Onthullend: regering Di Rupo wil stevig schrappen in aanbevelingen Europa

De regering Di Rupo wil op cruciale punten wijzigingen aanbrengen in het EU-rapport met aanbevelingen om ons land uit de economische crisis te halen. Dat blijkt uit interne documenten van de regering die Knack.be kon inkijken. Een behoorlijk verdeelde regering wil het zich niet nog moeilijker laten maken door Europa. Vooral interessant is de discussie rond de index.




Op 30 mei jongstleden kreeg de regering Di Rupo in het kader van het zogenaamde Europese semester de halfjaarlijkse beoordeling van de diensten van de Europese Commissie in de bus. Dit rapport van de Europese Commissie bestaat uit 18 punten van vaststelling en analyse en vervolgens 7 punten van aanbeveling.

De leden van de regering deden de voorbije dagen uitgebreid lezing van dit EC-document. In de komende dagen en weken wil de regering er toe komen dat de Commissie haar rapportering van België op diverse punten enigszins tot grondig wijzigt. Op de Europese top van 28-29 juni moeten de definitieve aanbevelingen dan worden goedgekeurd.

Het behoort tot de geplogendheden dat Di Rupo I, net zoals andere Europese regeringen, probeert deze rappportering naar haar hand te zetten. Dit is een normale procedure. Het is echter wel erg leerzaam om gedetailleerd kennis te nemen van de wijzigingen die men op Europees niveau wil bepleiten en vooral ook van de verschillen die rond een aantal punten bestaan tussen de diverse regeringspartijen.

Optimistisch

Eerst de 18 punten van vaststelling en analyse. In punt 8) stelt de Commissie dat het macro-economisch scenario dat de regering voor 2014 en 2015 hanteert te optimistisch is gegeven de recente inschattingen vanwege de Commissie van de potentiële groei van de Belgische economie. Er is unanimiteit binnen de regering om te pogen deze passus in haar geheel te laten schrappen.

In punt 9) handelt de Commissie over de kosten van de vergrijzing en besluit dat “verdere hervormingen zoals het leggen van een verband tussen de wettelijke pensioenleeftijd (statutory retirement age) en de levensverwachting ook zouden kunnen bijdragen”. Open VLD en CD&V gaan akkoord met deze passus terwijl SP.A, PS en CdH deze passus integraal geschrapt willen zien. De MR van haar kant willen “wettelijke pensioenleeftijd” vervangen door “effectieve pensioenleeftijd”.

Wat de zeven aanbevelingen betreft, gaat de eerste over de noodzaak voor België om de nodige maatregelen te nemen zodat de budgettaire doelstellingen van 2012 en 2013 gehaald worden. De Commissie wil dat er voldoende controle en supervisie is op alle niveaus van de Belgische staatshuishouding. De regering Di Rupo wil aan de Commissie laten weten dat er geen sprake kan van zijn dat via de budgettaire discussie de Commissie zich gaat moeien met de interne organisatie van de Belgische staat.

De tweede aanbeveling van de Commissie handelt over de noodzaak om de duurzaamheid van de publieke financiën op termijn te versterken. De Commissie vraagt om alle leeftijdsgebonden uitgaven terug te schroeven, “inclusief uitgaven in de gezondheidszorg”. Deze laatste toevoeging wil Di Rupi I geschrapt zien. Ook hier komt het verzet tegen het vastleggen van een verband tussen pensioenleeftijd en levensverwachting weer aan de orde.

In aanbeveling drie wil de Commissie “verdere verhoging van het kapitaal van de zwakste banken”. De regering wil dit stevig afzwakken. De onderhandelaars krijgen als marsbevel mee dat men tot de volgende formulering zou moeten komen: “Stimulering van kapitaalsverhogingen door de zwakste banken”.

Index

De vierde aanbeveling van de Commissie ligt duidelijk erg gevoelig. De Commissie wil dat de regering tot “een hervorming van ons systeem van loononderhandelingen en loonindexatie overgaat”. De evolutie van de lonen moet “nauwer aansluiten op de evolutie van de arbeidsproductiviteit en de competitiviteit”. Er moet voor gezorgd worden dat “ex post aanpassingen” in de loonvorming zouden kunnen en dat “opt-out clausules uit de sectorale loonovereenkomsten moeten voorzien worden”.

De PS wil de totale aanbeveling vier geschrapt zien, SP.A en CdH leunen erg dicht aan bij dit PS-standpunt. De drie andere regeringspartijen kunnen zich volledig vinden in deze aanbeveling van de Europese Commissie.

Opvallend is dat uit de interne documenten van de regering blijkt dat de volgende tekst finaal door de regeringsonderhandelaars zal moeten verdedigd worden inzake de vierde aanbeveling van de Europese Commissie: “Behoud van het mechanisme van de automatische indexering van lonen en uitkeringen met het oog op het ondersteunen van de interne vraag (de consumptie) en op het behoud van de koopkracht van de burgers”.

Veto van PS

We wisten het reeds maar het wordt hier nog eens zwart op wit bevestigd: er heerst binnen de regering een veto van de PS, met duidelijke steun van sp.a en CdH, omtrent de index en aanverwante onderwerpen. Open VLD, Cd&V en MR leggen zich daar duidelijk bij neer nu.

In de zesde aanbeveling rond de concurrentie in distributie- en netwerkindustrieën willen PS, sp.a, CdH en Cd&V scharping van de expliciete verwijzing naar “elektriciteit en gas, telecom, post en transport” en ook van de Commissie-visie dat de concurrentie in die sectoren moet aangescherpt worden “door het herzien van de toegangsbarrières voortvloeiend uit de regulering en door het versterken van de institutionele regelingen om tot effectieve afdwinging van de regels inzake staatshulp te komen”.

Geen goed vaderschap

De intern reeds behoorlijk verdeelde regering Di Rupo I wil het zich duidelijk niet nog moeilijker laten maken door de Europese Commissie. De poging om de vermaning inzake het te optimistische macroeconomische scenario voor 2014 en 2015 van tafel te krijgen, heeft alles te maken met het feit dat indien men de Commissie zou volgen er dan nu al bijkomende saneringsmaatregelen dienen genomen te worden. Het getuigt in ieder geval niet van pro-actief goed vaderschap dat men zich vastbijt in te rooskleurige prognoses.

Opvallend is ook de scherpte waarmede Di Rupo I opmerkingen omtrent de interne organisatie van de Belgische staat wil bestrijden.

De wijzigingen die Di Rupo I gaat proberen uit de brand te slepen inzake de verhoging van de pensioenleeftijd, de versterking van de banksector, het indexmechanisme, de werking van de arbeidsmarkt en de concurrentiële verhoudingen in de distributie- en netwerksectoren geven duidelijk aan dat deze regering terugdeinst voor ernstige, structurele ingrepen op elk van deze belangrijke terreinen. Het verzet tegen de vraag van de Commissie tot wijzigingen in de organisatie van een aantal netwerkindustrieën klinkt misschien vrij theoretisch maar heeft in de realiteit alles te maken met het afschermen van bepaalde, politiek en financieel (voor een klein groeje tenminste) erg lucratieve beschermde posities.

De discussie rond de analyse en de aanbevelingen van de Europese Commissie bevestigt wat we tot nu toe reeds zagen en hoorden van deze regering, nl. een hoogdravende retoriek maar als men gaat kijken naar wat er als maatregelen genomen wordt en ook effectief uitgevoerd wordt, blijkt de spoeling behoorlijk dun, zeker als het om structurele ingrepen in het sociaal-economisch bestel gaat. Zelfs de pensioenhervorming waar reeds zoveel om te doen was, blijkt hoe langer hoe meer niet veel meer dan een slag in het water te zijn (maar daar is de Europese Commissie nog niet over gevallen).

Bron : Knack.be / Johan Van Overtveldt

Democratie in de EU: het volk wordt een storende factor

Economische crisis, onrust op de financiële markten en harde bezuinigingsmaatregelen: dat is vandaag de harde realiteit in de eurozone. Maar wat gebeurt er als de 99% het beleid van de elite niet langer goedkeuren? Loopt de Europese democratie op haar laatste benen?, vraagt de Frankfurter Rundschau zich af.

Volgens Patrick Artus van de Franse bank Natixis wordt 'het grootste risico voor Europa momenteel niet zozeer gevormd door oplopende rentes op staatsobligaties, dan wel door de politieke en sociale crisis vanwege de spectaculaire stijging van de werkloosheid.'

Die werkloosheid zorgt inderdaad voor grote problemen in onder andere Griekenland en Spanje, waar zowat de helft van alle jongeren zonder job zit. Wanneer het enige antwoord dat politici op deze problemen kunnen bedenken nog meer bezuinigingen zijn, is het logisch dat de publieke opinie zich tegen de politieke klasse begint te keren.

De regels van de democratie schrijven voor dat het volk in het stemhokje regelmatig zijn mening kan geven over het beleid, en dus ook de genomen maatregelen kan afwijzen. Maar de potentiële onwil van het volk om op te draaien voor het wanbeleid van hun leiders zorgt nu voor onrust op de financiële markten.

Politici proberen daarom de wil van de kiezer zoveel mogelijk te neutraliseren. Onverkozen “technocratische” politici nemen nationale topfuncties over,  mogelijk lastige referenda worden afgewend en consortia van bankiers, politici en centralebankiers nemen alle beslissingen, een groep technocraten die door de professor litteratuur Joseph Vogl de “financiële Sovjets” wordt genoemd.

Landen die in de nabije toekomst naar de stembus trekken, zoals Ierland en Griekenland, lijken nog steeds democratisch, maar het volk heeft er weinig keuze: de grote partijen worden door Europa verplicht de hervormingen verder door te voeren.

Het resultaat van dat gebrek aan keuze is dat kleine, radicale oppositiepartijen steeds machtiger worden, omdat die gepercipiëerd worden als het enig mogelijke alternatief. En dit vooruitzicht baart de financiële markten dan weer grote zorgen..

Bedrijfsethicus Ulrich Thielemann spreekt van “het einde van de democratie”, omdat alternatieven onbespreekbaar zijn geworden. “Mensen hebben niet langer zelf de keuze, ze kunnen alleen een op voorhand vastgesteld beleid goedkeuren.”

Hij ziet in de suprematie van de financiële markten over de democratie de ware schuldige. De harde realiteit van de markt dwingt de politiek om kiezers van hun macht te beroven. Hij stelt dan ook dat de vrijheid van markten en de vrijheid van democratie onverenigbaar zijn.

Bron l Express.be

Leve de crisis! Laten we onze economie het laatste setje de afgrond in geven.

De afgelopen maanden liep de bubbel langzaam maar zeker leeg. De mythe dat de economische crisis van 2008 voorbij was, en we weer op weg zijn naar stabiele economische groei werd lek geprikt. Nederland zit in een recessie. Iedereen in zak en as. De banken en beurzen zakken door hun hoeven, de politiek wil bezuinigen, of geld bijdrukken om obligaties en valuta in te kopen, er heerst weer een doom sfeertje onder analisten en economen. Politici, van uiterst links tot uiterst rechts, kondigen aan dat ze alles op alles zullen zetten om weer terug te komen naar groei. Want groei is goed. Groei is de heilige graai in elk politiek program. Economische groei is onze reden tot bestaan op deze planeet. Toch? 

Of zijn we simpelweg tegen de grenzen van de groei opgelopen. Eeuwigdurende groei op een eindige planeet is niet mogelijk, dat snapt een kind. Wie goed kijkt ziet dat, naast roekeloze bankiers en schuldverslaving, grondstoffen en ecologische factoren een belangrijke rol spelen bij het vastlopen van de economie. De olieprijs is voor economisch slechte tijden nog steeds extreem hoog. Door klimaatverandering aangedreven extreem weer vaagt oogsten van boeren en winstmarges van verzekeraars weg. Ondanks alle mooie woorden is economische groei nog steeds niet losgekoppeld van het gebruik van meer energie, meer grondstoffen en dus ook meer vervuiling. 
We gebruiken nu al anderhalve planeet aan ecologische ruimte. Willen we echt weten hoe de wereld er uit ziet als we dat verdubbelen? 

Denker des Vaderlands Hans Achterhuis roept op om af te stappen van het groeidenken. Hij haalt Richard Heinberg aan. Richard Heinberg probeert in zijn boek 'Einde aan de groei' aan te tonen dat economische groei niet meer mogelijk is. Tegelijkertijd laat hij haarfijn zien dat ons financieel stelsel gebaseerd is op de aanname van economische groei. Kortom, willen we breken met groei dan moet alles op de schop. Geld, banken, rente, investeren, pensioenen, staatsschuld... 
We zijn verslaafd aan groei. En stoppen met groeien betekend dat we een fase door moeten van pijnlijke afkickverschijnselen. En dat is iets waar een maatschappij vol junkies niet vrijwillig voor zal kiezen. 

Los van de vraag of groei nog wel mogelijk is, is het dus de vraag of we wel moeten streven naar de terugkeer economische groei. Ik zou zelfs een stap verder willen gaan. Moeten we een economische recessie niet verwelkomen, en zelfs proberen te versterken? . Elke keer dat de beurzen kelderen de champagne open trekken. Campagnes organiseren die economische krimp als doel hebben. 

Het zal effectiever zijn als al onze acties uit het verleden. De economische stagnatie van 2008 bereikte wat 15 jaar milieu activisme en onderhandelen over klimaat niet bereikte. De CO2 uitstoot daalde. Tal van verwoestende mijnbouwprojecten werden stil gelegd. Er gingen autofabrieken failliet, er werd minder gevlogen. Bij steeds meer mensen breekt het besef door dat geld niet gelukkig maakt. In 2011 daalde de stikstof uitstoot met 25%, niet door beleid maar door economische krimp. 
Economische krimp levert meer resultaat als goed bedoelende maar effectloze bewustwordingscampagnes. Ons grondstoffengebruik, uitstoot en energiegebruik stijgt. Elke uitgespaarde watt aan spaarlampen wordt gespendeerd aan nog meer spaarlampen. 

Onze linkse vrienden kijken nu bezorgd. Maar de werkgelegenheid dan? En de pensioenen? En economische groei is goed voor de armen in het zuiden! Sorry als ik jullie hiermee voor je schenen schop, maar er zijn geen banen, pensioenen en arme mensen op een onleefbare planeet. En los daar van, bracht die economische groei echt zo veel vooruitgang en geluk? Ja, armoede is slecht voor het milieu. Rijkdom nog veel meer. De 20% rijken zorgen voor 80% van de ecologische impact. Het scheppen van meer materiële welvaart gaat de armoede niet bestrijden. De koek moet niet groter, maar eerlijker verdeeld. Het najagen van banen en groei is wat dat betreft alleen maar bedoeld om de massa's niet op het idee te brengen dat alleen herverdeling armoede gaat oplossen. De economische crisis van 2008 maakte dat voor het eerst sinds de jaren '60 grote delen van de bevolking weer zijn vraagtekens zette bij het kapitalisme. Kortom, de recessie bracht ons tal van dingen waar deze planeet naar snakt. Laten we daar op voortbouwen. 

Schaarser wordende olie en een instabiel klimaat maakt een terugkeer naar de goede oude tijd uitgesloten. Autofabrieken open houden heeft geen zin als de olie te duur wordt. Laten we van de gelegenheid gebruik maken. De economische instabiliteit kan alleen maar groter worden. Waarom de boel redden als we het een setje kunnen geven. Deze crisis zou gebruikt moeten worden voor een fundamentele koerswijziging. 

Ja, natuurlijk, als we internationaal de koppen bij elkaar steken, en als redelijke mensen bij elkaar gaan werken aan oplossingen zou het ook kunnen zonder crises, opstanden en ander bloed vergieten. Maar hoe realistisch is dat? We zitten opgescheept met een politieke elite zonder legitimiteit, zonder een idee van waar het heen moet, en een volstrekt onrealistisch beeld van de aard en omvang van de problemen. Er wordt al 15 jaar onderhandeld over het klimaat, de CO2 uitstoot stijgt nog steeds. De bankencrisis werd een schuldencrisis en het enige wat men kan verzinnen is alles kapot bezuinigen en geld bij drukken. De grote massa's zijn verslaafd aan TV en winkelen, en de droom ooit rijk te worden. We hebben een omslag nodig, en die zal er alleen komen als er crisis is. Tot die tijd blijft iedereen hopen dat het wel goed zal komen. Revoluties breken pas uit als grote delen van de bevolking voelt dat het morgen niet beter wordt, en dat hard werken voor de toekomst van je kinderen niet betekend dat zij het beter krijgen. Pas op het moment dat het duidelijk is dat het systeem is vast gelopen gaan we echte veranderingen krijgen. 

Er is een dringende ecologische noodzaak voor een stevige economische crisis. Onze economie ligt op ramkoers met de gezondheid van deze planeet. Aan alle kanten slaanwetenschappers alarm over de deplorabele staat waarin het ecosysteem Aarde zich bevindt en het toenemende risico op ineenstorting en instabiliteit. Klimaat, biodiversiteit, grondstoffenschaarste, water, bodemerosie. Men roept in koor om een drastische omslag. Een revolutie op tal van vlakken die binnen de huidige machtsverhoudingen niet via politieke weg gehaald gaat worden. De druppels op de gloeiende plaat van goed bedoelende consumentenacties en maatschappelijk verantwoord ondernemen zijn niet meer als dat. Damp. De halfslachtige voorstellen van mainstream Ngo's , zelfs als ze zouden worden uitgevoerd, onvoldoende. Onze voetafdruk op deze planeet moet omlaag, goedschiks of kwaadschiks. De meest zeker manier om dat te bereiken is economische krimp. 

Dus laten we proberen de beurskoersen om laag te drukken, de energieprijzen op te drijven en de recessie aan te jagen. Dat zal ons niet populair maken, dat klopt. Maar wachten tot de meerderheid de urgentie van de ecologische crisis snapt, is wachten tot het te laat is. We zullen methodes en strategieën moeten zoeken die daar niet van afhankelijk zijn. Hoe meer gesloten fabrieken hoe beter. Hoe meer de energie infrastructuur hapert hoe minder schade aan de planeet. Geruchten, hacks, sabotage en kattenkwaad. Alles kleine zetjes helpen. Tot de beurshandelaren weer uit hun torens springen. Jump fuckers! 


Bron :

GroenFront

 Auteur : redax