. Volgens onze bescheiden mening een pseudoniem voor gepensioneerd maar nog actieve Het Nieuwsblad-journalist Staf De Lie. “Wij herinneren ons nog zeer goed de bekendmaking ervan in 1992", vervolgt 'Pagadder'. "Het gebeurde in de glorietijd van het Blok tijdens een soort congres in het Antwerps OCMW-centrum Elzenveld. De enkele redacteurs van Antwerpse kranten, die zondagsdienst hadden en die van de persbriefing op de ‘politietoren’ aan de Oudaan kwamen, wipten er, na een paar bollekes in Monico Meir, even binnen.

Zij knipperden met de ogen toen zij de teksten hoorden voorlezen. Grepen naar de telefoon om de hoofdkwartieren te waarschuwen, maar vonden bij de toenmalige chefs geen enkel gehoor. Niemand moest dit ‘schrikkelijk racistische nieuws’ hebben. Alleen in Het Nieuwsblad editie Antwerpen verschenen dagen later tien (10) lijnen tussen de ‘gebroken armen en benen’. En de politiek? Die dommelde rustig verder. En Dyab? Daar was toen nog geen sprake van. Het is pas enkele jaren later dat de zeventig punten opgerakeld werden om het VB te beschuldigen van allerlei kwaad. Zo zie je maar dat Homans misschien gelijk heeft met haar uitspraak dat racisme inderdaad een relatief begrip is.”

Een mooi verhaal om te illustreren dat meer dan twintig jaar geleden de media ook al hun best deden om het racisme te negeren. Maar de “wij herinneren ons nog zeer goed” stoort ons wel. Het zeventigpuntenplan is gepresenteerd op een Vlaams Blok-colloquium op 6 juni 1992. Een zaterdag, en niet een zondag zoals ‘Pagadder’ schrijft. Ten eerste is het Googlegewijs gemakkelijk op te zoeken of 6 juni 1992 een zaterdag of zondag was. Ten tweede was het AFF aanwezig om te protesteren tegen de Vlaams Blok-bijeenkomst in het Elzenveld (foto), nog niet wetend dat daar het racistisch zeventigpuntenplan gepresenteerd werd. Vandaar dat wij het ons goed herinneren dat het een zaterdag was.

Het ’t Pallieterke-verhaal is op een belangrijker punt ook fout: het zou niet nog “enkele jaren” duren voor “de zeventig punten opgerakeld werden om het VB te beschuldigen van allerlei kwaad”. Op 19 november 1992 (een half jaar na 6 juni 1992, nvdr.) werd in de Vlaamse Raad door alle partijen – met uitzondering van het Vlaams Blok – een resolutie goedgekeurd waarin het zeventigpuntenplan van het Vlaams Blok scherp werd veroordeeld. In deze resolutie staat onder meer dat het zeventigpuntenplan flagrant in strijd is met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en met de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties. De Vlaamse Raad (de voorloper van het Vlaams Parlement, nvdr.) stelde ook vast dat ´sommige voorstellen ervan ontleend zijn aan het programma in vijftig punten van 16 november 1991 van het Front National en als oogmerk hebben migranten in een apartheidsgroep af te zonderen en stapsgewijs uit het maatschappelijk leven te verbannen, op dezelfde wijze als van 1933 af in nazi-Duitsland de Joodse medeburgers werden behandeld.

Om die redenen verbonden de ondertekenende partijen zich ertoe geen politieke akkoorden af te sluiten of afspraken te maken met het Vlaams Blok. Noch in het kader van democratische raden op het gemeentelijk, provinciaal, nationaal en Europees niveau, noch in het kader van de verkiezingen voor de genoemde niveaus. Daarmee was hetcordon sanitaire geboren, dat alhoewel een aantal politici en partijen zich er later van gedistantieerd hebben, het Vlaams Blok/Belang veroordeeld heeft tot een machteloze partij. Dus: niet “enkele jaren” later, maar al een half jaar later haalde het zeventigpuntenplan de parlementaire annalen. Er zijn zaken die er langer over doen.

Volgende keer beter, ’t Pallieterke !

Bron: 

België: Antwerpen - THATCHER AAN DE SCHELDE: LEESBAAR WETENSCHAPPELIJK BOEK

Anti-Fascistisch Front / Verzet

Wat niet lukte met Ico Maly, N-VA. Analyse van een politieke ideologie, en Koen Hostyn, Het Vlaanderen van De Wever, ruime media-aandacht krijgen voor een degelijk boek, lukte wel metThatcher aan de Schelde van Jan Vranken. Met dank aan het temperament van Liesbeth Homans. Het is een boek dat die aandacht waard is, maar om andere redenen dan Liesbeth Homans aanhaalt.

Je kon het verhaal hier al volgen: Liesbeth Homans die in P-magazine uithaalt naar Jan Vranken, emeritus professor aan de Universiteit Antwerpen en expert armoedebeleid, omdat die nog nooit met haar persoonlijk gesproken heeft en toch een aantal zaken over haar meent te weten. Kranten die de versie van Jan Vranken publiceren. En Liesbeth Homans die in Terzake toch in debat gaat met Jan Vranken, in P-magazine zei ze nog niet in te zien waarom ze "nu plots met meneer Vranken zou moeten debatteren". Maar in Terzake werd het een dovemansgesprek. Intussen hebben we het boek zelf kunnen lezen, en wat blijkt?

Wat er in het boek aan persoonlijke gegevens over Liesbeth Homans staat is beperkt tot de zaken die la Homans al zelf uitgebreid in de pers bracht: gescheiden ouders, opgegroeid in een sociale woning, en als jobstudente werken in een supermarkt om zakgeld te verdienen en de studies te bekostigen. Er is al meer gepubliceerd over het privélevenvan Liesbeth Homans dan in het boek van Jan Vranken staat. Journalist-commentator bij Gazet van Antwerpen Lex Moolenaar schreef bij het aantreden van het nieuwe Antwerpse stadsbestuur dat hij “denk(t) dat haar persoonlijke achtergrond de komende jaren het sociaal beleid in Antwerpen zal kleuren”, maar als Jan Vranken iets dergelijks schrijft is het kot te klein voor Liesbeth Homans.

Het verschil is dat Lex Moolenaar spreekt over een aanvoelen, terwijl Jan Vranken wijst op de sociale zekerheid en sociale welvaartstaat die mensen van kinds af (kindergeld, Kind & Gezin…) over student zijn (relatief goedkoop onderwijs, studiebeurzen, openbare bibliotheken…) tot later, ervoor zorgen dat mensen tot meer in staat zijn dan ze louter op basis van individuele verdienste kunnen bereiken.

Denken dat mensen dan maar “de kansen moeten grijpen” is anderzijds te kort door de bocht. Met zijn jarenlang opgebouwde kennis over mensen in armoede citeert Jan Vranken in Thatcher aan de Schelde tientallen onderzoeken en gezaghebbende bronnen om te wijzen op de extra drempels voor mensen in armoede om “hun kansen te grijpen”. Onze ruimte (max. 700 à 800 woorden) is te beperkt om daar nu op in te gaan, maar Jan Blommaert heeft het in zijn bespreking van het boek van Jan Vranken omstandig uitgelegd.

In een tiental hoofdstukken legt professor Jan Vranken, nu als auteur die een zeer toegankelijke taal hanteert, uit wat armoede en andere vormen van sociale uitsluiting inhouden, welke twee soorten van sociaal beleid er zijn, waarom het OCMW belangrijk is, de arbeidsmarkt niet voor iedereen even toegankelijk is, hoe ‘verdeel en heers’ de leidraad is van het nieuwe Antwerps stadsbestuur, hoe er angst heerst voor de stedeling, waarom het middenveld kortwieken niet verstandig is, waarom racisme niet relatief is, hoe jongeren maar ook ouderen de toekomst vormen, en hoe erg het gesteld is met de gezondheid van de bewoners van ’t Stad.

Het huidig beleid van het Antwerps stadsbestuur wordt erbij gehaald als voorbeeld van hoe het niet moet, maarThatcher aan de Schelde is in de eerste plaats een leesbaar geschreven boek over tientallen jaren inzichten in de armoedeproblematiek. De kritiek van Bart De Wevers goeroe Theodore Dalrymple wordt slechts in de uitleiding geciteerd, omdat ze volstrekt onwetenschappelijk is.

Liesbeth Homans maakt zich ook kwaad over de vergelijking met Margaret Thatcher. Homans zou beter moeten weten, minstens kunnen erkennen dat de in Thatcher aan de Schelde geciteerde uitspraken van de Britse Iron Ladytegenwoordig opvallend Antwerps klinken. En het is overigens maar kwestie wie die vergelijking maakt. Begin dit jaar relativeerde Liesbeth Homans in De Zondag nog zelf die vergelijking: “Men doet alsof Margaret Thatcher de vreselijkste figuur in de wereldgeschiedenis was. Die vrouw heeft ook goede dingen gedaan.”

Als minister van Onderwijs heeft Margaret Thatcher anders wel de gratis melkvoorziening voor kinderen op lagere school afgeschaft. Reden waarom je in een onafhankelijke boekhandel (dus niet een keten als Standaard Boekhandel of FNAC) zolang de voorraad strekt een klein flesje melk gratis krijgt bij aankoop van het boek Thatcher aan de Schelde.

Liesbeth Homans kan aanvoeren dat het Antwerpse OCMW daarentegen in vijf sociale restaurants gezonde maaltijden aan één euro aanbiedt voor kinderen die opgroeien in armoede. Sinds begin dit jaar, acht maanden na de aankondiging van die maatregel. Maar dat is slechts een pleister op een houten been. De lijst van wat Liesbeth Homans afschafte,  bemoeilijkte of verdacht maakte (individuele gevallen die veralgemeend worden...) is veel langer. Echt sociaal beleid ziet er anders uit. Gelukkig is het debat nog niet ten einde.

Bron : 

DOVEMANSGESPREK MET LIESBETH HOMANS

Anti-Fascistisch Front / Verzet

Dinsdag wees Liesbeth Homans in P-magazine nog hoogmoedig een debat af met Jan Vranken, hoogleraar sociologie aan de Universiteit Antwerpen en auteur van onder andere Thatcher aan de Schelde. Homans zag niet in waarom ze “nu plots met meneer Vranken zou moeten debatteren. Zelfs niet voor een filosofische discussie (…)”. Maar een paar krantenartikels later waarin Jan Vranken zelf aan het woord mocht, en de glamour van de televisie, brachten Liesbeth Homans gisterenavond toch naar deTerzake-studio voor een debat met Jan Vranken (foto).

Veel meer vertelde Homans niet dan dat ze het budget voor sociaal beleid in Antwerpen opgetrokken heeft met 260 miljoen euro, over zes jaar gespreid; dat het de eerste keer is dat zij en Jan Vranken elkaar zien en spreken, en dat Jan Vranken niets weet over haar jeugd en persoonlijke motivatie vermits Vranken nog nooit met haar persoonlijk gesproken heeft. Jan Vranken verwees op zijn beurt naar de talloze interviews waarin Homans haar jeugd ter sprake bracht, en een opiniebijdrage in De Morgen die Homans blijkbaar niet had opgevat als een uitnodiging tot gesprek over het sociaal beleid.

Overigens – het kwam niet ter sprake in Terzake, maar we willen het hier toch even aanhalen – in het bestuursakkoord voor de stad Antwerpen staat onder punt 215: “De stad zet meer in op de aanwezige expertise. Aan de instellingen kan worden gevraagd welke experten kunnen worden benaderd voor adviezen op economisch, sociaal, cultureel en recreatief vlak. (…) Op die manier willen we de verhouding tussen academici en stadsbeleid bevorderen.” Als Liesbeth Homans zich niet uitgedaagd voelde om te reageren op een opiniebijdrage in De Morgen, had ze nog altijd op basis van haar eigen bestuursakkoord beroep kunnen doen op de expertise bij de Universiteit Antwerpen inzake armoedebestrijding. Maar dat deed Homans niet. Wél Vranken verwijten geen persoonlijk contact met haar gezocht te hebben…

Het hautain gedrag van Liesbeth Homans bleek ook toen Jan Vranken aanhaalde hoe in Antwerpen mensen tegen elkaar opgezet worden, mensen gestigmatiseerd worden (vanaf 9'30" in deze video). Als gevraagd werd naar concrete voorbeelden noemde Jan Vranken recent de foorkramers(die bij een eerste actie meteen een tweet van Homans kregen met de boodschap “kraam op”, nvdr.), en de verwijten naar de kinderverzorgsters (N-VA-schepen Nabilla Ait Daoud die na klachten over personeelstekort antwoordde “Als de kinderverzorgsters minder ziek zouden zijn, dan zou er helemaal geen probleem zijn", nvdr.), en aan het begin van de legislatuur Marokkaanse jongeren die zeer sterk gestigmatiseerd werden (een samenscholingsverbod in Borgerhout en Antwerpen-Noord voor een sms die niemand gezien heeft, nvdr.). Liesbeth Homans reageerde met: “Ach”, en dat was het dan.

We kregen niet de indruk dat schepen Homans écht openstaat voor dialoog. Dat ze zo heftig reageerde op het boekThatcher aan de Schelde is ook veelzeggend. Op hetzelfde ogenblik als de Terzake-uitzending was er in het Antwerpse Bondsgebouw een verkiezingsdebat over de openbare diensten met onder andere Zuhal Demir. Eerst klopte het N-VA-Kamerlid zich op de borst omdat ze zich gewaagd had in “het hol van de leeuw”, zijnde een vakbondsgebouw. Met het minste rumoer in de zaal eiste ze “Respect!”, en dreigde ze ermee op te stappen. Tot een paar keer toe zelfs. Ook bij andere sprekers (Monica De Coninck (SP.A), Servais Verherstraeten (CD&V)…) was er wel eens gerommel in de zaal, maar die sprekers lieten dat met de glimlach voorbijgaan.  N-VA’ers zijn blijkbaar vlug van hun melk gebracht als aan hun autoriteit getwijfeld wordt.

Bron : 

getwijfeld wordt.