De N-VA-tsunami: na het aperitief, in 2014 het hoofdgerecht?

De legitimiteit van de regering-Di Rupo zakt onder nul in Vlaanderen, schrijft Isabel Albers in De Tijd:

Niemand kan het oorverdovende nationale signaal van deze zwart-gele zondag ontkennen. De Wever heeft massaal het Vlaamse ongenoegen gecapteerd en verzameld, ten koste van Vlaams Belang. De oppositie tegen Di Rupo I zit nu nog meer verenigd. Deze overwinning ondermijnt de al zo zwakke legitimiteit van Di Rupo I in Vlaanderen. (...) De voedingsbodem voor deze overwinning is een centrum-rechts Vlaanderen dat een door Franstalig links gestuurd bestuur beu is.

Bart De Wever wordt de eerste Vlaams-nationalistische burgemeester van Antwerpen, schrijft Bart Sturtewagen in De Standaard:

‘Zelfs voor Hugo Schiltz kwam die droom nooit binnen bereik. In zijn hart wil hij wellicht niets liever dan zes jaar besturen op het Schoon Verdiep. Maar hij voelt zich gestuwd door de geschiedenis en richt de blik alweer naar Brussel. Hij sommeerde Di Rupo om nu met hem te onderhandelen over een nieuw België of zijn geluk te beproeven in 2014. Was het een faux pas? De dreiging was in ieder geval tastbaar.’

De Wevers analyse is de juiste: een brede conservatief-Vlaamse volkspartij is niet veraf, schrijft Wouter Verschelden in De Morgen:

‘Al het dood electoraal gewicht dat vastzat bij Vlaams Belang komt in het spel. Een gigantisch reservoir van rechts-conservatieve stemmen zal in de toekomst wel degelijk kunnen wegen op het beleid. Meteen is duidelijk waarom een hele reeks bedrijfsleiders deze keer bereid was zwaar te sponsoren en zelfs nagenoeg openlijk de kar van De Wever te kiezen: een koerswijziging naar rechts hangt in de lucht. ‘

De beloofde verandering zal in de praktijk vertaald moeten worden, schrijft Liesbeth Van Impe in Het Nieuwsblad:

Niet alleen de tegenstanders kijken kritisch toe, ook de vele kiezers die hun vertrouwen in de partij gesteld hebben. Dat geldt des te meer voor Bart De Wever. De beste debater van zijn generatie, de meest charismatische politicus, de meest succesvolle campaigner. Maar dat wisten we allemaal al. Nu moet De Wever tonen dat er ook een burgemeester in hem zit. (...) En hij wil het ook nog eens combineren met het voorzitterschap van de grootste partij van Vlaanderen én de voorbereiding van de cruciale verkiezingen van 2014.

Het enige dat Bart De Wever zal moeten toegeven is dat hij gemeenteraadsverkizeingen heeft gewonnen, schrijft Martine Maelschalck in L’Echo:

Het is niet weinig, maar niets anders. Men moet alles niet op een hoop gooien. Laten we hopen dat dit de boodschap is die alle andere partijen, zowel in het noorden als in het zuiden, zonder verpinken bereid zijn hem te zenden.  Veel tijd rest er niet tot de mega-verkiezingen van 2014. Om het land voor te bereiden op de bevalling van de ‘moeder aller verkiezingen’.

De overwinning van de N-VA is in grote mate en in vele gemeentes te danken aan de transfer van de stemmen van het Vlaamse Belang, dat in de marge verdwijnt, schrijft Isabelle Delvaux in Le Soir (betaalde toegang).

Dat mag op het actief van de nationalistische partij worden geschreven, die er als eerste in geslaagd is de de extreemrechtse partij, deze schande van het Vlaamse politieke landschap, buitenspel te zetten. Maar van daar uit de Franstalige partijen op te roepen, om het confederalisme voor te bereiden is een stap te ver. Bart De Wever is premier, noch formateur geworden. Hij is ‘gewoon’ burgemeester van Antwerpen geworden.

Bron : Express..be

Is nu ook Facebook too big to fail geworden?

Facebook overschreed vorige week de kaap van één miljard gebruikers. Dat dit een mijlpaal is, kan niemand ontkennen, maar wat betekent het eigenlijk? Matt Buchanan van Buzzfeed en Dave Copeland van ReadWriteWeb maken een verslag op.
Een miljard accounts betekent dat een zevende van de totlae aardebevolking, een honderdste van elke mens die ooit heeft geleefd of bijna de helft van iedereen met een internetverbinding – inclusief alle Chinezen die geen toegang hebben tot het netwerk – Facebook gebruikt.
Facebook is too big to fail geworden. Niemand kan er nog omheen: Facebook is overal. Je kan tegenwoordig bijna niet zonder en als je dat toch probeert, word je in de ogen van sommigen enkel maar verdacht. Het sociale netwerk is de infrastructuur geworden waarop anderen bouwen. Sommigen beweren dan ook dat die infrastructuur publiek eigendom moet worden.
Facebook heeft internet getransformeerd. Elke dag delen mensen 2,7 miljard zaken via likes (hoewel Filippino’s nu meer op hun hoede zullen zijn) en dit exponentieel blijft stijgen. Het is ook dit bedrijf dat de anonimiteit van internet heeft verdreven en mensen een vaste online identiteit heeft gegeven.
Slechts één ander bedrijf kan zich op internet meten met Facebook en dat is Google. Deze twee titanen gaan dan ook steeds meer rechtstreeks met elkaar in concurrentie zoals we zien met Google+, Facebook advertenties, apps en Google Social Search.
In sommige opzichten is het belang van de kaap van het miljard echter minder duidelijk. Zo stelt Copeland de volgende drie vragen, waar voorlopig nog geen officieel antwoord op is gekomen:
De miljardste registratie vond eigenlijk al plaats op 14 september. Waarom die lange wachttijd, gezien de maandenlange voorspellingen dat de kaap in augustus of vroeger zou worden overschreden (volgens sommigen is dit te wijten aan de ‘zwendel’ met valse gebruikers)?
Hoe definieert Facebook een ‘actieve maandelijkse gebruiker’? Worden verwaarloosde accounts meegeteld? Wat met verwijderde accounts?
Hoe kan men de zeer trage groei van 900 miljoen tot één miljard verklaren? De pers en het bedrijf zelf spreken nu al van twee miljard, maar is de vertraging van de groei geen teken dat de markt stilaan verzadigd raakt?

Bron : Expess.be

'Failliet Griekenland blijft voorlopig nog taboe en ook Athene weet dat'

Griekenland maakt vorderingen bij de besparingen en moet die koers nu handhaven. Tot die conclusie kwamen ‘s lands internationale schuldeisers vorige week na een bezoek van de ECB-EU-IMF-trojka aan Athene. Maar het verdict is duidelijk, want een failliet Griekenland blijft voorlopig nog taboe, schrijft historicus Thomas van der Dunk in de links-liberale Volkskrant:

'Los van de chaos betekent dat, dat de andere Europese landen al hun uitgeleende geld kwijt zijn. Belangrijker: Europese politici moeten dat openlijk erkennen en hun ongelijk toegeven, (de Nederlandse minister van Financiën) Jan-Kees de Jager vooraan.

Dat betekent voor de voorstanders van meer Europese integratie een enorme psychologische nederlaag en koren op de molen van de eurosceptische populisten: de kiezer zal hun gelijk bevestigd zien. Daarom stelt men dit zolang mogelijk uit - wat ook Athene weet.

Het is als met de generaals in de Eerste Wereldoorlog: verder vechten is zinloos, maar zulks erkennen is onverkoopbaar, omdat alle offers dan voor niets zijn geweest. Dus vecht men door.

'

Bron : De Volkskrant / Express.be

Na 'Grexit': pinpassen zullen niet meer werken, kans op voedselrellen

© AFP. Een euroshop in Athene.

Een bankenrun, een avondklok: het is mogelijk dat het in Griekenland zover komt als het failliet gaat. 'Maar de EU zal het land ook dan niet laten vallen.'

Als een bedrijf failliet gaat, krijgen werknemers van de ene op de andere dag geen salaris meer. De rechtbank stelt een curator aan die tot taak heeft de boedel uit te winnen ten behoeve van de schuldeisers. Soms wordt het hele hebben en houden van een bedrijf verkocht aan de hoogstbiedende op een zogenoemde executoriale veiling.

Zo werkt het niet als een land - of eigenlijk de overheid van een soeverein land - failliet gaat. Griekenland houdt niet op te bestaan. En er komt ook niet iemand van buitenaf die alle activa (bezittingen) van het land gaat verkopen zoals eilanden, antiquiteiten, gronden en opstallen. 'Een faillissement van een land is technisch ingewikkeld en moeilijk te regisseren', zei minister De Jager vorig jaar. De situatie is dit keer nog gecompliceerder, omdat Griekenland geen eigen munt heeft.

Er is ook geen precies scenario van de gevolgen voor het Griekse volk te schetsen. Vast staat dat Griekenland van de ene op andere dag geen kapitaal van buiten meer kan aantrekken als het niet meer aan zijn verplichtingen voldoet. Alle kredietkranen gaan dicht.

Het noodfonds EFSF zal geen nieuwe leningen meer geven aan de Griekse overheid voor herfinanciering van de staatsschuld en de Europese Centrale Bank zal geen liquiditeiten aan Griekse banken meer geven. Ook niemand anders zal Griekenland meer geld uitlenen.

De Griekse banken zullen in het faillissement worden meegesleurd omdat zij hun geld voor een groot deel in waardeloos geworden staatsobligaties hebben belegd. Alle banken zullen de deuren sluiten om een bankrun te voorkomen.

Pinpassen zullen niet meer werken, net zoals creditcards. Fabrieken, die afhankelijk zijn van onderdelen uit het buitenland, zullen de deuren (tijdelijk) moeten sluiten en hun werknemers naar huis sturen. De enige andere oplossing is boter bij de vis geven.

Veel producten (koffie, benzine, zuivel en vlees) die nu voor het overgrote deel worden ingevoerd, zijn moeilijk of niet verkrijgbaar. De politie gaat mogelijk staken, omdat het loon niet meer volledig of helemaal niet wordt uitbetaald.

Misschien zal een avondklok moeten worden ingesteld of zal het leger moeten worden ingeschakeld om voedselrellen te voorkomen. De regering zal noodmaatregelen moeten nemen. In Argentinië werd na het faillissement van 2002 de ruilhandel weer officieel ingevoerd. Argentinië kon nog zelf geld blijven bijdrukken, hoewel de munt waardeloos was geworden. Dat kan Griekenland niet.

Volgens hoogleraar monetaire economie Harald Benink van de Universiteit van Tilburg zal de centrale bank van Griekenland een nieuwe munt moeten invoeren: bijvoorbeeld de nieuwe drachme.
Daarin zullen de overheidsuitgaven worden betaald. Ook alle banksaldi in Griekenland zullen in die munt worden omgezet. Mogelijk zal het bedrag worden beperkt dat de Grieken wekelijks mogelijk opnemen, bijvoorbeeld tot omgerekend 200 euro.

Hoe sterk de drachme is, hangt af van het vertrouwen dat de burgers in de munt zullen hebben. Als er te veel munten worden uitgegeven, leidt dat tot een hoge inflatie. Verwacht wordt dat de nieuwe drachme meteen met mogelijk 50 tot 70 procent wordt gedevalueerd.

Dit betekent dat de lonen ook met dat percentage omlaag gaan, net als de prijzen. Importen worden zo duur dat Grieken weinig meer in het buitenland zullen kopen en dankzij de lagere prijzen veel zullen kunnen verkopen. De handelsbalans zal snel verbeteren, omdat het land heel goedkoop wordt voor toeristen.

De euro zal echter niet uit beeld verdwijnen. Veel Grieken hebben hun euro's al weggezet in het buitenland. Die zullen blijven rouleren. De euro blijft als harde munt naast de boterzachte drachme bestaan.
Benink denkt niet dat de eurozone de rug naar Griekenland zal kunnen toekeren. Als het land al uit de eurozone kan worden gezet - en daarover zijn de deskundigen het niet eens - zal Griekenland toch EU-lid mogen blijven.

'Misschien krijgt Griekenland wel een 'euroholiday' voor een periode van tien jaar', zegt Benink. 'Maar de EU kan Griekenland niet laten vallen, al is het alleen omdat het geen land in chaos zijn achtertuin zal willen hebben. Griekenland krijgt dan dezelfde status als Hongarije. Ook dat land wordt door de EU geholpen - zelfs met geld uit de structuurfondsen, wat veel gunstiger is dan de leningen die Griekenland nu krijgt.'

Bron : De Volkskrant Nederland