'Bedrijfswereld wil makke, betrouwbare schapen; ons onderwijs produceert ze aan de lopende band'

Doodt ons schoolsysteem de creativiteit in onze studenten? Het heeft er alle schijn van, staat te lezen in het boek How Children Succeed: Grit, Curiosity, and the Hidden Power of Character:

'De studenten die de beste rapporten behaalden waren degene die laagst scoorden op vlak van creativiteit en onafhankelijkheid en hoogst op zaken als nauwgezetheid, het uitstellen van beloningen, voorspelbaarheid en afhankelijkheid.

(De wetenschappers) Bowles en Gintis deden dezelfde proef in de bedrijfswereld en ook daar bleek dat supervisors hun werknemers op dezelfde manier beoordeelden als leraars dat doen. Werknemers die onafhankelijk aan de slag gingen en zich creatief toonden, kregen lage waarderingscijfers in tegenstelling tot de nauwgezette, tactvolle, afhankelijke werknemers die beloningen konden uitstellen, die op hogere waarderingscijfers rekenen konden.

Bowles en Gintis zien hun uitgangspunt bevestigd: de zakenwereld houdt van tamme, betrouwbare schapen en het onderwijs produceert aan de lopende band mensen die aan dat beeld voldoen.

Leraars zeggen vaak dat ze van creatieve studenten houden. Niets is minder waar:

'De beoordeling van de favoriete student was omgekeerd evenredig met zijn zin voor creativiteit, terwijl de minst geliefde student op creativiteit net positief werd beoordeeld. Studenten met creatieve kenmerken lijken leraars allerminst te kunnen enthousiasmeren.'

Bent u creatief en wil u CEO worden? Veel geluk. U zal het nodig hebben:

'Samengevat kan worden gesteld dat een sterk negatief verband bestaat tussen het uiten van creatieve ideeën en leiderschapspotentiëel. Dat geeft aan dat er een belangrijk, maar totnogtoe onbekend vooroordeel bestaat tegen het selecteren van effectieve leiders.'

Bron : Express.be

Gelijkheid belangrijker dan vooruitgang: Hollande schaft huiswerk voor scholieren af

De Franse president François Hollande heeft ambitieuze plannen om het onderwijs in zijn land te hervormen. Tijdens een toespraak aan de Franse Sorbonne universiteit zei Hollande te hopen dat zijn regering de geschiedenis in zal gaan als ‘de onderwijsregering.’

Een van de meest spraakmakende plannen omvat de afschaffing van huiswerk voor scholieren in de lagere school. ‘Huiswerk is een factor die sociale ongelijkheid bevordert,’ aldus Hollande, ‘want werkende ouders of immigranten kunnen hun kinderen vaak niet helpen bij de taken.’ Die taken zullen in de toekomst dus tijdens de schooluren gemaakt worden.

Waarmee de socialisten nogmaals hun voorkeur voor gelijkheid boven vooruitgang uitdrukken.

Een ander onderdeel van de hervorming voorziet in een vijfdagen- eerder dan een vierdagenweek. Woensdag is in Frankrijk doorgaans een vrije dag voor de schoolgaande jeugd. Franse kinderen genieten naast de meeste vakantiedagen ook de kortste schoolweek van alle Oesolanden. De dagen dat de kinderen op school zitten zijn dan wel uitzonderlijk lang (gewoonlijk van 8 uur ‘s ochtends tot 6 uur ‘s avonds). Hollande wil die dagen nu verkorten door op woensdag of zaterdag opnieuw een halve dag les in te voeren. Of Hollande ook de lange vakanties wil inkrimpen is niet meteen duidelijk.

http://www.express.be/articles/nl/vakantie.htm

Bron : Le Monde/ Express.be

Wat uw kind op school leert, is niet noodzakelijk de waarheid

Als opvoedingsinstrumenten voor de jeugd zijn er weinig dingen die de nationale cultuur ingrijpender beïnvloeden dan officieel leermateriaal. Maar die leerboeken veroorzaken steeds meer controverse en bezorgdheid. Niet enkel bij ons, maar overal ter wereld.
Een overzicht van leerboeken de wereld rond wordt gegeven door The Economist.
Leerboeken zijn voor veel mensen niet enkel de eerste boeken die ze lezen over belangrijke onderwerpen, het zijn vaak ook de enige. Het belang ervan mag dus niet onderschat worden.
Het liberale magazine somt 9 schrijnende voorbeelden op:
1. In Saoedi-Arabië beloofde de regering na de aanslagen van 11 september 2001 de nodige hervormingen door te voeren. Het Wahabistische land beweert de onverdraagzaamheid nu al jaren officieel uit de leerboeken verband te hebben. Volgens denktanks en humanitaire lobby’s is dit echter nog niet gebeurd.
Nog steeds lees je in deze leerboeken dingen als 'de joden en christenen zijn vijanden van de gelovigen,' en 'de joden bezetten Palestina met hulp van de boosaardige kruisvaarders.' De minister van onderwijs verklaart dat de hervormingen moeizaam verlopen omdat 'de overleving van de staat op het spel staat. Het doel van onderwijs is om sociale onderwerping aan de leidende klasse te verzekeren.'
2. Een ander voorbeeld is China. Daar worden hele delen van de geschiedenis weggevaagd in de officiële leerboeken. De hongersnood na de Grote Sprong Voorwaarts van 1958 wordt 'drie jaar van economische moeilijkheden' genoemd. De dertig miljoen doden worden niet vernoemd. Van de Tiananmenprotesten van 1989 horen Chinese schoolkinderen sinds 2004 helemaal niets meer.
3. In Japan schrijft de overheid niet zelf de schoolboeken, maar moet ze die wel officieel goedkeuren. De nieuwste boeken hebben een duidelijke revisionistische trend. De Japanse agressie tijdens de Meiji-periode wordt verdoezeld en de oorlogsmisdaden van de Tweede Wereldoorlog overgeslagen.
4. Ook in westerse landen als de Verenigde Staten vechten politici om de controle over leerboeken. Liberals zetten zich af tegen wat ze zien als nationalisme en verheerlijking van de industrialisering. Voor conservatives bevatten de boeken te weinig vaderlandsliefde en te veel scheiding tussen kerk en staat.
Creationisten proberen in conservatieve staten al lang in schoolboeken de verwijzingen naar de evolutieleer  te verwijderen, maar dit is geen uniek Amerikaans feit.
5. Ook in Zuid-Korea slaagde een evangelische beweging hier recent nog in, hoewel ze achteraf op harde tegenstand stootte.
6. In Frankrijk gaat het debat niet over evolutie, maar over de economie. Franse leerboeken staan al jaren vol met marxistische theorieën die het economisch liberalisme verantwoordelijk houden voor de zwakheid van Frankrijk in het interbellum. Sarkozy trachtte de boeken aan hervorming te onderwerpen, maar zijn inspanning hadden weinig succes. Franse schoolboeken zijn nog steeds subtiel antikapitalistisch. Franse afgestudeerden in economie weten daarbovenop nog weinig over vraag en aanbod, maar de gevaren van ‘la McDonaldisation du Monde’ kennen ze wel uit het hoofd. Ze zijn tevens specialisten in het opsommen van  de voordelen van een ‘Tobin tax’ op de globale geldstromen.
7. Israël en Palestina vechten hun conflict ook uit in het onderwijs. Palestijnse boeken zijn “nationalistisch en inaccuraat”, maar Israëlische hebben vergelijkbare tekortkomingen. Een vredesproject bracht in 2008 een relatief objectief leerboek tot stand dat beide interpretaties weergeeft en plaats in het midden laat voor eigen meningen. Geen enkele Israëlisch of Palestijnse school heeft het voorstel aangenomen.
8. Één van de meest schokkende leerboeken is een Afghaans boek uit de jaren tachtig van vorige eeuw, waarin kinderen wiskundige vraagstukken kregen als: “Een groep mujahedeen valt 50 Russische soldaten aan. 20 Russen worden gedood. Hoeveel Russen sloegen er op de vlucht?” Modernere Afghaanse boeken zijn minder extreem, maar hoe men de geschiedenis moet voorstellen is nog steeds een zeer gevoelig onderwerp.
9. In Duitsland leert een hoofdstuk ‘’Hoe  werkloosheid bestrijden’’ (FAKT, vijfde jaar humaniora) niet hoe méér jobs kunnen worden gecreëerd, maar wel hoe werklozen zich kunnen organiseren in zelfhulpgroepen en hoe ze wekelijks anti-hervormingsprotestmarsen kunnen bijwonen ‘in de traditie van de Oost-Duitse Maandagdemonstraties’ (die in 1989 uiteindelijk tot de omverwerping van de communistische dictatuur zouden leiden). In hetzelfde hoofdstuk wordt uitgelegd dat werken een recht is dat bij de overheid kan worden opgeëist, welke de verschillende bestaande bijstandsprogramma’s zijn en wordt aangevoerd dat werkgevers hun werknemers doorgaans met ontslag bedreigen, met als doel om loonsverlagingen te kunnen doorvoeren.
De opkomst van digitale leerboeken kan het gemakkelijker maken voor de overheid om de inhoud ervan aan te passen en te updaten aan de veranderende publieke opinie. Doch, zo lang de overheid er überhaupt controle over uitoefent, zal het onderwerp een politiek mijnenveld blijven.
Het goede nieuws is echter dat er volgens sommigen niets zo effectief is als Google en Wikipedia om de geest van jongeren te verruimen en ze minder afhankelijk te maken van hun leerboeken en de politieke overtuiging van hun leraren.

Bron : The Economist / Express.be

Open brief van de VSK-voorzitter naar aanleiding van de recente gevallen van gaybashing en the Brussels Pride van zaterdag

Leerkrachten, help bij de preventie van homohaat in het onderwijs

Beste leerkrachten,

Even tijd voor mij? Ik ben Elio, 17 jaar en leerling van een technische school in het Gentse. In mijn vrije tijd ben ik leider bij de Chiro. Ik ga graag uit, mijn lievelingsgerecht is pasta en ik val op jongens. Kortom, een ‘doodgewone’ Vlaamse jongen.

Waarom deel ik dit met u? Ik wil u wat vertellen over holebi-jongeren op school, over de leerlingen in uw les.
Wat onderscheidt mij van een andere jongen? Niet veel, denk ik zelf. En toch bots ik voortdurend op misselijkmakende vooroordelen. Weet je, ik kan er best tegen dat ze ‘homo’ naar me roepen, maar dat ik anno 2012 moet horen dat ‘homo zijn’ mijn eigen keuze is, daar word ik niet goed van. Zeker als ook leerkrachten dat zeggen.

Dat klasgenoten zich niet veilig voelen in de kleedkamer door mijn aanwezigheid, daar word ik ziek van. Ja, wie weet kan ik mezelf niet bedwingen en bespring ik hen. Yeah, niet dus. Dat sommige van mijn medeleerlingen zich zelfs onveilig voelen als ik achter hen stap, dat vind ik belachelijk. Ze denken dat ik voortdurend naar hun kont zit te kijken en dat ik meer wil. Wie is er hier fout bezig? Ik hoor dikwijls van mijn vrienden dat ze gepest worden op school, omdat ze zich geout hebben als homo. En zelfs nog erger, die depressief worden en aan zelfmoord denken. Jongens en meisjes vertellen me dat ze zich niet durven outen. Ze kunnen niet zichzelf zijn en moeten continu faken. Het is te belachelijk voor woorden!

In de loop van de zes jaar dat ik op een secundaire school zit, ben ik nul, noppes, niets te weten gekomen over holebiseksualiteit. Tijdens de weinige lessen seksuele opvoeding gaat het over de voortplanting en soa’s. In onze cursus wiskunde berekenen we de oppervlakte van het huis van Kristien en Maarten, maar nooit dat van Benjamin en Zeno of Evy en Sarah. Wat is er? Willen jullie niet? Blijven jullie het afschuiven op de leerkrachten van godsdienst, zedenleer of biologie? Waarom denken jullie er niet aan bij de keuze van een tekst, de bespreking van een tijdperk, het maken van een vraagstuk? Hoe pakken jullie de vooroordelen en clichés over homo’s aan?

Waar blijft uw bijdrage aan de preventie van homohaat en gaybashing? Ontwijk een discussie of presentatie over het onderwerp niet. Ik kan me best wel voorstellen dat het niet makkelijk is om er als leerkracht over te praten, maar weet gemiddeld zitten er één à twee holebi’s in de klas. Holebi-jongeren willen zich niet opdringen, we vragen enkel om ons niet dood te zwijgen of ons als abnormaal te behandelen. Tal van Vlaamse en lokale organisaties kunnen u en uw school hierbij helpen.

Pesten wordt op scholen niet getolereerd. Maar hoe zit het met homofobe uitspraken en gedrag van leerlingen en leerkrachten. Wat doet u dan? Al eens iemand terechtgewezen? Een collega in de lerarenkamer of een leerling op de speelplaats? Niet optreden bevestigt de homohaters en pesters in hun overtuiging. Opvoeding en juiste informatie kunnen de angst en vooroordelen uit de weg ruimen.

Indeed, er is nog veel werk aan de winkel. Wake up en begin er vandaag aan. Morgen kan voor een jongen of meisje in uw les al een dag te laat zijn!

Elio De Bolle
Voorzitter Vlaamse Scholierenkoepel vzw